[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ο Πρωθυπουργός θέτει συνεχώς προ διλημμάτων τον ελληνικό λαό. Έτσι έχει
κερδίσει δύο εκλογικές μάχες, το ’96 και το 2000… Υπάρχουν όμως και
πραγματικά διλήμματα που αφορούν την Κεντροαριστερά και την ιστορική Αριστερά.

Αυτή την εποχή θα έπρεπε να απασχολεί όλους το Κυπριακό.

Άλλωστε σε όλο τον κόσμο, όπου υπήρξε ζώσα, δυναμική και με προοπτικές
Αριστερά, αυτή ήταν ή είναι πατριωτική. Για παράδειγμα, στη Λατινική Αμερική,
η Αριστερά που νίκησε ήταν αυτή που σήκωσε τη σημαία του Σιμόν Μπολιβάρ και
του Χοσέ Μαρτί.

Στον ελληνικό χώρο και πάλι επαληθεύτηκε αυτό το «ρητό». Π.χ., το 1940, όταν ο
Ζαχαριάδης ζήτησε – αν και ριγμένος στη φυλακή – να πολεμήσει ο κόσμος κατά
του φασισμού και του ναζισμού… Στην περίοδο 1941-44, όταν τέθηκε θέμα να
ξεφύγει η Ελλάδα από τον σφιχτό εναγκαλισμό του Λονδίνου και το ΕΑΜ μπήκε
μπροστά… Στη δεκαετία του ’50, όταν ο αγώνας της Αριστεράς συνδέθηκε και με
τον αγώνα της Κύπρου, κάτι που απέφερε και εκλογικά οφέλη, με εκείνο το
περίπου 25% της ΕΔΑ.

Σήμερα, η υπόθεση αυτή είναι πολύ σοβαρότερη – από τη δεκαετία του ’50 – γιατί
ο Ελληνισμός έχει φτάσει στα όριά του, στην Κύπρο και το Αιγαίο. Η ένταξη της
Μεγαλονήσου – με τον άλφα ή τον βήτα τρόπο – τον Δεκέμβριο στην Ε.Ε. σε καμία
περίπτωση δεν αποτελεί πανάκεια για το βασικό εθνικό πρόβλημα. Άλλωστε, οι
Βρυξέλλες, αυτή η μεγάλη επιχείρηση, έχουν μεγάλο οικονομικό κέρδος να
εντάξουν στους κόλπους τους ένα πολύ καλό «μαγαζί», την Κύπρο, όπου
διακινούνται με… μύριους τρόπους πολλά κεφάλαια.

Το μεγάλο ζήτημα είναι ότι όλες οι πλευρές της Αριστεράς αλλά και της
πραγματικής Κεντροαριστεράς, αντί να μαλώνουν ή περί τα άλλα να τυρβάζουν,
ίσως θα όφειλαν να βρουν ένα σημείο επαφής. Όχι μόνον για να έχουν εκλογικό
όφελος, αλλά και γιατί έχουν εθνικό και διεθνιστικό συνάμα χρέος!