Μετανιωμένος τρομοκράτης

Λίγους μήνες πριν από τη δίκη για την υπόθεση της 17 Νοέμβρη ο Κώστας
Τέλιος, ο δάσκαλος από τη Θεσσαλονίκη, αισθάνεται την ανάγκη να ζητήσει «μία
βαθιά και ειλικρινή συγγνώμη από όλους όσους ο ίδιος πιθανά έβλαψε».

Κώστας Τέλιος. Ο δάσκαλος από τη Θεσσαλονίκη παραδόθηκε μόνος του στις Αρχές, ομολόγησε την αξιόποινη συμμετοχή του στη 17 Νοέμβρη και ζητά συγγνώμη από τους συγγενείς των θυμάτων της οργάνωσης

Από τους συγγενείς των θυμάτων της τρομοκρατικής οργάνωσης της οποίας κατά
ομολογία του υπήρξε μέλος και αποχώρησε μετά τη δολοφονία του Θάνου Αξαρλιάν,
το καλοκαίρι του 1992.

Ο Κώστας Τέλιος είναι ένας από τους τρεις κρατούμενους-μέλη της 17 Νοέμβρη που
από την πρώτη στιγμή, όταν αυθορμήτως παραδόθηκε στις Διωκτικές Αρχές,
παραδέχθηκε τη συμμετοχή του στην οργάνωση και μέχρι το πέρας της κύριας
ανάκρισης δεν ανακάλεσε ούτε μία λέξη από την ομολογία του.

Ηθική επιλογή

Αυτό που περιμένει είναι η ώρα της κρίσης. Η ώρα της τιμωρίας και των
συνεπειών για τις εγκληματικές πράξεις της οργάνωσης στις οποίες είχε το δικό
του μερίδιο συμμετοχής. Μαθαίνοντας πως άλλοι κατηγορούμενοι αναιρούν όσα
αρχικά ομολόγησαν δεν μπήκε στον… πειρασμό να ακολουθήσει τους παλαιούς
συντρόφους του. «Η παράδοσή μου και η περιγραφή της ακούσιας συμμετοχής μου
στη 17 Νοέμβρη δεν αποτελεί υπερασπιστική γραμμή, αλλά ηθική επιλογή. Αφέθηκα
στα χέρια της Δικαιοσύνης έχοντας πλήρη εμπιστοσύνη στην κρίση της». Απέναντί
του, στα έδρανα της πολιτικής αγωγής, γνωρίζει ότι θα βρει τους συγγενείς των
θυμάτων της οργάνωσης. Εκείνος, όπως έχει υποστηρίξει, δεν έπιασε ποτέ όπλο
στα χέρια του. Θα ήθελε όμως να πει κάτι σε αυτούς τους ανθρώπους που ίσως να
τον έχουν κιόλας καταδικάσει. «Η απώλεια της ανθρώπινης ζωής είναι ό,τι
χειρότερο μπορεί να συμβεί. Θέλω να ζητήσω συγγνώμη και να διαβεβαιώσω τους
συγγενείς των θυμάτων για τη βαθύτατη οδύνη μου, η οποία άλλωστε μου κόστισε
και την ψυχική μου υγεία».

«Η αρχή του τέλους»

Όταν το βράδυ της 29ης Ιουνίου 2002 πληροφορήθηκε από τα δελτία ειδήσεων ότι
δράστης της αποτυχημένης βομβιστικής επίθεσης στον Πειραιά ήταν ο Σάββας
Ξηρός, δεν αιφνιδιάστηκε. Το πρόσωπο που έβλεπε και ξανάβλεπε τις επόμενες
ημέρες στις πρώτες σελίδες των εφημερίδων το γνώριζε καλά. Και δεν ήταν το
μόνο από τα μέλη της 17 Νοέμβρη… «Μόλις έμαθα για τον Σάββα σκέφτηκα ότι
αυτό θα ήταν η αρχή του τέλους για την οργάνωση», θα «εξομολογηθεί» λίγες
ημέρες αργότερα ο κατηγορούμενος σε συγγενικό του πρόσωπο.

Ήταν τότε που πήρε την απόφαση να παραδοθεί στις Αρχές, προτού η
Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία φτάσει στην πόρτα του. «Πριν εμφανιστώ στην
αστυνομία μίλησα πρώτα στον αδελφό μου για τη συμμετοχή μου στην οργάνωση και
ζήτησα τη βοήθειά του. Μετά την αποχώρησή μου από τη 17 Νοέμβρη αντιμετώπιζα
σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, που δεν μου επέτρεπαν να “διαχειριστώ” μόνος μου
τέτοιες περιστάσεις», θα πει αργότερα ο κατηγορούμενος δάσκαλος.

Οι δικοί του άνθρωποι δεν μπορούσαν να πιστέψουν όλα όσα άκουγαν. Ο πατέρας
του θεολόγος, η μητέρα του νοσηλεύτρια. Ποτέ δεν είχαν δώσει αφορμή σε κανέναν
να ασχοληθεί αρνητικά με την οικογένειά τους. «Όταν γνώρισα τον Σάββα Ξηρό,
τον Χριστόδουλο Ξηρό και τον Δημήτρη Κουφοντίνα, κάναμε διάφορες πολιτικές
συζητήσεις. Κάποια στιγμή μού είπαν ότι αυτοί είναι η 17 Νοέμβρη και εφόσον
τους γνώριζα έπρεπε να δεσμευθώ απέναντί τους, γι’ αυτό και με ανάγκασαν να
λάβω μέρος στην απόπειρα δολοφονίας του εισαγγελέα Κωνσταντίνου Ανδρουλιδάκη,
το 1989.

«Δέχθηκα απειλές»

Αρνήθηκα και δέχθηκα απειλές για τη ζωή μου και τη ζωή των μελών της
οικογένειάς μου. Τρία χρόνια αργότερα, μετά τη δολοφονία του Αξαρλιάν,
αποφάσισα να αποχωρήσω. Κάντε ό,τι θέλετε. Σκοτώστε με. Δεν θέλω να έχω καμία
επαφή μαζί σας…» Μέσα σε λίγες λέξεις προσπάθησε να περιγράψει στην
οικογένειά του όλα όσα θα άκουγαν τις επόμενες ημέρες από την τηλεόραση και θα
διάβαζαν στις εφημερίδες για την αμαρτωλή δράση του.

«Με στήριξαν»

Ο Κώστας Τέλιος, σε αντίθεση με ορισμένους εκ των συγκατηγορουμένων του, που
έχουν καταγγείλει ότι υπέστησαν σωματική και ψυχολογική βία ανακρινόμενοι στην
Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία, έχει πει: «Η συμπεριφορά των αστυνομικών ήταν
άψογη. Με συνέδραμαν ψυχικά, με στήριξαν ηθικά και μου παρείχαν κάθε δυνατή
ιατρική βοήθεια ακόμη και καθ’ υπέρβαση των τυπικών τους καθηκόντων». Σε ό,τι
αφορά τις συνθήκες κράτησής του στις φυλακές του Κορυδαλλού, «θα ήθελε να
εφαρμοστεί ο σωφρονιστικός κώδικας κατά το γράμμα και το πνεύμα του», ενώ η
σχέση του με τους συγκατηγορουμένους του με τους οποίους προαυλίζεται όλους
αυτούς τους μήνες (σ.σ.: πρόκειται για τους Πάτροκλο Τσελέντη, Σωτήρη Κονδύλη
και Διονύση Γεωργιάδη) είναι κατά δική του ομολογία «εξαιρετική».

Το κατά «Μάρκον» κατηγορητήριο

Ο «Μάρκος», όπως ήταν η κωδική ονομασία του Κώστα Τέλιου, μετά την
αποχώρησή του από τη 17 Νοέμβρη προσπάθησε να ξαναφτιάξει τη ζωή του.
Υπηρέτησε τη θητεία του, διορίστηκε ως δάσκαλος, ενώ πάντοτε του άρεσε να
γράφει ποιήματα. «Το περασμένο καλοκαίρι είδε τη ζωή του να γκρεμίζεται ξανά.
Ανακρινόμενος τόσο στην αστυνομία όσο και στον ανακριτή κατέθεσε όλη την
αλήθεια για τη συμμετοχή του στην οργάνωση», αναφέρει ο συνήγορος υπεράσπισής
του κ. Νίκος Πρωτέκδικος.

Οι κατηγορίες που θα κληθεί να αντιμετωπίσει στο δικαστήριο είναι για
συμμετοχή στην απόπειρα δολοφονίας του εισαγγελέα Κ. Ανδρουλιδάκη, στην κλοπή
των όπλων από το στρατόπεδο του Συκουρίου, στη Λάρισα, στη ληστεία της
Τράπεζας Εργασίας, στην οδό Πατησίων, στην τοποθέτηση δύο βομβών μαζί με τον
«Λουκά» (Δημήτρη Κουφοντίνα) και στην απόπερια δολοφονίας του Γ. Παλαιοκρασσά,
που είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία του Θ. Αξαρλιάν.