Αντεπίθεση από τις κάλπες

Στις 3 Νοεμβρίου, οι Τούρκοι ψηφοφόροι ανέδειξαν στην εξουσία το ΑΚΡ. Είχαν
προηγηθεί και άλλες εκλογικές νίκες, μικρότερης έκτασης βέβαια, «μετριοπαθών
ισλαμικών κομμάτων»: στο Πακιστάν, την Αλγερία, το Μαρόκο, το Μπαχρέιν.
Επιλέγοντας το χαρτί της δημοκρατίας, τα ισλαμικά κινήματα βρίσκουν εύκολα τη
θέση τους στην πολιτική σκακιέρα. Είναι, όμως, πράγματι το Ισλάμ «διαλυτό» στη
δημοκρατία;

Οπαδός ισλαμικού κόμματος σε προεκλογική εκδήλωση στην Τουρκία

Το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) του Ρετζέπ Ταγίπ Ενρτογάν
παρουσιάζεται ως ένα μουσουλμανο-δημοκρατικό κόμμα, στα πρότυπα του
χριστιανοδημοκρατικού γερμανικού CDU. Αν ο σχηματισμός αυτός κατορθώσει να
κυβερνήσει σωστά μία χώρα σε κρίση, όπως είναι σήμερα η Τουρκία, το παράδειγμά
του θα έχει σημαντικό αντίκτυπο σε όλα τα ισλαμικά πολιτικά κινήματα του
κόσμου. Θα αποδείξει ότι οι έννοιες «μουσουλμανικό κράτος» και «κοσμικός
χαρακτήρας του κράτους» δεν είναι ασύμβατες. Αν, όμως, το τουρκικό πείραμα
αποτύχει, προφητεύει η λιβανική εφημερίδα «An Nahar», θα χρειαστεί
αναμφισβήτητα μια βαθύτερη μεταρρύθμιση της ισλαμικής σκέψης.

Για τον Γερμανό Βόλκερ Πέρτες, ειδικό στον μουσουλμανικό κόσμο, το πείραμα
απλώς δεν έχει περιθώρια αποτυχίας. «Οι ισλαμικές εμπειρίες στο Σουδάν και το
Αφγανιστάν», λέει στην «An Nahar», «απέτυχαν παταγωδώς. Ο εξτρεμιστικός και
τρομοκρατικός ισλαμισμός, που εκπροσωπείται από το κίνημα του Οσάμα Μπιν
Λάντεν θα καταλήξει να αποκοπεί από τις μουσουλμανικές κοινωνίες μόλις αυτές
συνειδητοποιήσουν ότι δεν μοιράζονται τα ίδια συμφέροντα. Το μέλλον ανήκει
λοιπόν σε ένα μετριοπαθές πολιτικό Ισλάμ, το οποίο αποδέχεται τους κανόνες του
δημοκρατικού παιχνιδιού». Οι πρόσφατες εκλογές στο Πακιστάν, την Αλγερία, το
Μαρόκο, το Μπαχρέιν, με όσες κατηγορίες μπορεί κανείς να τους προσάψει όσον
αφορά τον τρόπο διεξαγωγής τους, δείχνουν με σαφήνεια ότι το πολιτικό Ισλάμ –
για την «παρακμή» του οποίου τόσος λόγος είχε γίνει παραμονές της επιχείρησης
εναντίον του Αφγανιστάν – βρίσκεται σε πλήρη πρόοδο.

Οι αναλυτές. Για τους αναλυτές, και δη τους Άραβες αναλυτές, τους πλέον
αρμόδιους, αυτό δεν οφείλεται στα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου, αλλά στην
αμερικανική πολιτική, τα χειρότερα χαρακτηριστικά της οποίας ενισχύθηκαν από
τις επιθέσεις.

«Η στενότητα απόψεων της αμερικανικής πολιτικής», σχολιάζει στην λιβανική «The
Daily Star» ο Ζοζέφ Σαμάχα, «καταδίκασε τους οπαδούς της σε θέση άμυνας και
έδωσε ώθηση στους πολεμίους της. Στον αραβο-μουσουλμανικό κόσμο, αναζωογόνησε
την υποστήριξη του λαού σε ένα πολιτικό Ισλάμ μετριοπαθές και
αντικομφορμιστικό». Ο αραβο-μουσουλμανικός κόσμος αντεπιτίθεται με όπλο τις
κάλπες.