[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Λοιπόν, ο κ. Γιάννης Τζαννετάκος αποδεικνύεται ένας πολύ ευγενικός και
υπομονετικός άνθρωπος. Οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του θα τα είχε βροντήξει,
ψέλνοντας τον εξάψαλμο στους «καλούς χριστιανούς» της Ρηγίλλης.

Με καθυστέρηση δύο ετών πάντως, αποδεικνύεται ότι είχαν δίκιο οι ελάχιστοι
εκείνοι βουλευτές και στελέχη της Ν.Δ. που είχαν διαφοροποιηθεί από τη ζέση
του κ. Καραμανλή και των επιτελών του να υπογράψουν στο δημοψήφισμα για τις
ταυτότητες. Είχαν επισημάνει τότε στον πρόεδρο της Ν.Δ. πως το κόμμα μπαίνει
σε μια περίεργη ομηρεία που κανείς δεν ξέρει πού θα το οδηγήσει, και ότι από
τη στιγμή που η Ν.Δ. στηρίζει τα αιτήματα της Εκκλησίας θα έπρεπε να είχε
εξασφαλίσει τουλάχιστον κάποια ανταλλάγματα. Ο κ. Καραμανλής και οι επιτελείς
του όμως είχαν μόνο κατά νου να εκμεταλλευτούν τη δυσαρέσκεια των πιστών, να
κερδίσουν τις εντυπώσεις της στιγμής.

Η περίφημη «υστεροβουλία της ιστορίας» (Χέγκελ) θέλησε να έχει ανάγκη η Ν.Δ.
αυτά τα ανταλλάγματα σε μια εκλογική αναμέτρηση τόσο κρίσιμη όσο αυτή για την
Υπερνομαρχία. Δεν τα είχε όμως εξασφαλίσει και η κρίση που ξέσπασε έδειξε ότι
η ομηρεία είναι πραγματικότητα.

Η σημαντικότερη διαπίστωση όμως είναι ότι η υποταγή στις επιθυμίες της
Εκκλησίας δεν είναι επιλογή, αλλά σύμπτωμα. Τα τελευταία δύο χρόνια, η Ν.Δ.
πολιτεύεται χωρίς πυξίδα, προσπαθώντας να καβαλήσει όποιο κύμα λαϊκής
δυσαρέσκειας βλέπει να ορθώνεται μπροστά της με την ελπίδα ότι θα τη φέρει
στην εξουσία. Στην προσπάθεια αυτή, «σαβούρα» – κυριολεκτικά και μεταφορικά –
γίνονται οι αρχές ενός κεντροδεξιού κόμματος που πετάγονται κατά περίπτωση από
την κουπαστή για να μπορέσει να συνταχθεί η Ν.Δ. είτε με αγρότες που κλείνουν
δρόμους είτε με απεργούς που δεν θέλουν μεταρρυθμίσεις και ιδιωτικοποιήσεις
είτε με θρησκευόμενους που θέλουν να καπελώσουν την κοσμική εξουσία.

Τα κύματα όμως είναι απρόβλεπτα. Οδηγούν ενίοτε και στα βράχια, όπως έδειξε το
ναυάγιο της Υπερνομαρχίας. Και την ευθύνη για τέτοιου είδους ναυάγια φέρει
αποκλειστικά ο τιμονιέρης.