Η λήθη…

Ο Μπιλ Κλίντον μίλησε στη διάσκεψη των Βρετανών Εργατικών στο Μπλάκπουλ σαν
ένας μεγάλος διεθνιστής, σαν ένας Μεσσίας της φιλοσοφίας του ανθρωπισμού. Το
μόνο που έλειπε ήταν ο Μάικλ Τζάκσον και μια χορωδία αγγέλων να
σιγοτραγουδούν: «We are the world. We are the people».

Πόσοι, αλήθεια, από αυτούς που άκουσαν την ομιλία του θυμήθηκαν πώς
συμπεριφέρθηκε όταν είχε την ευκαιρία να κάνει τα ωραία αυτά λόγια πράξη;
Ψιθύρισε κανείς, για παράδειγμα, το όνομα «Ρουάντα»; Την ώρα που ο πρώην
Αμερικανός πρόεδρος έλεγε πως είχε μιλήσει στις χήρες της γενοκτονίας στη χώρα
αυτή σηκώθηκε κανείς να του αντιτείνει πως ο ίδιος και η κυβέρνησή του είχαν
εμποδίσει την ανάληψη διεθνούς δράσης προκειμένου να σταματήσει η σφαγή;

Μερικοί σε υπνωτίζουν με την παθιασμένη πολιτική του μίσους. Άλλοι σου κάνουν
πλύση εγκεφάλου με τρυφερότητα και πομπώδη ρητορική. Και στις δύο περιπτώσεις,
το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Οι άνθρωποι δεν σκέφτονται, δεν θυμούνται.