Απόφαση-προειδοποίηση για… μελλοντικές προσφυγές

Γιατί ο έκπτωτος μονάρχης οδηγήθηκε με την προχθεσινή απόφαση σε μια τόσο
εξευτελιστική ήττα; Κατ’ αρχήν, μία μεγάλη αλλαγή για το Συμβούλιο της
Ευρώπης. Την ίδια χρονιά που υποβλήθηκε η αγωγή (1997), ο ευρωπαϊκός
οργανισμός άνοιξε τις πόρτες του στην Ανατολική Ευρώπη. Τα 25 κράτη-μέλη που
τον συγκροτούσαν αυξήθηκαν σε 44 – και προ διετίας σε 48. Συνακόλουθα, κάθε
χώρα έφερε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (που αποτελεί
ανεξάρτητο όργανο, το οποίο λειτουργεί στους κόλπους του Συμβουλίου της
Ευρώπης) και τον δικαστή της. Όλοι αυτοί ήθελαν, πρώτα απ’ όλα, να αποτρέψουν
ένα μπαράζ προσφυγών από απογόνους τσάρων, πρώην βασιλέων και άλλων πρώην
«ευγενών», που θα διεκδικούσαν πακτωλούς δισεκατομμυρίων για δημεύσεις
περιουσιών που έγιναν πριν από δεκαετίες, στην ακμή των κομμουνιστικών
καθεστών. Όλους αυτούς, τους βρήκε απέναντί του ο τέως, ενώ τις βασικές του
επιδιώξεις συμμερίζονται ακόμη και τα μέλη του δικαστηρίου που προέρχονται από
κράτη με μοναρχικά καθεστώτα.

Ο Γλύξμπουργκ είναι ουσιαστικά ένας από τους πρώτους αποδέκτες της νέας
πολιτικής του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και τη συντριπτική νομική ήττα του
παραδέχθηκε και ο ίδιος με χθεσινή του ανακοίνωση: «Με την απόφαση, που δίνει
ένα τέλος στη διένεξη που κράτησε 8 χρόνια, χάνω όχι μόνο το σπίτι μου, αλλά
και κάθε προσωπικό αντικείμενο που ανήκε στην οικογένειά μου…», αναφέρει,
ενώ για περισσότερες δηλώσεις παραπέμπει σε συνέντευξη Τύπου που θα δώσει στο
Λονδίνο, στις 5 Δεκεμβρίου.