ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στον δρόμο με μία Φεράρι

Τις προάλλες οδηγούσα μια Φεράρι. Μια ωραία, αστραφτερή κόκκινη Φεράρι που
γλιστρούσε στον δρόμο και προκαλούσε βλέμματα θαυμασμού, που αν δεν ήμουν
τέτοιος σεμνός χαρακτήρας, θα μπορούσα ώρες να απολαμβάνω αλλάζοντας λωρίδες,
φρενάροντας βασανιστικά αργά, κάνοντας φιγούρες στους δρόμους – ξέρετε εσείς,
φαντάζομαι. Μετά κατέβηκα από τη Φεράρι μου – περίμενε κι άλλος κόσμος να
ανέβει – πήρα ένα διαφημιστικό καπελάκι της κινητής τηλεφωνίας που πρόσφερε
την κούρσα και έδωσα μυστικά ένα ραντεβού με το αυτοκίνητο στον πραγματικό
κόσμο. Η ελπίδα, λένε άλλωστε οι σοφοί, πεθαίνει τελευταία.

Αρκεί να μπορείς να ζήσεις την εμπειρία – τίποτε δεν είναι ακατόρθωτο. Θέλεις
να γίνεις ο Ιντιάνα Τζόουνς και να νιώσεις την αδρεναλίνη να ανεβαίνει όπως
του αρχαιολόγου την ώρα που τον έζωναν τα φίδια; Εύκολο! Κατ’ αρχάς ξέχνα τη
Φεράρι – δεν έχει σχέση με τη δεύτερη επιθυμία σου. Η Ντίσνεϊλαντ μπορεί να
σου προσφέρει μια απίστευτη περιπέτεια στα βάθη της ζούγκλας, με τους κακούς
μια ανάσα από την πλάτη σου και τον ηρωισμό του μίστερ Τζόουνς (στα νιάτα του)
γραμμένο στα κρέντις του παιχνιδιού. Ευχαριστήθηκες; Τι άλλο θέλεις να
νιώσεις; Θέλεις να αισθανθείς τον «υγρό φόβο» του καρχαρία κάτω από τα πόδια
σου ενώ κολυμπάς (θα είναι σαν αληθινό), την υγρασία του Λονδίνου ενώ
εξιχνιάζεις σκοτεινά εγκλήματα (το μικρό σου όνομα θα είναι Σέρλοκ), θέλεις να
είσαι ο Ρονάλντο την ώρα που αποθεώνεται στο γήπεδο – κανένα πρόβλημα, μια
πραγματικότητα με οθόνες, κατασκευές, θαύματα της τεχνολογίας και
γαργαλιστικές προτάσεις σε περιμένει για να απολαύσεις αξέχαστες στιγμές.
Ζήτησα ακόμη μία βόλτα με τη Φεράρι (σιγά μη μου χρέωναν τη βενζίνη!) και
ένιωσα μια γλυκιά ανακούφιση κρατώντας το τιμόνι. Σκέψου, είπα στον εαυτό μου,
να έπρεπε τώρα και κάπου να βρω να παρκάρω. Πιο πραγματικό σίγουρα, αλλά μπελάς.