ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Με λίγη βοήθεια από τους φίλους

Στον διάδρομο του σούπερ μάρκετ η πωλήτρια μονολογεί ζαλισμένη, καθώς
προσπαθεί να ξαναγεμίσει από το καρότσι της τα ράφια που αδειάζουν ιλιγγιωδώς.
Στους δρόμους τα αυτοκίνητα σέρνονται στην καθιερωμένη λιτανεία που ξορκίζει
την ανάμνηση της στέρησης. Από πού να αντλήσουμε κουράγιο για τις γιορτές; Πού
το έβρισκαν οι παλιοί, που είχαν τόσο λιγότερα πράγματα αλλά άλλη δουλειά δεν
έκαναν από το να εορτάζουν και να δέχονται; Οκτώ μέρες κρατούσε η γιορτή του
παππού, επιμένει η θεία μου. Ήταν ο ρυθμός της ζωής έτσι, γύριζε γύρω από τις
γιορτές, πάνε αυτά, δεν αναπαράγονται στην εξουθενωτική Αθήνα. Ίσως σε άλλα
μέρη πιο ανθρώπινα, αλλά η καθημερινότητα εδώ σου απομυζά κάθε ενέργεια και
διάθεση, δεν περισσεύει τίποτα. Και τώρα λέμε, πότε να φύγει η δική μας
γιορτή, να λείπουμε εμείς κάπου όταν το όνομα γιορτάζει, να το αφήσουμε μονάχο
του. Άσε πια τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά που καταφθάνουν αναπόφευκτα
στολισμένα με κορδέλες ψυχαναγκασμού και χρυσόσκονη κατάθλιψης. Ωστόσο είναι
τα παιδιά στη μέση, χαίρονται με κάθε σαχλαμάρα, σου εφιστούν την προσοχή σε
κάθε πλαστική καταναλωτική φούσκα (ή μπάλα ή αστέρι) και άντε λες, να
γιορτάσουμε, άντε να το βρούμε το κουράγιο. Να την αναπαράγουμε την αυταπάτη
τη συλλογική, να κουβαλήσουμε νερό στον μύλο της. Να μπούμε στη διαδικασία της
συσσώρευσης άχρηστων και ακριβών αντικειμένων καθώς και άχρηστου και
αντιαισθητικού λίπους για το σώμα. Άντε κουράγιο λοιπόν γι’ άλλη μια φορά. Με
λίγη βοήθεια από τους φίλους, όπως έλεγαν και οι Μπιτλς, γιατί αλλιώς δεν
γίνεται. Ίσως αυτό είναι πια το νόημα της αναπαράστασης των γιορτών, που
κάποτε οδηγούσαν τη ζωή.