[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η αύξηση της ανάπτυξης και της παραγωγικότητας εκτιμώ ότι πλέον είναι εμφανής
σε κάθε μας βήμα. Αν γυρίσεις γύρω σου βλέπεις ανθρώπους να δουλεύουν
ακατάπαυστα. Στους δρόμους – τώρα που τα δημόσια έργα λόγω των επερχόμενων
εκλογών είναι σε πλήρη ανάπτυξη – βλέπεις συνεργεία να δουλεύουν μανιωδώς.
Μόνο στην Ελλάδα, πιστεύω, βλέπεις δύο να σκάβουν και τρεις να επιβλέπουν.
Υποθέτω ότι από εδώ βγήκε το «τρεις λαλούν και δυο χορεύουν». Αλλά και στο
κέντρο της Αθήνας, μια βόλτα στη Σταδίου ή την Πανεπιστημίου δείχνει ότι οι
άνθρωποι όχι μόνο δουλεύουν αλλά και τρέχουν. Αυτή είναι μια απορία που την
είχα από μικρός, όταν πρωτοήρθα στη μεγάλη πόλη. Αυτός ο κόσμος πού πάει,
γιατί τρέχει, γιατί αγωνιά; Βλέπεις 10 ή 11 το πρωί το Μετρό από το Σύνταγμα
στην Ομόνοια να είναι… πήχτρα. Κυκλοφοριακό πρόβλημα τις ίδιες ώρες έχουν
και όλοι οι δρόμοι στο κέντρο. Άσε που όλες οι καφετέριες και τα μαγαζιά είναι
γεμάτα με κόσμο. Σε εργάσιμες ημέρες, σε εργάσιμες ώρες. Με έχει πιάσει μια
μανία τελευταία και λέω να αρχίσω από περιέργεια να ρωτάω τους διπλανούς μου:
«Πού πας, ρε φίλε». Έχω αγανακτήσει. Μια μέρα μου την «έδωσε» και πήρα από
πίσω ένα νεαρό. Από το Σύνταγμα στο Πολυτεχνείο με τα πόδια. Αγκομαχώντας
διαπίστωσα ότι είχε ραντεβού με καλλίγραμμη ύπαρξη. Μπήκαν σε ένα
φαστφουντάδικο και μίλησαν μάλλον για την ανεργία.

Προσφάτως ανακάλυψα ότι πολλοί απο τους συνοδοιπόρους μου παραμιλάνε. Στην
αρχή νόμιζα ότι τρελάθηκαν. Μετά όμως διαπίστωσα ότι μιλάνε στο κινητό, με το
χανς φρι. Αλλά εκεί που εντυπωσιάστηκα ήταν η σκηνή με τους εργάτες σε μια
οικοδομή στην Αμφιθέας. Κάθε πρωί και μεσημέρι που πηγαινοερχόμουν στο σπίτι
μου τους έβλεπα να έχουν διάλειμμα και να πίνουν μπίρες. Σύμπτωση, είπα μέσα
μου. Μια μέρα άλλαξα ωράριο και είδα την ίδια σκηνή. Κι όμως ύστερα από
μερικούς μήνες η οικοδομή είχε ολοκληρωθεί. Αυτή είναι η Ελλάδα, είπα μέσα
μου. Δουλεύουμε αθόρυβα…