Δρόμοι

Ο Θεός…

… είναι ένα πουλόβερ που μίκρυνε πάνω μας με τα χρόνια, είναι ένα ξεφτισμένο
βιβλίο στο ράφι ενός παλαιοπωλείου, είναι ένας παλιός συμμαθητής από εκείνους
που θέλει κανείς να ξεφορτωθεί και δεν μπορεί, είναι ένας που δεν μπορούμε να
πιστέψουμε πως μας αγαπά περισσότερο από ό,τι ο «πλησίον». Άλλωστε έχει
ιδιαίτερα βεβαρημένο ποινικό μητρώο, έτσι όπως καθόταν και κοίταζε τις φωτιές
του Άουσβιτς χωρίς να κουνήσει ούτε το δαχτυλάκι, έτσι όπως κάθεται και
κοιτάζει τις φωτιές που καίνε κάθε νύχτα στο CNN χωρίς να λέει κουβέντα. Και
αν έλεγε; Τι θα συνέβαινε;

Καθόμαστε…

… στην ησυχία μας, κάνουμε τη δουλειά μας, τηγανίζουμε τα αυγά μας, όταν
χτυπάει το τηλέφωνο. Αφήνουμε τον αυτόματο τηλεφωνητή να απαντήσει. Ο
«χαρακτηριστικός ήχος» τελειώνει. Και τότε ακούμε τη Φωνή. Αρχίζει να καλεί το
όνομά μας, έτσι όπως η μητέρα μάς καλεί στο τραπέζι, έτσι όπως ο όχλος φωνάζει
για το κεφάλι μας, έτσι όπως μια αγαπημένη μάς ψιθυρίζει στο αυτί. Η Φωνή
πλημμυρίζει τους τοίχους, τη σόμπα, τα φώτα, σαν ένα όνειρο όπου ποτέ ένα
πράγμα δεν είναι μονάχα ένα πράγμα, αλλά τουλάχιστον δύο που είναι ένα και το
αυτό, όπου καθετί που δίνεις είναι καθετί που παίρνεις και το αντίστροφο.

Αυτά είπε…

… ο ραβίνος Δανιήλ Μπρένερ και ύστερα διηγήθηκε τούτη την ιστορία που την
έγραψε το περιοδικό «Σκοτώνοντας τον Βούδα». Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα
παιδί που η μάνα του δεν του έδινε γάλα να πιει. Ούτε την αγάπη της του έδινε
ούτε της περνούσε καθόλου από το μυαλό πως αυτό που είχε μπροστά της μέσα στην
κούνια ήταν ένα θαύμα. Πικραμένη γυναίκα καθώς ήταν, βασανισμένη γυναίκα, η
σκέψη της είχε στραβώσει από τον εγωισμό των ανθρώπων γύρω της και δεν έβλεπε
το παιδί παρά μονάχα σαν βάρος, αλυσίδα, συμφορά. Μα όσο και αν ήταν
παραμελημένο, το παιδί μεγάλωνε. Στα όνειρά του κάθε νύχτα πήγαινε ένας
άγγελος και το τάιζε. Πρώτα το τάιζε με γράμματα, όλα τα γράμματα από όλες τις
γλώσσες της Γης. Και αυτά τα γράμματα έτρεφαν το παιδί. Ύστερα το τάιζε με
λέξεις. Και όσο το παιδί μεγάλωνε, τόσο οι λέξεις γίνονταν ποιήματα και τα
ποιήματα τραγούδια. Και όταν πια μεγάλωσε αρκετά, βγήκε στον κόσμο γεμάτο
γράμματα, λέξεις, ποιήματα, τραγούδια και ιστορίες.

Άνθρωποι…

… μαζεύονταν για να το ακούσουν. Άλλοι ήθελαν να το σκοτώσουν γιατί οι
ιστορίες του τους τρόμαζαν. Και άλλοι ένιωθαν να τρέφονται από τα λόγια του,
όπως δεν είχαν τραφεί ποτέ στη ζωή τους. Άραγε πού να βρίσκεται τώρα; Πού να
βρίσκεται τώρα αυτό το παιδί, να το σηκώσουμε στους ώμους και να βγούμε στους
δρόμους; Ίσως εκεί που δεν περιμέναμε ποτέ: μέσα μας.