ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ποια είναι η Κύπρος

Δεν έχω πάει ποτέ στην Κύπρο, ούτε για τριήμερο. Τη Λευκωσία, την Αμμόχωστο
και την Πάφο τις ξέρω μέσα από ασπρόμαυρα ντοκιμαντέρ. Στην πρώτη μου νιότη
τρόμαξα να καταλάβω ποια σχέση μπορεί να έχει η Κύπρος από το «Ημερολόγιο
Καταστρώματος, Γ» με τα σκετσάκια του Δημοτικού απ’ όπου ξεκίνησε και τελείωσε
το θεατρικό μου ντεμπούτο. Τότε που τα κοριτσάκια – αριστούχοι είχαν το
εξαιρετικό προνόμιο να παίζουν στις σχολικές γιορτές με χάρτινες χειροπέδες
και μια κορδέλα χιαστί στο στήθος, πότε την Κύπρο και πότε τη Βόρειο Ήπειρο,
ανάλογα με τη γενική βαθμολογία τους και την πολιτική τοποθέτηση του
διδασκαλικού συλλόγου. Το χαλούμι και τα ωραία κρασιά τα γεύτηκα πολύ
αργότερα, στις φοιτητικές ταβέρνες της μείζονος περιοχής Ζωγράφου, χωρίς
ωστόσο να καταφέρω να γεφυρώσω την εικόνα του ξεριζωμού με το ασύμβατο στυλ
των Κυπρίων συμφοιτητριών μου. Μπότες – ταγάρι – αμφισβήτηση εμείς, κοσμήματα
– κομμωτήριο και μεγάλο χαρτζιλίκι εκείνες. Στην όλη παρεξήγηση, έριχναν λάδι
στη φωτιά οι διευκολύνσεις που παρείχε στους Κυπρίους φοιτητές το
ενοχοποιημένο κράτος των Αθηνών. Σκληρές εισαγωγικές για μας, πασπαρτού για
εκείνους. Ευτυχώς, ο πουριτανισμός των πολιτικών νεολαιών κράτησε τη
«μουρμούρα» σε αμελητέα επίπεδα…

Φυσικά υπήρχε από τότε η Άννα Βίσση στη «Διαγώνιο». Χαμηλοβλεπούσα,
καταμελάχρινη και «αθηναϊκά» ορθοφωνημένη, πάλι καλά… Είχα αρχίσει να
διαβάζω τις κριτικές του Νίνου Φενέκ Μικελίδη, ενώ οι «Ικέτιδες» του Νίκου
Χαραλάμπους στην Επίδαυρο με τη Μπεμπεδέλη και τη Γαϊτανοπούλου μού είχαν ήδη
πάρει τη λαλιά. Παραδέχομαι ότι δεν ξέρουμε και δεν κατανοούμε την Κύπρο όσο
θα έπρεπε. Ως αυτοδίδακτοι πάντως, αναλόγως καλά τα καταφέραμε.