Οι πολιτικές των διεθνών οργανισμών αυξάνουν τη φτώχεια

Η πολιτική που επιβάλλουν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και οι άλλοι διεθνείς
οικονομικοί οργανισμοί, σε διάφορες περιοχές του κόσμου, οδηγεί σε αύξηση της
φτώχειας, υποστηρίζει έρευνα του Βρετανού καθηγητή Πίτερ Τάουνσεντ, που
παρουσίασε ο ίδιος την περασμένη εβδομάδα στην Αθήνα.

Ο ειδικός σε θέματα παγκόσμιας φτώχειας καθηγητής του Λόντον Σκουλ οφ
Εκονόμικς μίλησε σε εκδήλωση που οργάνωσε η Επιστημονική Εταιρεία Κοινωνικής
Πολιτικής. Όπως είπε, έπειτα από δεκαετίες εφαρμογής συνταγών του Διεθνούς
Νομισματικού Ταμείου, της Παγκόσμιας Τράπεζας και των κυβερνήσεων των μεγάλων
βιομηχανικών χωρών (G8), η μαζική φτώχεια όχι μόνο εξακολουθεί να υφίσταται,
αλλά και τείνει να αυξάνεται.

«Η οικονομική ανάπτυξη χωρίς πολιτικές αναδιανομής», είπε, «δεν οδηγεί σε
μείωση της φτώχειας. Χρειάζεται να εφαρμοστεί μια νέα στρατηγική με πολιτικές
οι οποίες θα έχουν άμεση και συγκεκριμένη στόχευση κάθε φορά».

Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας, η εφαρμογή πολιτικών με στόχο απλώς την
αύξηση του ΑΕΠ, χωρίς ειδικές πολιτικές αναδιανομής του εισοδήματος, οδηγούν
κατά κανόνα στη δημιουργία δραματικών ανισοτήτων μέσα σε μια χώρα, όπως και
μεταξύ των χωρών.

Επίσης, οι ερευνητές επικρίνουν την τακτική που υποστηρίζουν ΗΠΑ και Βρετανία,
σύμφωνα με την οποία η βοήθεια στις φτωχές χώρες πρέπει να δίνεται υπό όρους,
όπως η δημοσιονομική τους εξυγίανση και η μείωση των δημοσίων δαπανών τους.
Αυτές οι προϋποθέσεις οδηγούν σε καταστροφικά κοινωνικά και οικονομικά
αποτελεσματα, επισημαίνεται. Επικριτικοί είναι, επίσης, οι συγγραφείς της
έρευνας για την πολιτική δασμών που εφαρμόζουν οι πλούσιες χώρες, εμποδίζοντας
τις εξαγωγές των αναπτυσσόμενων χωρών.

Μανιφέστο διεθνούς δράσης

Η έρευνα καταλήγει στη διατύπωση ενός μανιφέστου διεθνούς δράσης κατά της
φτώχειας, το οποίο εισηγείται, μεταξύ άλλων, τη διάθεση του 1% του ΑΕΠ όλων
των ανεπτυγμένων χωρών για την παροχή βοήθειας στις αναπτυσσόμενες χώρες. Όπως
τόνισε ο κ. Ντ. Γκόρντον, διευθυντής του Κέντρου Τάουνσεντ για την Έρευνα της
Παγκόσμιας Φτώχειας και εκ των συγγραφέων της έρευνας, «ο τερματισμός της
φτώχειας είναι βασικά θέμα έλλειψης πολιτικής βούλησης. Δεν είναι θέμα
έλλειψης χρημάτων ή επιστημονικής γνώσης. Τα Ηνωμένα Έθνη εκτιμούν ότι το
κόστος παροχής βασικής τροφής και συνθηκών υγείας για όλους ανέρχεται σε 13
δισ. δολάρια τον χρόνο. Το ποσό μπορεί να φαίνεται μεγάλο, αλλά για αντιληφθεί
κανείς τη σχετικότητά του, στις ΗΠΑ ξοδεύτηκαν, το 2000, 11,6 δισ. δολάρια
μόνο για σκυλοτροφές και γατοτροφές».