ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα μοντέρνα «αξεσουάρ» της ψυχής

Καθισμένες μπροστά στους εσπρέσο φρέντο μας, ανταλλάσσουμε με τη στενή μου
φίλη και συνάδελφο τα καινούργια γυαλιά ηλίου μας – τελευταία μοντελάκια – και
τα εξετάζουμε προσεκτικά. Συμφωνούμε απόλυτα με τη χρήση τους και τη
σπουδαιότητά τους.

Σινιέ ή μη, με στρασάκια και χρωματιστούς φακούς χωρίς πλαίσιο, απαστράπτοντα
«διαστημικά», κλασικά κοκάλινα Σανέλ ή μεγάλα α λα Τζάκυ Κέννεντυ. Οπωσδήποτε,
όμως, άκρως απαραίτητα στην εποχή και στον τόπο που ζούμε. Τα φοράμε πια
συνεχώς. Πρωί πρωί, αλλά και το σούρουπο, στο ασανσέρ και στο καφέ. Αν τα
ξεχάσουμε, νιώθουμε λιγάκι σαν γυμνοί – και αμήχανοι.

Για μένα – το ομολογώ – είναι είδος πρώτης ανάγκης, σαν τα κλειδιά και το
ρολόι μου. Δεν είναι μόνο για τον ήλιο, τον εκθαμβωτικό, ανελέητο ήλιο, που
σαν να έχει αλλάξει κι αυτός και δεν μπορούμε πια να τον κοιτάξουμε κατάματα
ούτε τον χειμώνα (φταίει άραγε η τρύπα του όζοντος, οι τόνοι του μπετόν αρμέ
που τον αντανακλούν με σκληρότητα ή τα δικά μας μάτια που συνήθισαν στο νέον
του γραφείου και στο ημίφως των μπαρ;).

Δεν είναι, μου φαίνεται, ούτε μόνο για την αλλεργιογόνο σκόνη, τον καπνό των
τσιγάρων, τα εκατομμύρια αιωρούμενα σωματίδια του νέφους, που κάνουν εχθρικό
και για τα μάτια μας, εκτός από τα πνευμόνια μας, τον αέρα αυτής της πόλης.

Τα γυαλιά μας, θαρρώ, είναι ένα πρώτης τάξεως κομψό προσωπείο – σαν τις
βενετσιάνικες αποκριάτικες μάσκες – για να αποσύρουμε από την κοινή θέα την
έκφραση της μοναξιάς μας (της μοναξιάς που πια επιζητούμε, για να οχυρώσουμε
πίσω της το κενό της ιδεολογίας μας, την πίκρα των διαπροσωπικών μας σχέσεων,
τον πανικό του στρες μας).

Είναι μια κομψή ασπίδα, για να μη δούμε και να μη δουν. Να μην αναγνωρίσουμε
το χαμόγελο στη ματιά, τη ζεστασιά της καλοσύνης στο βλέμμα. Είναι ένα
καλότεχνο τείχος, για να περιφράξουμε τη – συνειδητή ή ασυνείδητη – απομόνωσή
μας από την ανθρωπιά. Να προσπεράσουμε χωρίς τύψεις τη δυστυχία. Και να
κρατήσουμε σε απόσταση την κακογουστιά που μας ζώνει.

Είναι τα μοντέρνα «αξεσουάρ» της ψυχής μας. Για να κρύψουμε τα μάτια της…