ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αλμοδοβάρ τελείως!

Τι θα έκανες, αν δεν έκανες αυτό που κάνεις; Κλασική ερώτηση. Κάστινγκ, η
απάντηση. Όταν λέω «κάστινγκ» τι εννοώ; Έχετε δει στις ταινίες που γράφει στα
γράμματα «casting»; Θα μπορούσε να έγραφε casting by maria markouli. Θα είχα
βρει τους ηθοποιούς γάντι για τους ρόλους. Ή κόντρα στους ρόλους, που θα
ταίριαζαν τόσο σαν να ήταν γάντι. Και θα τους συζητούσε όλος ο κόσμος. Στο
Χόλιγουντ. Γιατί στο Χόλιγουντ θα δούλευα, εκεί στις μεγάλες παραγωγές ή στις
μεγάλες μικρές ανεξάρτητες παραγωγές. Για να βγάζω και κάτι, αλλά κυρίως γιατί
εκεί θα συμβαίνουν πολλά. Τέλος πάντων, περισσότερα.

Λάθος, πολύ λάθος, η γνώμη του καλού μου, πως ο λόγος που θα έκανα κάστινγκ
είναι για να έχω τα τηλέφωνα του Μπρατ Πιτ, του Μπεν Άφλεκ, του Μπεν Στίλερ
και να τους τηλεφωνώ ό,τι ώρα να ‘ναι για μια νέα ταινία στα σκαριά. Το
αντίθετο! (αν και πάντα χρειάζονται οι σταρ). Γιατί το κάστινγκ, αγαπητοί, δεν
είναι επάγγελμα, είναι ιδέα. Ζει μέσα σου… κυκλοφορεί μαζί σου… και
ανακαλύπτει (στον Πειραιά, στην Πανεπιστημίου, στην Πλατεία Εσπερίδων στη
Γλυφάδα) τον μαφιόζο του Σκορσέζε, τον νέο ήρωα των αδελφών Κοέν κι έναν τύπο
κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του παράλογου κατά Ντέιβιντ Λιντς. Σε μια στάση
του Μετρό τις προάλλες μπήκαν δυο κυρίες μιας κάποιας ηλικίας, βαμμένο
πορτοκαλοκόκκινο μαλλί, εμπριμέ πουκάμισα, φαντεζί ζώνες ­ αυτές, είπα μέσα
μου, είναι για Αλμοδοβάρ, ούτε συζήτηση. Και ω, τι έκπληξη, οι κυρίες αρχίζουν
να μιλάνε ισπανικά! Η αποθέωση του κάστινγκ. Σε λίγο δεν είναι μόνο παιχνίδι
για να περάσει η ώρα (σαφώς καλύτερο από το φιδάκι στο κινητό), είναι μανία.
Κοιτάς δίπλα, κοιτάς απέναντι, απαντάς στο τηλέφωνο και βρίσκεις τον ήρωα και
την ιστορία. Διαβάζεις το βιβλίο και μοιράζεις ρόλους. Αν είναι το βιβλίο να
γίνει ταινία, ακόμη καλύτερα. Κάνεις συγκρίσεις. Και συνεχίζεις με τους
δεύτερους ρόλους… Αν δεν έκανες αυτό που κάνεις, τι θα έκανες εκτός από
κάστινγκ; [Συνεχίζεται…]