ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Έξυπνες» κάρτες, ανόητοι άνθρωποι…

Μια μέρα, λένε, η «έξυπνη» κάρτα θα τα κάνει όλα πριν από εμάς για εμάς. Μία
εκ πρώτης όψεως αθώα καρτούλα θα αναλάβει όλες τις καθημερινές συναλλαγές μας
(για το καλό μας φυσικά…). Έτσι, δεν θα υπάρχει λόγος να βγαίνουμε από το
γραφείο για να κάνουμε μια προσωπική δουλειά, να δούμε έναν άνθρωπο, να έχουμε
μια δικαιολογία για να μας δει ο ήλιος… Η κάρτα θα «καθαρίζει» για
λογαριασμό μας.

Όχι, δεν μ’ αρέσουν οι «έξυπνες» κάρτες. Δεν θέλω να μάθω άλλα pin και
password απ’ έξω. Ο κωδικός του υπολογιστή, του e-mail, της κάρτας ανάληψης
μετρητών και του κινητού μου φθάνουν και περισσεύουν. Δεν θέλω η «έξυπνη»
κάρτα να πληρώνει τους λογαριασμούς μου. Θέλω να το κάνω μόνη μου. Δεν θέλω
«έξυπνες» κάρτες στα διόδια. Θέλω τον υπάλληλο να μου λέει καλημέρα και να μου
εύχεται καλό ταξίδι.

Ανατριχιάζω στην ιδέα και μόνο ότι τα προσωπικά μου στοιχεία, το ύψος και το
βάρος μου, η λεπτομερής δήλωση των εισοδημάτων μου, το ΑΦΜ και ο αριθμός
ταυτότητας, η ζωή μου όλη δηλαδή, χωράνε σ’ ένα μικροτσίπ. Σε λίγο θα λέμε
«δείξε μου το τσιπάκι σου να σου πω ποιος είσαι»…

Δηλαδή, αντί ν’ ανησυχώ για τον εγκέφαλό μου που αρχίζει και «κολλάει», τώρα
το άγχος μου πρέπει να είναι μήπως απομαγνητισθούν μερικά εκατοστά
πλαστικού…

Οι «έξυπνες» κάρτες έρχονται! Μήπως, όμως, φεύγουν οι έξυπνοι άνθρωποι κι
έρχονται τα ανόητα όντα; Γιατί δεν μπορεί, κάτι θα πρέπει να ξεχνάω κι αυτές
οι κάρτες αποκτούν λόγο ύπαρξης για να μου το θυμίζουν. Ευχαριστώ, αλλά δεν θα
πάρω κι άλλη ζωή σε τσιπάκι…