ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Είναι κάτι άνθρωποι…

Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι που μου αρέσουν πολύ – για να χρησιμοποιήσω τα
λόγια του Σεφέρη. Είναι κάτι νύχτες που όλα ξαφνικά μοιάζουν να λύνονται – ή
μάλλον, καταλαβαίνεις ότι είναι τόσο απλά, που ποτέ αληθινά δεν περιεπλάκησαν.
Νύχτα μέσα στο αεροπλάνο, σηκώνεις τα μάτια σου από το βιβλίο και βλέπεις έξω
από το παράθυρό σου, τη σελήνη. Κοιτάς κάτω και βλέπεις το φως της να έχει
μεταμορφώσει τη θάλασσα σε χιλιάδες, μυριάδες διαμάντια. Και τριγύρω, λίγη γη.
Διάσπαρτη. Σκορπισμένη στο πέλαγος. Δαντελωτή.

Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι που βρίσκεσαι κλεισμένος σε κάποιον εσωτερικό
χώρο, αλλά μπορείς και βλέπεις το φεγγάρι. Το βλέπεις στα πρόσωπα κάποιων
ανθρώπων. Κάποιων ανθρώπων που μπορεί να μην είναι «κάτι», μπορεί – ή μπορεί
και όχι – να μην είναι καλλιεργημένοι, μπορεί να μην εμφανίζονται στην
τηλεόραση – και άρα να μην υπάρχουν, σύμφωνα με την σημερινή, ισοπεδωτική και
ανατριχιαστική λογική -, αλλά ξέρουν να αγωνίζονται με ευγένεια ψυχής. Για
ό,τι και όσους αγαπούν. Για πατρίδα, οικογένεια, ίσως και για μία ιδέα
λανθασμένη που θα τους «φάει» τη ζωή. Για να μπορέσουν να ζήσουν, να
επιβιώσουν. Είναι κάτι άνθρωποι που ποτέ δεν θα πεθάνουν. Που θα υπάρχουν
αιώνια, μέσα στο πέλαγος της Ελλάδας, μέσα στο φως, στον αέρα αυτού του τόπου.
Μέσα στις καρδιές εκείνων που αγαπούν και τους αγαπούν.

Όταν η σκόνη κατακαθίσει και σταματήσει η οχλαβοή, ο συρφετός θα εξαφανιστεί.
Και θα δεις ότι θα παραμείνουν μονάχα αυτοί. Που διατήρησαν εκείνο το
αναλλοίωτο φώς που είθισται να αποκαλείται ψυχή. Θα τους δεις, εφόσον κι εσύ,
στην πορεία, κατόρθωσες να μη χάσεις τη δική σου.