Οι… αγκαλιές, τέλος

Μία ημέρα πριν από την επίσημη παρουσίαση του νέου Συμφώνου Συνεργασίας
Σοσιαλδημοκρατών και Πρασίνων, ο Γιόσκα Φίσερ αποκήρυξε δημοσίως τη σκληρή
προεκλογική ρητορική του καγκελαρίου Σρέντερ έναντι των ΗΠΑ και του Ιράκ. Ένα
ακόμα σημάδι ότι οι αγκαλιές της εκλογικής βραδιάς έχουν αρχίσει να υποκύπτουν
στον ανταγωνισμό.

Γκέρχαρντ Σρέντερ. Πολλαπλασιάζονται τα σημάδια ότι οι αγκαλιές της εκλογικής βραδιάς με τον Φίσερ έχουν αρχίσει να υποκύπτουν στον ανταγωνισμό…

Σε αποκλειστική του συνέντευξη στην εφημερίδα «The Guardian», ο Γερμανός
υπουργός Εξωτερικών και ηγέτης των Πρασίνων κλήθηκε να σχολιάσει τις
επανειλημμένες προεκλογικές δηλώσεις του Σρέντερ ότι η αντίθεσή του σε μια
ενδεχόμενη αμερικανική επίθεση εναντίον του Ιράκ προαναγγέλλει έναν νέο
«γερμανικό τρόπο» στη διεθνή διπλωματία. Ερωτήθηκε αν υπάρχει χώρος για έναν
«γερμανικό τρόπο». Και απάντησε: «Όχι. Δεν είναι τίποτα αυτά. Ξεχάστε τα». Για
να επανέλθει λίγο αργότερα ακόμα πιο κατηγορηματικά: «Σαφώς και δεν υπάρχει,
στην εξωτερική πολιτική, γερμανικός τρόπος όπως υπάρχει στην εσωτερική
πολιτική». Και να προσθέσει: «Είκοσι εκατομμύρια άνθρωποι ψήφισαν την
Αριστερά. Είναι η πλειοψηφία. Για πρώτη φορά. Και έπειτα με ρωτάτε αν θα
επιστρέψουμε στον “δικό μας” τρόπο· στους εφιάλτες. Αυτά αποτελούν παρελθόν.
Είμαστε μέρος της Ευρώπης».

Ο νέος «αέρας»

Τα σχόλια αυτά, που αντανακλούν δίχως άλλο τον νέο «αέρα» που χάρισαν στον
Φίσερ τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα στη Γερμανία, διατυπώθηκαν σε μια
ιδιαίτερα κρίσιμη στιγμή για τη γερμανική πολιτική ζωή, καθώς ολοκληρώνονταν
οι διαπραγματεύσεις (μέσα στον χρόνο ρεκόρ των τριών εβδομάδων) επί του
Συμφώνου Συνεργασίας Σοσιαλδημοκρατών και Πρασίνων. Το Σύμφωνο αυτό, που με τη
μορφή κυβερνητικού προγράμματος θα αποτελέσει την πολιτική βάση της δεύτερης
κυβερνητικής θητείας του «ερυθροπράσινου» κυβερνητικού συνασπισμού, πρόκειται
να παρουσιαστεί σήμερα επισήμως από τις ηγεσίες των δύο κομμάτων μαζί με τις
δομικές αλλαγές της νέας κυβέρνησης και το «ταμπλό» των προσώπων που θα την
απαρτίσουν. Ανεπισήμως, όμως, οι αναμενόμενες διαρθρωτικές αλλαγές έχουν ήδη
γίνει γνωστές.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Φίσερ είχε αποδυθεί τον τελευταίον καιρό σε μία
παρασκηνιακή μάχη με τον Σρέντερ, προκειμένου να διατηρήσει τον έλεγχο των
ευρωπαϊκών υποθέσεων, τις οποίες ο Γερμανός καγκελάριος προτιμούσε να αναθέσει
σε ένα ξεχωριστό υπουργείο. Τελικά, ο Σρέντερ υποχώρησε – μέχρις ενός σημείου
όμως. Διότι αναμένεται να «εμφυτεύσει» στο υπουργείο Εξωτερικών ως αναπληρωτή
υπουργό Εξωτερικών για θέματα Ευρωπαϊκής Ένωσης τον μέχρι τώρα υφυπουργό παρά
την Καγκελαρία και στενό του συνεργάτη, Μάρτιν Μπούρι. Και οι αναλυτές ήδη
επισημαίνουν ότι πρόκειται για μια σαφή εκδήλωση της πρόθεσης του Σρέντερ να
καθορίζει προσωπικά όλο και περισσότερο την «εξωτερική γραμμή» της Γερμανίας –
και μια εύσχημη υπόδειξη προς τον Φίσερ ότι ο τίτλος του «κρυφού καγκελαρίου»
που του απένειμαν τα ΜΜΕ μετά την απροσδόκητη εκλογική επιτυχία του κόμματός
του είναι τουλάχιστον άτοπος.

Γιόσκα Φίσερ: Δεν υπάρχει «γερμανικός τρόπος» στη εξωτερική πολιτική

Ο Φίσερ, με την ιδιότητα του επικεφαλής του μικρότερου κυβερνητικού εταίρου,
είναι και θα παραμείνει ως αντικαγκελάριος και υπουργός Εξωτερικών τύποις και,
σε μεγάλο βαθμό, ουσία, ο δεύτερος τη τάξει στο γερμανικό υπουργικό συμβούλιο.
Οι Πράσινοι διατηρούν τα τρία «δεδομένα» υπουργεία τους – του Εξωτερικών με
τον Φίσερ, του Περιβάλλοντος με τον Γίργκεν Τρίτιν και του Καταναλωτών και
Γεωργίας με τη Ρενάτε Κίναστ -, άλλωστε η ηγεσία τους δεν είχε αξιώσει την
αύξησή τους αυτή καθεαυτή, αλλά περισσότερες αρμοδιότητες και πρόσθετα
υφυπουργεία. Δημιουργείται, όμως, ένα «υπερυπουργείο» υπό τον μέχρι τώρα
πρωθυπουργό του κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, Βόλφγκανγκ Κλέμεντ,
στο οποίο συγχωνεύονται το μέχρι τώρα «αδύναμο» υπουργείο Οικονομίας, το
επιτελικό Τμήμα Προγράμματος του υπουργείου Οικονομικών και ο βασικός ομώνυμος
τομέας του υπουργείου Εργασίας. Και το μήνυμα αυτής της αλλαγής, όπως
επισημαίνουν πάντα οι αναλυτές, είναι πολλαπλό.

Κατ’ αρχάς, είναι προφανές ότι το μείζον θέμα της καταπολέμησης της ανεργίας
τοποθετείται στο κέντρο της πολιτικής της νέας κυβέρνησης. Κατά δεύτερον, με
την απομάκρυνση από την κυβέρνηση (πέρα από τον υπουργό Εθνικής Οικονομίας,
Βέρνερ Μίλερ) του υπουργού Εργασίας, Βέρνερ Ρίστερ, ο οποίος έχει διατελέσει
αντιπρόεδρος του συνδικάτου IG-Metall, ο Σρέντερ επιχειρεί να «απεγκλωβιστεί»
από τις δεσμεύσεις έναντι των συνδικάτων. Η απόφαση, όμως, που έλαβε ξαφνικά
να αναγορεύσει τον Κλέμεντ σε τσάρο θεωρείται ταυτόχρονα μια ακόμα προσπάθεια
«σχετικοποίησης» της ακτινοβολίας του άστρου του Φίσερ…

Βρετανική αντεπίθεση στους Ευρωπαίους φεντεραλιστές

«Αν οι Ευρωπαίοι θέλουν να παίξουν έναν ρόλο στον 21ο αιώνα, πρέπει να βρουν
τρόπους να ενωθούν. Ξέρω ότι στη Βρετανία δεν είναι πολύ δημοφιλής η συζήτηση
περί πολιτικής ολοκλήρωσης, αν όμως θέλουμε να παίξουμε τον ρόλο μας στον 21ο
αιώνα ως βιώσιμος εταίρος των ΗΠΑ, πρέπει να ταχθούμε υπέρ της Ευρώπης,
ειδάλλως θα κληθούμε να πληρώσουμε το κόστος». Ήταν, πράγματι, καίριο το
σχόλιο του Γιόσκα Φίσερ στην «Guardian». Διότι η Βρετανία έδωσε χθες στη
δημοσιότητα ένα «μινιμαλιστικό» σχέδιο ευρωπαϊκού Συντάγματος, το οποίο
συντάχθηκε από τον καθηγητή Νομικής του Κέμπριτζ και βετεράνο των ευρωπαϊκών
θεσμών Άλαν Ντάσγουντ, εν είδει «αντεπίθεσης» στους Ευρωπαίους φεντεραλιστές.

Το σχέδιο του Ντάσγουντ (το οποίο, σύμφωνα με τον Βρετανό υπουργό για την
Ευρώπη Πίτερ Χάιν, δεν αποτελεί «πρόταση της βρετανικής κυβέρνησης», αλλά μια
προσπάθεια «τροφοδότησης της συζήτησης στη Συνέλευση για το Μέλλον της
Ευρώπης», που έχει αναλάβει, με επικεφαλής τον Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν, την
επεξεργασία ενός ευρωπαϊκού Συντάγματος) παραλείπει τον στόχο μιας «στενότερης
ένωσης» που φιγουράρει σε κάθε ευρωπαϊκή συνθήκη από την ιδρυτική Συνθήκη της
Ρώμης, το 1957. Τον αντικαθιστά με την έννοια μιας «συνταγματικής τάξης
κυρίαρχων κρατών», στην οποία τα κράτη – μέλη συμφωνούν «να ασκούν την
κυριαρχία τους από κοινού, μέσω των θεσμών της Ένωσης… για καθορισμένους
σκοπούς και μέσα σε καθορισμένα όρια».

Το σχέδιο

«Είναι ένα Σύνταγμα για όσους έχουν ένα συγκεκριμένο όραμα της Ε.Ε. – ως μιας
συνταγματικής ενότητας με τα κράτη – μέλη στην καρδιά της», δήλωσε σε
συνέντευξή του στο Reuters ο συντάκτης του σχεδίου. «Ο φεντεραλισμός είναι μια
παλαιομοδίτικη ιδέα, ενώ αυτός είναι ένας μοναδικός τρόπος οργάνωσης της
διακυβέρνησης σε διαφορετικά επίπεδα, διότι δεν μειώνει τα κράτη – μέλη».