Πολιτική διακήρυξη από τον Σ. Ξηρό

Πολιτική διακήρυξη επιχειρεί ο Σάββας Ξηρός διά του απολογητικού
υπομνήματος που κατέθεσε στον εφέτη-ανακριτή κ. Λεωνίδα Ζερβομπεάκο.
Καταλογίζοντας ευθύνες στις κυβερνήσεις που διαδέχθηκαν τη χούντα, προσπαθεί
να αιτιολογήσει την ένταξή του στην ένοπλη πάλη, όπως χαρακτηρίζει την
εγκληματική δράση της 17 Νοέμβρη.

Σάββας Ξηρός: Στις τελευταίες σελίδες του υπομνήματός του επιχειρεί πολιτική διακήρυξη σε μία προσπάθεια να αιτιολογήσει την ένταξή του στη 17Ν

Ο Σάββας Ξηρός αναλαμβάνει την ευθύνη όλων των εγκλημάτων από το 1982 και μετά
και την πολιτική ευθύνη όλων των ενεργειών της 17Ν από το 1975 και μετά
(δηλαδή όταν ήταν 15 ετών)!

Επίσης δηλώνει ότι υπηρέτησε συνειδητά την τρομοκρατία επί είκοσι χρόνια
αποδίδοντας στον εαυτό του τον ρόλο του φυσικού αυτουργού και στους «
παγκόσμιους τρομοκράτες Αμερικανούς, τους εξωνημένους πολιτικούς και τους
λήσταρχους μεγαλοαστούς» την ιδιότητα του ηθικού αυτουργού. Συγχρόνως
επιδίδεται σε μία προσπάθεια να απαλλάξει των ευθυνών τους έξι από τους
συγκατηγορουμένους του (μεταξύ των οποίων και τους αδελφούς του Χριστόδουλο
και Βασίλη) για τους οποίους ισχυρίζεται ότι έχει στη διάθεσή του αθωωτικά
στοιχεία, που δεν αποκαλύπτει τώρα, γιατί ­ όπως λέει ­ «η Αντιτρομοκρατική
Υπηρεσία θα στήσει ψευδομάρτυρες».

Επί του απολογητικού υπομνήματος ο Σάββας Ξηρός εκλήθη από τον εφέτη-ανακριτή
να δώσει τις εξής διευκρινίσεις:

Ερώτηση (ανακριτής): Γιατί δεν καταγγείλατε από την αρχή ότι η
προανακριτική σας απολογία ελήφθη κάτω από τις συνθήκες που περιγράφετε
(απειλές, επήρεια φαρμάκων);

Απάντηση (κατηγορούμενος): Οδηγήθηκα στις φυλακές του Κορυδαλλού στις 2
Σεπτεμβρίου 2002. Από την αρχή της κράτησής μου ήταν προβληματική η
επικοινωνία μου με τον συνήγορό μου. Λίγες μέρες μετά συνέταξα ένα υπόμνημα,
το οποίο μου κατασχέθηκε παράνομα στις φυλακές. Έτσι, αναγκάστηκα να συντάξω
νέο από την αρχή μαζί με τον δικηγόρο μου. Εκεί οφείλεται η καθυστέρηση.

Ερώτηση: Όταν λέτε ότι είστε ο μοναδικός φυσικός αυτουργός, αυτό ενέχει
θέση ομολογίας των εγκλημάτων; Και αν ναι, μπορείτε να μου περιγράψετε τις
συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε η δολοφονία του Αμερικανού Τζορτζ Τσάντες;

Απάντηση: Αναλαμβάνω την ευθύνη από τη δολοφονία του Τζ. Τσάντες μέχρι
και τη δολοφονία του Βρετανού Στίβεν Σόντερς. Την περιγραφή της πράξης, αν το
κρίνω σκόπιμο, θα την κάνω στο δικαστήριο. Έχω στη διάθεσή μου κάποια αθωωτικά
στοιχεία για συγκατηγορουμένους μου, αλλά δεν πρόκειται να σας τα αποκαλύψω
πριν «κλείσει» η ανάκριση, γιατί η Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία θα στήσει
ψευδομάρτυρες.

Ερώτηση: Ποια ήταν η γυναίκα που τηλεφωνούσε έπειτα από κάθε
εγκληματική ενέργεια;

Απάντηση: Δεν υπήρχε καμία γυναίκα στην οργάνωση. Αυτό το βεβαιώνω κατά
100%.

Ερώτηση: Πώς δικαιολογούσατε στην Αλίσια Κορτές τα μεγάλα χρονικά
διαστήματα της απουσίας σας;

Απάντηση: Και εκείνη έλειπε συχνά από το σπίτι, γιατί εργαζόταν σε
διαφημιστικές εταιρείες. Εγώ της έλεγα ότι πήγαινα για δικές μου δουλειές σε
διάφορες εκκλησίες.

«Είμαι ο φυσικός αυτουργός όλων των ενεργειών της 17Ν από το ’82»

Τα σημαντικότερα αποσπάσματα από το πολυσέλιδο απολογητικό υπόμνημα που
παρέδωσε την περασμένη Πέμπτη ο Σάββας Ξηρός στον εφέτη-ειδικό ανακριτή κ.
Λεωνίδα Ζερβομπεάκο είναι τα εξής:

«Δεν αποδέχομαι τη συμμετοχή των προσώπων που οι υπηρεσίες αυτές μόνες τους
σχεδίασαν και ενέπλεξαν προκειμένου να τους ενοχοποιήσουν. Χαρακτηριστικές
περιπτώσεις κατασκευής ενόχων που υποδείχθηκαν από τις υπηρεσίες και
καταγράφηκαν χωρίς τη συναίνεσή μου από τις υπηρεσίες είναι οι περιπτώσεις του
Παύλου Σερίφη, για τον οποίο επέμεναν να τον εντάξουν ως μέλος της οργάνωσης,
του Θεολόγου Ψαραδέλλη, πασίγνωστου τροτσκιστή, αντίθετου με τις δικές μας
απόψεις, για τον οποίο επέμεναν να συμπεριληφθεί σε μία νεώτερη ληστεία, που
δεν έχει παραγραφεί, αφού η συμμετοχή του σε μία παλαιότερη έχει ήδη
παραγραφεί, τον Ηρακλή Κωστάρη, με τον οποίο μόνο ελάχιστες συζητήσεις είχαμε
κάνει σε μεγάλη παρέα, το έτος 1990 και ποτέ δεν εντάχθηκε στην οργάνωση, αλλά
και τον Διονύση Γεωργιάδη, παιδικού φίλου του αδερφού μου Βασίλη, που για
μικρό χρονικό διάστημα τον είχα βοηθό μου στο εργαστήριό μου και τον οποίο
πριν πιάσει δουλειά στην ΚΙΝΟ τον χρησιμοποιούσα σε βοηθητικές εργασίες του
εργαστηρίου μου και με τον οποίο ποτέ δεν κάναμε ούτε καν συζητήσεις για
παράνομες δραστηριότητες ή για ένοπλη πάλη, αφού ήταν τελείως απολιτικός.

Ο ενοικιαστής της Δαμάρεως

Η μοναδική “παράνομη” ενέργεια στην οποία συμμετείχε εν αγνοία του ήταν όταν
του παρέδωσα μία ξένη ταυτότητα, της οποίας η φωτογραφία δεν μου έμοιαζε και
του ζήτησα να νοικιάσει το σπίτι της οδού Δαμάρεως, λέγοντάς του ότι θέλω
κρυφά από τη σύντροφό μου να πηγαίνω με κάποια άλλη κοπέλα. Ευθύς ως εμίσθωσε
το σπίτι αυτό, το οποίο πρέπει να τονίσω ότι επί 6 μήνες παρέμεινε κενό, του
πήρα τα κλειδιά και μετά από σύντομο χρονικό διάστημα του δήλωσα ότι το
ξενοίκιασα.

Εξίσου αμέτοχος στην οργάνωση ήταν και ο αδερφός μου Βασίλης, τον οποίο επίσης
χρησιμοποιούσα σε βοηθητικές εργασίες στο εργαστήριό μου από τα μέσα του 1997,
που ήρθε από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα και ο οποίος επίσης ανεπίδεκτος σε
θεωρητικά ζητήματα, όπως ήταν, με απέτρεψε από το να συζητήσω μαζί του
βαθύτερα ή να του προτείνω ένταξη στην οργάνωση, στην οποία ουδέποτε ενετάχθη
και δεν συμμετείχε ποτέ σε καμία ενέργειά της.

«Ο πασίγνωστος Χριστόδουλος»

Το ίδιο συνέβη και για τον αδερφό μου Χριστόδουλο, για άλλους όμως λόγους. Ο
Χριστόδουλος υπήρξε πασίγνωστος στους κύκλους των αριστεριστών, με έντονη
συμμετοχή στους μαζικούς χώρους, πρωτοστάτης σε κινητοποιήσεις, απεργίες,
διαδηλώσεις κ.λπ., αλλά και εύκολα αναγνωρίσιμος, λόγω του όγκου και του
βάρους του, γεγονός που δεν επέτρεπε τη στρατολόγηση και συμμετοχή του σε
ενέργειες ένοπλης πάλης, που απαιτούν ευλυγισία, ταχύτητα, αλλά και
συνωμοτικότητα που αποκλειόταν να υπάρχει με την πασίγνωστη μορφή του αδερφού
μου.

«Γιατί οργανώθηκα στη 17Ν»

Στην Αθήνα κατέβηκα από τη Θεσσαλονίκη το έτος 1982, εποχή μεγάλων πολιτικών
ζυμώσεων. Ο κόσμος ήταν απογοητευμένος από την αλλαγή που δεν έγινε, παρά την
εξέγερση του Πολυτεχνείου, την κατ’ όνομα μεταπολίτευση, που αλλάζοντας μόνο
το κάδρο του Προέδρου, ο κρατικός μηχανισμός παρέμεινε ανέπαφος, με μόνη
διαφορά τη δημιουργία σκληρότερων κατασταλτικών μηχανισμών και οδηγώντας σε
τέλμα για άλλη μία επταετία τη χώρα.

Οι μεγάλες κινητοποιήσεις, οι διαδηλώσεις και απεργίες που κορυφώθηκαν το 1979
ως το 1980 με κεντρικά συνθήματα “Έξω το ΝΑΤΟ”, “Έξω οι Αμερικάνοι”, “Έξω από
την ΕΟΚ”, “Λαϊκή κυριαρχία”, “Σοσιαλισμός”, έδωσαν εντολή για αλλαγή με
συντριπτική πλειοψηφία πάνω από 60%. Αυτό το όραμα κλήθηκε να υλοποιήσει το
ΠΑΣΟΚ. Όμως από τις πρώτες κιόλας μέρες άρχισε να ξεπουλάει μία μία τις λαϊκές
εντολές.

«Εθελοντής στην Παλαιστίνη»

Η συνείδησή μου τότε με οδήγησε στα γραφεία της Παλαιστινιακής Αρχής, όπου
ζήτησα να πάω εθελοντής. Στο μεταξύ το ΠΑΣΟΚ παίρνει τις εκλογές του 1985
επισείοντας μόνο τον μπαμπούλα της Δεξιάς. Μετά και την πανηγυρική είσοδο στην
ΕΟΚ οποιαδήποτε λαϊκή διεκδίκηση ή αγνοείται ή απαγορεύεται ή τιμωρείται από
την ΕΟΚ, οπότε καταργείται και η λαϊκή κυριαρχία φτιάχνοντας ένα μονοκομματικό
καθεστώς εντολοδόχων. Το ΠΑΣΟΚ εγκαταλείπει ένα ένα τα λάβαρα που το έφεραν
στην εξουσία ενισχύοντας τους κατασταλτικούς μηχανισμούς για να αναχαιτισθούν
τα κύματα των διαδηλωτών.

«Ανάγκη ο ένοπλος αγώνας»

Η αναγκαιότητα του ένοπλου αγώνα ήταν πλέον αναμφισβήτηση. Μετά την κατάρρευση
των ανατολικών γραφειοκρατικών καθεστώτων ακολουθεί και η κατάρρευση των
προσχημάτων για οποιαδήποτε ωμή επέμβαση (Ιράκ, Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν) των
τρομοκρατών Αμερικανών που καθιερώνουν τον ακήρυχτο πόλεμο στο χτύπημα
οικονομικών στόχων. Χαρακτηριστική είναι η επέμβαση ακόμα και σε επιμέρους
ζητήματα, όπως η παρούσα υπόθεση της 17 Νοέμβρη, όπου επεμβαίνουν στα πάντα,
απαιτούν τα πάντα και οι εδώ υπάλληλοί τους υλοποιούν τις πιο παράλογες
απαιτήσεις τους.

Αυτό είναι το διεθνές και εσωτερικό κλίμα κάτω από το οποίο οδηγήθηκα στις
συγκεκριμένες επιλογές, στη δράση της ένοπλης πάλης. Επί είκοσι χρόνια μετά
ήμουν αποφασισμένος. Είναι φανερό ότι η οργάνωση έχει παραμείνει πιστή στο
ανεξίτηλο μήνυμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και στη λαϊκή εντολή του 1981
για εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία και σοσιαλισμό. Έχω υπηρετήσει αυτές
τις ιδέες με συνέπεια και αυτοθυσία νομιμοποιούμενη από παλλαϊκά αισθήματα,
που όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις αποκήρυξαν και εξαργύρωσαν. Στις μέρες
μας μάλιστα οι λόγοι που οδήγησαν εμένα στην ένοπλη πάλη είναι περισσότερο
οφθαλμοφανείς παρά ποτέ και οποιαδήποτε μορφή αντίστασης όχι μόνο είναι
αναγκαία, αλλά επιβάλλεται.

«Αναλαμβάνω την ευθύνη»

Αυτές είναι οι πολιτικές μου απόψεις, αυτά είναι τα κίνητρα που με οδήγησαν
στην ένταξή μου στη 17 Νοέμβρη και στις πράξεις για τις οποίες κατηγορούμαι.
Αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη των ενεργειών της οργάνωσης από το 1975 μέχρι
σήμερα. Αναλαμβάνω την ευθύνη ως μοναδικός φυσικός αυτουργός όλων των
ενεργειών που πραγματοποίησε η οργάνωση από το 1982 και μετά, σύμφωνα με το
δικαίωμά μου που απορρέει από το τελευταίο άρθρο του Συντάγματος, με ηθικούς
αυτουργούς τους παγκόσμιους τρομοκράτες Αμερικανούς, τους εξωνημένους
πολιτικούς και τους λήσταρχους μεγαλοαστούς».

ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΜΑΤΗ

Ποιος είναι ο «Ανδρέας» και ποιος ο ρόλος του Σάββα Ξηρού

Πέντε ερωτήματα περιλαμβάνουν στο υπόμνημα που έχουν υποβάλει οι πληρεξούσιοι
δικηγόροι της οικογένειας του δολοφονημένου από τα μέλη της 17 Νοέμβρη
αστυνομικού-φρουρού στην Εθνική Τράπεζα Πετραλώνων Χρήστου Μάτη στον
εφέτη-ειδικό ανακριτή κ. Λεωνίδα Ζερβομπεάκο θεωρώντας ότι οι απαντήσεις σε
αυτά – που δεν έχουν όμως ακόμη δοθεί – θα βοηθήσουν στην πλήρη διερεύνηση της
υπόθεσης.

Συγκεκριμένα, στο πολυσέλιδο υπόμνημα, που υπογράφουν οι δικηγόροι κ.κ. Απ.
Ανδρεουλάκος και Στ. Γεωργίου, ζητείται:

1. Να χορηγηθούν πλήρη αντίγραφα της δικογραφίας, γιατί από το μικρό
μέρος που έχουν στη διάθεσή τους δεν προκύπτει κανένα στοιχείο που να
αποδεικνύει ότι ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Χρ. Μάτη ήταν ο Αλέξανδρος
Γιωτόπουλος, όπως περιλαμβάνεται στο νέο κατηγορητήριο εις βάρος του φερόμενου
ως καθοδηγητή της 17 Νοέμβρη.

2. Να προσδιορισθεί η ταυτότητα ενός προσώπου με το όνομα «Ανδρέας» που
φέρεται ότι είχε λάβει μέρος στην αιματηρή ληστεία.

3. Να κληθεί σε συμπληρωματική απολογία ο Σάββας Ξηρός προκειμένου να
διευκρινίσει αν συμμετείχε και ο ίδιος στη δολοφονική επίθεση εις βάρος του
αστυνομικού-φρουρού της τράπεζας ή αν όσα έχει κατά καιρούς διατυπώσει
εξεταζόμενος από τον ανακριτή προέρχονται από πληροφορίες που είχε ακούσει από
άλλα μέλη της οργάνωσης.

4. Να αναζητηθούν παλαιότερες φωτογραφίες της μοναδικής γυναίκας που
εμπλέκεται στην υπόθεση, της Αγγελικής Σωτηροπούλου, και να επιδειχθούν στους
αυτόπτες μάρτυρες της ληστείας, καθώς ορισμένοι από αυτούς έχουν καταθέσει για
την παρουσία γυναίκας στον τόπο του εγκλήματος, ώστε να διαπιστωθεί αν
πρόκειται για την ίδια ή για άλλο πρόσωπο.

5. Να ζητηθούν τα πλήρη στοιχεία των υπαλλήλων που εργάζονταν την
επίμαχη χρονική περίοδο (Δεκέμβριος 1984) στο συγκεκριμένο υποκατάστημα της
Εθνικής, καθώς υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι οι ληστές γνώριζαν λεπτομέρειες
που μόνο «εκ των έσω» θα μπορούσαν να είχαν πληροφορηθεί.