Ο πόλεμος μέσα από το κόκπιτ

Ο Του Φις και η Μπάλντι, κυβερνήτης και συγκυβερνήτης ενός F-15, βρίσκονται
στη μέση μιας περιπολίας όταν ένα Awacs τούς δείχνει έναν σημαντικό στόχο: μια
πομπή φορτηγών των Ταλιμπάν. Η Μπάλντι κάνει έναν πρόχειρο υπολογισμό και με
το σύστημα λέιζερ που διαθέτει στέλνει μια βόμβα 230 κιλών στο πρώτο φορτηγό.
Καθώς η πομπή γίνεται σκόνη, ο πιλότος φωνάζει στους Ταλιμπάν, σαν να
μπορούσαν να τον ακούσουν από ύψος 20.000 ποδιών: «Μόλις σας σκότωσε μία
γυναίκα!».

Αμερικανοί πεζοναύτες στο αεροπλανοφόρο «Essex», στην Αραβική Θάλασσα, ετοιμάζονται για την προσνήωση μαχητικού αεροσκάφους

Η περιγραφή αυτή γίνεται στο περιοδικό Atlantic Monthly από έναν
άνθρωπο που είχε πρόσβαση στις συνομιλίες μεταξύ των πιλότων, τον Αμερικανό
συγγραφέα Μαρκ Μπόουντεν. Ο Μπόουντεν μεταφέρει τους αναγνώστες μέσα στο
πιλοτήριο των μαχητικών αεροπλάνων που συμμετείχαν στον αεροπορικό βομβαρδισμό
του Αφγανιστάν και δείχνει ότι οι πιλότοι αντιμετώπιζαν την αποστολή τους στο
Αφγανιστάν ως την ευκολότερη όλων των εποχών. Αλλά οι μακρές χρονικές περίοδοι
που οι πιλότοι περνούσαν κλεισμένοι μέσα στα μικροσκοπικά πιλοτήρια των
αεροπλάνων, τους κούραζαν καθ’ ότι απαιτούσαν από αυτούς διαρκή επαγρύπνηση.

Θρομβώσεις. Το πιλοτήριο μέσα στο οποίο φθάνουν να ζουν οι πιλότοι
αυτοί, είναι πολύ μικρό, σημειώνει ο Μπόουντεν. Οι πιλότοι έχουν αρκετό χώρο
να τεντώσουν τα πόδια τους προς τα μπρος, αλλά όχι αρκετό για να σηκώσουν τα
χέρια τους ψηλά, πάνω από τα κεφάλια τους. Γι’ αυτό και, φοβούμενοι ότι οι
πιλότοι θα πάθαιναν θρόμβωση αρτηρίας στις μακρινές πτήσεις που
πραγματοποιούν, οι γιατροί μαθαίνουν στα πληρώματα των αεροπλάνων αυτών
ασκήσεις που πρέπει να κάνουν μέσα στον στενό χώρο του πιλοτηρίου.

Ο Μπόουντεν επισημαίνει ότι, παρ’ ότι οι πιλότοι των μαχητικών αεροπλάνων των
ΗΠΑ είναι «το πιο αποτελεσματικό άμεσα φονικό σύστημα που έχει ποτέ επινοηθεί
από τον άνθρωπο», είναι ταυτόχρονα και ο «πιο αδύναμος κρίκος» της πολεμικής
μηχανής των ΗΠΑ. Γιατί; Επειδή είναι άνθρωποι και όχι μηχανές. Η Πολεμική
Αεροπορία όμως επιχειρεί να τους αντιμετωπίσει σαν να είναι μηχανήματα.
Ευαίσθητα μηχανήματα. Προσπαθεί να «ρυθμίσει» τους πιλότους, τις δυνατότητες
και την απόδοσή τους, δίνοντάς τους χάπια που φράζουν τα έντερά τους, χάπια
που συμβάλουν στο να αδειάσουν τα έντερά τους, χάπια που οξύνουν, επιταχύνουν
και μεγιστοποιούν τις δυνατότητές τους και χάπια που τους «επιβραδύνουν».

Ανθρώπινο κόστος. Αυτά για τους ίδιους τους πιλότους. Ποιο ήταν όμως το
ανθρώπινο κόστος της αποστολής που ανέβαλαν και έφεραν εις πέρας; Το
Αμερικανικό Πεντάγωνο δεν επιχειρεί να μετρήσει τα ανθρώπινα θύματα, αλλά,
λαμβάνοντας υπόψη τον αριθμό των βομβών που οι πιλότοι έριξαν στους Αφγανούς
και τον αριθμό των στόχων που καταστράφηκαν, τα θύματα από την πλευρά του
εχθρού πρέπει να ανέρχονται σε χιλιάδες. Όσο για τα αθώα θύματα – τους άμαχους
Αφγανούς – δεν υπάρχει καμία ακριβής εκτίμηση.

Γεγονός είναι πάντως ότι κατά τη διάρκεια των αεροπορικών βομβαρδισμών
εναντίον του Αφγανιστάν, όπως σε όλες εξάλλου τις επιχειρήσεις αεροπορικών
βομβαρδισμών, έγιναν σφάλματα και χτυπήθηκαν λανθασμένοι στόχοι.

Σε κάθε περίπτωση, όπως και να έχουν τα πράγματα, η επιστήμη του πολέμου θα
συνεχίσει να εξελίσσεται. Περίπου μισό αιώνα από σήμερα, τα… κατορθώματα των
Bold Tigers, των πιλότων που έλαβαν μέρος στον βομβαρδισμό του Αφγανιστάν, θα
μοιάζουν τόσο παλαιομοδίτικα όσο μοιάζουν σήμερα τα πολεμικά αεροπλανάκια του
Σεντ Εξιπερί. Το μόνο που θα παραμένει σταθερό, θα είναι η διάθεση, η ανάγκη –
σε κάθε περίπτωση -, η απόφαση να αφαιρεθούν ζωές.