ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο ιός της βαθμοθηρίας

Δεν ξέρω αν ο ιός της γρίπης έχει ήδη κτυπήσει την ελληνική επικράτεια και τα
παιδάκια μας (όπως κάθε τόσο αναγγέλλουν οι τίτλοι κάποιων εφημερίδων), αλλά ο
ιός της βαθμοθηρίας έχει σίγουρα προσβάλει κάθε παιδί που φοιτά σε ελληνικό
Γυμνάσιο και Λύκειο, δημόσιο ή ιδιωτικό, αθηναϊκό ή επαρχιακό.

Τα παιδιά μπαίνουν αμέσως στο «κόλπο», μόλις πατήσουν το πόδι τους στη
λεγόμενη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, πριν ακόμα εγκλιματιστούν στο νέο
περιβάλλον, μάθουν με το όνομά τους τους καινούργιους συμμαθητές τους και τους
καθηγητές τους, ή προσανατολισθούν για το πού βρίσκεται η γραμματεία και η
καντίνα του σχολείου. Το άγχος του βαθμού κυριαρχεί κάθε στιγμή της μελέτης
τους, επισκιάζει το ενδιαφέρον ή την προτίμησή τους για κάθε διαφορετικό
μάθημα, βγαίνει σαν καπνός από τα αυτάκια τους και πνίγει την ατμόσφαιρα της
ελληνικής οικογένειας.

«Μαμά, δεν θα μπορούσαμε να πηγαίνουμε στο σχολείο, αλλά να μην παίρνουμε
βαθμούς;», ρωτάει το (άριστον) τέκνον μου, τρεις μόλις μήνες μετά το βάπτισμα
του πυρός στο Γυμνάσιο. Για να μου πει σοβαρότατα λίγες ημέρες αργότερα και
αφού είχε περάσει αρκετή ώρα συμψηφίζοντας τους βαθμούς των τεστ που είχε
δώσει έως σήμερα, για να βρει τι μέσο όρο θα βγάλει στο πρώτο τρίμηνο: «Μαμά,
αν γίνεις… υπουργός Παιδείας, θα καταργήσεις τους βαθμούς;».

Αρχίζει να διαβάζει αμέσως μόλις μπει το μεσημέρι στο σπίτι, πριν ακόμα
αγγίξει το φαγητό του ή βγάλει τη φόρμα της γυμναστικής (αυτός που στο
Δημοτικό ήθελε ώρες για να ξεκινήσει), αδιαφορώντας για την επίμονη προτροπή
τη δική μου και της παιδιάτρου του να ξεκουράζεται λίγο μετά το σχολείο και
πριν από τη μελέτη.

Η απάντηση είναι αυτή ή περίπου αυτή: «Αύριο έχουμε τεστ ή προφορική εξέταση
και πρέπει να διορθώσω τον βαθμό μου».

Σε άλλα σπίτια, απ’ ό,τι ακούω, τα πράγματα είναι συχνά ακόμα χειρότερα, καθώς
στον χορό έχουν μπει (ανυποψίαστοι για το κακό που κάνουν στα παιδιά τους) και
οι γονείς. Στην τυπική μου ερώτηση «τι κάνετε;», για παράδειγμα, προς τη
μητέρα του καλύτερου φίλου, η στερεότυπη απάντηση είναι: «Διαβάζουμε» (έτσι
πάντα, σε πρώτο πληθυντικό).

Η φυσική περιέργεια της ηλικίας, η συναρπαστική περιπέτεια της γνώσης, η
προκλητική ανάλυση των θεμάτων σε βάθος, έχουν υποταχθεί, μονταρισθεί και
πακεταρισθεί σε ένα βαρετό τζόγο βαθμών – ένα γραφειοκρατικό παιχνίδι αριθμών,
χωρίς πραγματικούς νικητές…

Φίλε Πέτρο, τ’ ακούς;