[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Ωραία «καθαρίσαμε» και με το 2002, και να δω τώρα που φεύγει, ποιος
«δικαιούται διά να ομιλεί» και ποιος όχι. Η διαδικασία έχει ως εξής: κάθεσαι
μπροστά στον καθρέφτη, στυλώνεις το βλέμμα στο δικό σου βλέμμα, κι αρχίζεις με
μικρές ερωτήσεις του τύπου «εσύ τι έκανες τη χρονιά που πέρασε». Ο «άλλος», ο
εαυτός σου δηλαδή, αν τα έχει καταφέρει, προσπαθεί να απαντήσει αναλόγως: «Εγώ
τη χρονιά που πέρασε, είχα βάλει αυτόν τον στόχο, εκείνο τον στόχο, και τον
άλλο στόχο. Εξ αυτών πέτυχα ολοκληρωτικά τον δεύτερο στόχο, μερικώς τον πρώτο
και στον τρίτο είχα μια σκέτη αποτυχία». Απολογισμός ονομάζεται η σχετική
διαδικασία, και δεν μπορεί, απ’ αυτόν τον «πάγκο» περνάνε όλοι. Επώνυμοι και
ανώνυμοι…

Τι έκανες, πρόεδρε;

Ερώτηση: ο Σημίτης περνάει; Βεβαίως και περνάει. Κι αν δεν θέλει ο ίδιος από
μόνος του, τον περνάμε εμείς. Γιατί λέτε εφευρέθηκαν οι δημοσκοπήσεις; Για να
έρχεται ο δημοσκόπος σπίτι σου, με την κάλπη στο χέρι κι ένα σημειωματάριο όλο
απορίες, και να του δίνεις να καταλαβαίνει. Του Σημίτη, όχι του δημοσκόπου. Τι
έκανες, πρόεδρε, το 2002; «Πολλά» απαντάει ο πρόεδρος. «Πολλά, ε; Για να
δούμε». Τα πιάνεις λοιπόν ένα ένα, και το αποτέλεσμα σ’ αρέσει ή δεν σ’
αρέσει. Αν αισθάνεσαι Ευρωπαίος, πολίτης του κόσμου, άνθρωπος χωρίς προβλήματα
επιβίωσης, λες ναι. Να ένας πρωθυπουργός, που έδωσε ώθηση στην ευρωπαϊκή
ταυτότητα της χώρας, που της έδωσε προοπτική, αξιοπιστία και πλέον την
υπολογίζουν αντί να συνοδεύουν το όνομά της με εκφράσεις αποτροπιασμού.

Μισό λεπτό, αφεντικό…

Αν, πάλι, είσαι αγρότης, εργάτης, μικρομεσαίος, ταλαίπωρος κάτοικος της
Αθήνας, άτομο της τρίτης ηλικίας, συναλλασσόμενος με το Δημόσιο και άρα εσαεί
και στο διηνεκές υποψήφιο θύμα της γραφειοκρατίας και του «γρηγορόσημου» –
τότε λες, μισό λεπτό, αφεντικό. Καλές οι Ευρώπες και τα σούρτα – φέρτα με τους
ηγέτες της, αλλά αυτή τη ρημάδα την καθημερινότητα δεν την βελτίωσες καθόλου.
Πάλι περιμένω με τις ώρες στο ΙΚΑ στην ουρά, πάλι θέλω μιάμιση ώρα να περάσω
τη Μεσογείων, πάλι με έγδαρε η Εφορία, πάλι με ροκάνισαν τα τρωκτικά στο ΣΕΟ,
ΜΕΟ, ΤΕΟ, ΔΕΟ, ΛΕΟ, και ούτω καθ’ εξής. Κι όσα μου περίσσεψαν μου τα πήρε από
το παντελόνι ο μανάβης, ο χασάπης, ο μπακάλης – για να την «σπάσουν» ασφαλώς
στον Άκη, που λέει ότι δεν υπάρχει ακρίβεια. Άρα, τι να σου δώσω τώρα; Πέντε
με έξι μονάδες πίσω από τη Ν.Δ., να τρέχεις και να μη φτάνεις και το 2003!

Ο Καραμανλής

Και ο Καραμανλής που χαίρεται με το προβάδισμα, καλά κάνει και χαίρεται; Όχι
βέβαια. Διότι αν κοιτούσε προσεκτικά τον καθρέφτη του, κι αν – κυρίως αυτό –
αποκρυπτογραφούσε σωστά αυτό που βλέπει, τότε θα καταλάβαινε ότι δεν είναι και
πολύ κολακευτικό γι’ αυτόν, να δηλώνουν οι Έλληνες ότι ναι μεν βαρέθηκαν το
ΠΑΣΟΚ και θέλουν μια κυβέρνηση της Ν.Δ., αλλά με πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη!
Κι όσο κι αν οι αναλυτές ισχυρίζονται ότι αυτή είναι μια σχιζοφρενική
συμπεριφορά της ελληνικής κοινωνίας, η ουσία είναι μία: πως Ο Καραμανλής ούτε
και το 2002 κατάφερε να (μας) πείσει, ότι κάνει για πρωθυπουργός. Έχει να
διανύσει πολύ δρόμο ακόμη και το ερώτημα είναι αν του αρκεί ο χρόνος που
απομένει ώς τις εκλογές (που μπορεί να γίνουν και μέσα στο 2003)…

Η Αριστερά

Από τους «μικρούς», αυτός που σίγουρα μπορεί να επαίρεται ότι το 2002 τα
κατάφερε, και τα κατάφερε καλά, είναι ο Νίκος Κωνσταντόπουλος. Ο Συνασπισμός
του σταθεροποιήθηκε σε ποσοστό άνετης εισόδου στη Βουλή, κι αυτό ασφαλώς το
οφείλει στον Κωνσταντόπουλο, που συχνά (μοιάζει να) κάνει πιρουέτες
προκειμένου να συμβιβάσει την πανσπερμία απόψεων που υπάρχει στο εσωτερικό του
κόμματος. Από την άλλη πλευρά, η Αλέκα Παπαρήγα δεν έχει κανένα άγχος να
επιδοθεί σε παρόμοιες κινήσεις. Το «ό,τι πει το κόμμα» ίσχυσε και το 2002,
αλλά είτε ίσχυσε είτε όχι, η ουσία παρέμεινε αναλλοίωτη: το κόμμα υποχωρεί
σταθερά και οι δημοτικές εκλογές ήταν μια ακόμη καταγραφή αυτής της σταδιακής
υποχώρησης…

Οι υπουργοί

Από τους υπουργούς, άλλοι τα πήγαν καλά, άλλοι καλύτερα, κι άλλοι – και ήταν
αρκετοί – χειρότερα! Για τους πρώτους, δεν υπάρχει πρόβλημα. Ο εχθρός του
καλού είναι το καλύτερο. Γι’ εκείνους που τα πήγαν όμως χειρότερα – ονόματα
δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε – ας όψεται ο Σημίτης, που είναι κατά των
συχνών ανασχηματισμών. Ο Παπανδρέου, που ήταν της άποψης ότι ο υπουργός πρέπει
να νιώθει διαρκώς ανασφαλής για να αποδίδει, έκανε ανασχηματισμούς κάθε έξι
μήνες. Ο Σημίτης είναι μιας εντελώς διαφορετικής σχολής. Θεωρεί ότι ο υπουργός
για να αποδώσει πρέπει να έχει ευχέρεια χρόνου. Καμιά αντίρρηση, πρόεδρε, αλλά
αν ο άλλος έχει τρία-τέσσερα χρόνια στην κυβέρνηση, και αποδεδειγμένα δεν
μπορεί να χωρίσει δυο γαϊδουριών άχυρο, γιατί τον κρατάς;

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Προαναγγέλλεται ποτέ ο ανασχηματισμός;

Μόνο ο Σημίτης ορίζει ποιος θα ράψει μαύρο επίσημο κοστούμι, και πότε. Είναι
από τα προνόμια που διαθέτει εκ του Συντάγματος. Το λέω αυτό, να το
πληροφορηθούν κι όσοι το ξεχνούν τελευταία. Είναι όσοι τον πιέζουν με
εισηγήσεις του τύπου «ένας ανασχηματισμός τώρα θα δώσει φτερά στο κυβερνητικό
σχήμα», προκειμένου να επιχειρήσει το σχετικό διάβημα. Το κακό είναι ότι στο
μεταξύ πληροφορούν και τους δεκάδες ενδιαφερομένους προς είσοδο στο Υπουργικό
Συμβούλιο, ότι «του το είπα, θα γίνει, να ετοιμάζεσαι, εκεί κατά τις 10
Γενάρη». Να ετοιμάζεται (ο ενδιαφερόμενος), αλλά γιατί εγώ πιστεύω ότι θα
μείνει με το μαύρο κοστούμι φορεμένο, και τελειώνουν κι οι γιορτές;