Το παρασκήνιο για…τη χαμένη ενότητα

Ένας ολόκληρος κύκλος κινήσεων, συναντήσεων, τηλεφωνημάτων και προσπαθειών
για την ενότητα της Αριστεράς καταγράφηκε τους τελευταίους μήνες πριν από τις
εκλογές, ανάμεσα στον κ. Μανώλη Γλέζο και στην κ. Αλέκα Παπαρήγα και τους κ.κ.
Νίκο Κωνσταντόπουλο, Δημήτρη Τσοβόλα και Γιάννη Μπανιά, με αφορμή τις εκλογές
της υπερνομαρχίας Αθηνών – Πειραιώς.

Μανώλης Γλέζος: «Δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις και ανοίγει ένας δρόμος για την Αριστερά, που μπορεί να τον αξιοποιήσει»

Γιατί δεν ευοδώθηκε η προσπάθεια; Μεσολάβησαν πάρα πολλά, που οδήγησαν και στη
ματαίωση μιας συνάντησης, την οποία σχεδίαζε στο σπίτι ο Μανώλης Γλέζοςμ των
αρχηγών όλων των «μικρών» κομμάτων. Για τη συνάντηση μάλιστα αυτή ο κ. Γλέζος
είχε προτείνει σε περίπτωση που επερχόταν συμφωνία και κάποιο κόμμα έθετε βέτο
γι’ αυτόν, να επιλεγόταν άλλο πρόσωπο κοινής αποδοχής για την υπερνομαρχία
Αθηνών – Πειραιώς.

Για την ενότητα, πάντως, της Αριστεράς ο κ. Γλέζος αναγνωρίζει πως «δεν έγινε
ό,τι αρχικώς είχαμε οραματισθεί». Προσθέτει όμως στα «ΝΕΑ» με νόημα: «Εκείνο
που μετράει είναι ότι δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις και ανοίγει πλέον ένας
δρόμος για την Αριστερά, που μπορεί να τον αξιοποιήσει». Όσο για τον β’ γύρο
των εκλογών και τι «γραμμή» θα ακολουθήσει, επισημαίνει: «Πρώτον, δεν μπορούμε
να χειραγωγούμε τους ψηφοφόρους, δεν μπορούμε να καθορίζουμε εμείς τι θα
κάνουν οι ενεργοί πολίτες και δεύτερον δεν γίνεται όταν στον πρώτο γύρο καλείς
τον κόσμο να καταδικάσει την πολιτική του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ., στον δεύτερο να
του λες άλλα πράγματα».

Άλλωστε – προσθέτει ο Μανώλης Γλέζος – «το θέμα δεν είναι ποιο πλοίο είναι
καλύτερο για να πάει στον Περσικό Κόλπο ή ποια ιδιωτικοποίηση είναι καλύτερη.
Θα ήταν αδιανόητο λογικά και άτοπο ηθικά να είχαμε άλλη άποψη».

Το ερώτημα πλέον, το οποίο τίθεται σε πολλούς ψηφοφόρους της Αριστεράς είναι
γιατί δεν επετεύχθη μία κοινή πορεία και γιατί οι υποψηφιότητες του Μανώλη
Γλέζου, αλλά και του Θανάση Παφίλη κέρδισαν την τέταρτη και την πέμπτη θέση,
πίσω και από εκείνη του Γιώργου Καρατζαφέρη του ΛΑΟΣ, ο οποίος κατετάγη
τρίτος.

Πριν από οκτώ μήνες, την 1η Φεβρουαρίου, στη συνάντηση – στον Περισσό –
ανάμεσα στη γενική γραμματέα του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα και τον Μανώλη Γλέζο
τέθηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα ο προβληματισμός ότι δεν μπορεί να υπάρξει
συνεργασία με τον ΣΥΝ, ο οποίος σχεδιάζει να κατέλθει σε πολλά μέρη της
Ελλάδας μαζί με το ΠΑΣΟΚ. Ο κ. Γλέζος επεσήμανε σ’ εκείνη τη συνάντηση ότι
πρέπει να γίνει προσπάθεια συμφωνίας πάνω σε κάποιο πρόγραμμα και κάποια
προοδευτική πολιτική γραμμή και τότε να φανεί αν την παραβιάζει κάποιος.

Υπήρξε και ένα δεύτερο ραντεβού με την κ. Παπαρήγα, στις 13 Φεβρουαρίου – ήταν
παρών και ο κ. Σπύρος Χαλβατζής – χωρίς όμως να υπάρξει αποτέλεσμα, και παρά
το ότι και οι δύο πλευρές πρόβαλαν ως κυρίαρχο ζήτημα την ενότητα πολιτικών
δυνάμεων στη βάση μας αντινεοφιλελεύθερης γραμμής. Ο κ. Γλέζος συναντήθηκε στη
συνέχεια στις 14 Φεβρουαρίου με τον πρόεδρο του ΣΥΝ Νίκο Κωνσταντόπουλο, οπότε
και του εξέθεσε την πρότασή του για την ενότητα όλης της Αριστεράς,
ενημερώνοντάς τον για τον προβληματισμό του ΚΚΕ να υπάρξει μία
αντινεοφιλελεύθερη συσπείρωση.

Στις 4 Μαρτίου συναντήθηκε με τον πρόεδρο του ΔΗΚΚΙ Δημήτρη Τσοβόλα, ο οποίος
τον διαβεβαίωσε ότι θα προτείνει στο ΚΚΕ να είναι «ο Μανώλης Γλέζος κοινός
υποψήφιος» (ΚΚΕ – ΔΗΚΚΙ).

Την επομένη συναντήθηκε και με τον πρώην γραμματέα του ΚΚΕ εσ. Γιάννη Μπανιά,
ενώ ήδη ανένταχτα στελέχη της Αριστεράς (π.χ. ο εκφωνητής του Πολυτεχνείου
Δημήτρης Παπαχρήστος) αλλά και στελέχη του Δικτύου για τα Κοινωνικά και
Πολιτικά Δικαιώματα εξέφραζαν την αμέριστη συμπαράσταση στο εγχείρημα του
Μανώλη Γλέζου. Όταν οι προσπάθειες να «τα βρουν» όλοι οι παράγοντες της
Αριστεράς κατέληξαν άκαρπες, ο Μανώλης Γλέζος ανακοίνωσε σε συνέντευξη Τύπου
στο ξενοδοχείο «Τιτάνια», στις 29 Απριλίου, πρώτος αυτός από όλους τους
άλλους, την ανεξάρτητη υποψηφιότητά του, επιμένοντας για άλλη μία φορά πως αν
βρεθεί άλλο πρόσωπο κοινής αποδοχής, εκείνος θα παραιτηθεί.

Τελικώς, ο κ. Γλέζος υποστηρίχθηκε από τον ΣΥΝ, την ΚΕΔΑ (πρώην στελέχη του
ΚΚΕ) και ανεξάρτητες οικολογικές και αριστερές κινήσεις, χωρίς να επιτευχθεί η
μεγάλη αριστερή ενότητα, η οποία ναυάγησε. Κι όταν από τον «Ριζοσπάστη» του
ασκήθηκε κριτική για τη συνεργασία με τον ΣΥΝ, επέλεξε να μην απαντήσει,
ξεκαθαρίζοντας αφενός ότι γι’ αυτόν το ΚΚΕ είναι ένας μεγάλος σύμμαχος για την
Αριστερά και αφετέρου ότι τα λάθη μπορεί να συνετίσουν όλους για μία νέα
πορεία…