ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Η παρακμή του περιττού

Μερικές μοιραίες ποσοστιαίες μονάδες χωρίζουν το ποσοστό της Ντόρας από το
τελευταίο που είχε πάρει ο Αβραμόπουλος. Με δυσκολία θυμόμαστε τώρα πόσο
δημοφιλής υπήρξε. Τώρα που το κόμμα του είναι ξεχασμένη ιστορία και το
πολιτικό του μέλλον αβέβαιο, μοιάζει απίστευτο εκ των υστέρων ότι είχε
ψηφιστεί τόσο πολύ, ότι τον είχε η κοινή αποδοχή μεθύσει από δόξα. Άραγε τα
έργα του και η νοοτροπία τους θα επιβιώσουν περισσότερο από τον ίδιο; Το να
δίνεις δισεκατομμύρια για να αλλάζεις τις πλάκες των πεζοδρομίων στο κέντρο,
αλλά να μη δίνεις φράγκο για να μεγαλώσεις τον κοινόχρηστο χώρο κατά ένα
οικόπεδο, γιατί βρίσκεται σε γειτονιά και πόσοι θα το δουν; Το να μην μπορείς
να νοικοκυρέψεις τα στοιχειώδη, να μη σε απασχολούν τα σκουπίδια, η φθορά, η
εγκατάλειψη, η υποβάθμιση σε κάθε τι κοινό, και να τα παρατάς εντελώς, να
επενδύεις κατ’ ευθείαν σε ψεύτικα στολίδια, δένδρα από λαμπιόνια, μαρμάρινες
ψευτοστήλες, πλαστικές θήκες για διαφημίσεις θεάτρων – μαϊμούδων των
παριζιάνικων, να έχεις τους σκουπιδιάρηδες χωρίς γάντια και να βγάζεις στον
δρόμο δημοτική αστυνομία δερματόδετη με ασύδοτα αυτοκινητάκια; Η ανακάλυψη του
περιττού και η πλήρης ανάδειξή του, αφού το στοιχειώδες είναι ζόρικο και δεν
μας κάθεται. Άραγε όσοι από τους ψηφοφόρους του δεν ψήφισαν τώρα τη Ντόρα,
μήπως έγκωσαν από το πολύ κιτς, μήπως μπούχτισαν να εντυπωσιάζονται με
κακόγουστα φιγουρατζίδικα λιλιά που παριστάνουν τα έργα τέχνης, σε μια πόλη
που στενάζει από βρώμα; Να υπάρχει κάποιο μήνυμα από δημότες που είδαν την
αποδοχή Αβραμόπουλου να σκάει σαν φούσκα; Μήνυμα για απαίτηση ουσίας, για
αλλαγή ρότας στην πολύπαθη πόλη;