ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οδός Αθηναίων Εφήβων

Οι προεκλογικές δεσμεύσεις για κούνιες, τραμπάλες και πεζοδρόμια αρκετά φαρδιά
ώστε να κάνουν και για σκέιτμπορντ μού θυμίζουν τις εκ πεποιθήσεως
«μωρομάνες». Απολαμβάνουν τη μητρότητα μόνον όσο ο μπέμπης μυρίζει ταλκ, και
μετά τίποτα…. Εξίσου εξοργιστικά ανεπαρκή μου φαίνονται και τα προγράμματα
για την Αυτοδιοίκηση που επιμένουν να αγνοούν την άχαρη ζωή των εφήβων στις
πόλεις. Αυτούς τους χαριτωμένους κρεμανταλάδες με τα τζιν και τα σακίδια που
δεν ξέρουν πώς να βολέψουν ένα σώμα που διαρκώς διαμαρτύρεται.

Παρασύρομαι κι εγώ σε συγκινητικές σκέψεις όταν βλέπω νήπια πίσω από
καγκελόφραχτα μπαλκονάκια. Στο τέλος όμως, και λίγο πριν τηλεφωνήσω στην
εταιρεία προστασίας ανηλίκων, επικρατεί μέσα μου η σκέψη ότι – ποιος ξέρει –
έτσι μπορεί να είναι καλύτερα. Μια αλέα με γύρω-γύρω ιτιές κλαίουσες δεν είναι
δα το απαραίτητο σκηνικό για να αναπτύξει ένα τετράχρονο δεξιότητες και
ενδιαφέροντα εσωτερικό κόσμο. Είτε μας βολεύει είτε όχι, περιβάλλον για τα
νήπια είναι κυρίως τα συναισθήματα των άλλων απέναντί τους και δευτερευόντως
οι πεζόδρομοι με τα ωραία τους παγκάκια. Αντιθέτως, αυτά τα παγκάκια, και πολύ
περισσότερα, είναι απολύτως απαραίτητα για τους εφήβους. Έχοντας μόλις χάσει
τη δημιουργική φαντασία και την αναπλαστική ικανότητα του μικρού παιδιού, οι
έφηβοι μετά μανίας εξωστρέφονται. Ο έξω κόσμος οφείλει να είναι ωραίος,
διασκεδαστικός και να ανακουφίζει σαν μαγικός καθρέφτης. Στους εφήβους και
στις ομορφιές που τους χρωστάμε αφιερώνεται η σημερινή στήλη, διότι, δυστυχώς,
παρά την υπέρ των γυναικών ποσόστωση, σε κανένα φυλλάδιο υποψήφιας δεν βρήκα
κάτι σχετικό που να δείχνει ότι αλλάζουμε φάση στην Αυτοδιοίκηση.