«Τα παιδιά της Γάζας δεν έχουν μέλλον»

Ο Γκαμάλ Ζακούτ, επικεφαλής του Κόμματος Δημοκρατικής Αριστεράς στη Γάζα,
από τους ένθερμους υποστηρικτές του Γιάσερ Αραφάτ, σκαρφάλωσε στα ερείπια του
κρατικού ραδιοφωνικού σταθμού.

ΓΑΖΑ

Παιδικά χαμόγελα. Μπροστά στα ερείπια του βομβαρδισμένου από τους Ισραηλινούς ραδιοφωνικού σταθμού της Γάζας, παιδιά της Παλαιστίνης με τον απεσταλμένο των «ΝΕΩΝ»

«Έχουμε συνηθίσει τις μπουλντόζες να γκρεμίζουν τα σπίτια όσων από μας θεωρούν
επικίνδυνους ή είμαστε συγγενείς αγωνιστών της Ιντιφάντα», μου λέει και
δείχνει ένα… βουνό από πέτρες.

«Αυτό όμως που έγινε, να γκρεμίσουν τον ραδιοφωνικό σταθμό της Γάζας, από τον
οποίο πληροφορούνταν ο κόσμος – κάπου 1,5 εκατομμύριο Παλαιστίνιοι – ήταν
μεγάλο πλήγμα για μας».

Όση ώρα συζητούσαμε, καμιά δεκαριά παιδιά μας περιτριγύρισαν. Κανένα δεν
ζήτησε χρήματα, κι ας ήταν πολύ φτωχικά ντυμένα. Ήθελαν μόνον να παίξουν, να
περιεργασθούν το μαγνητόφωνο, τη φωτογραφική μηχανή. Τους έλειπε το παιχνίδι.

«Ε, λοιπόν, αυτό τον σταθμό τον χρειάζονταν ακόμα και τα παιδιά. Μπαίνουν –
βγαίνουν στα περίχωρα της Γάζας τα ισραηλινά τανκς. Πότε λειτουργούν τα
σχολεία, πότε όχι. Τουλάχιστον μάθαιναν από το ραδιόφωνο τι να κάνουν. Τώρα
μας τον γκρέμισαν κι αυτόν», λέει ο Ζακούτ.

Και να ‘ταν αυτή η μόνη περιπέτεια… «Τα παιδιά μας έχουν μαραζώσει τόσα
χρόνια», λέει ο ιμάμης Χαμάντ Αμντάλα, που του γκρέμισαν την περασμένη
εβδομάδα το σπίτι οι ισραηλινές μπουλντόζες ως αντίποινα γιατί ένας του γιος
συμμετέχει πολύ ενεργά στην Ιντιφάντα. «Δεν ξέρουν τίποτα άλλο, παρά τις
φιγούρες των Ισραηλινών στρατιωτών, οι οποίοι μπαινοβγαίνουν στα σπίτια μας.
Αυτά τα παιδιά δεν έχουν μόνον τον πόλεμο να τους φοβίζει, τους βομβαρδισμούς,
τους αποκλεισμούς. Μεγαλώνουν το ένα πάνω στο άλλο, σε συνθήκες πολλές φορές
ανθυγιεινές, όπου δεν μπορούν όχι να διαβάσουν, αλλά ούτε να βρουν μια ήσυχη
μεριά να κοιμηθούν. Κοιτάξτε τα… Θα σας πετάξουν πέτρες στο αυτοκίνητο, όχι
για να δείξουν πως σας εχθρεύονται, αφού ξέρουν ότι ήρθατε για να γράψετε γι’
αυτά. Αλλά ακόμα και για να χαιρετήσουν κάποιον φίλο χρησιμοποιούν μια πέτρα
που στην πετάνε στα πόδια, έτσι σου δείχνουν την αγάπη τους! Στους Ισραηλινούς
βεβαίως θα την πετάξου ψηλά, όταν παραβιάζουν τους δρόμους και τα σπίτια τους.
Αυτό είναι που σας λέω ότι τα παιδιά μας μαραζώνουν. Κι εκεί που τα βλέπεις να
σου χαμογελούν, δεν τα χωρίζει τίποτα, μα τίποτα από το να πάρουν ξαφνικά την
απόφαση να γίνουν μάρτυρες».

Ο Αμπντάλα, που είναι από τους εύπορους – συγκριτικά με άλλους Παλαιστινίους –
στη Γάζα είναι ρεαλιστής…

«Τα παιδιά μας δεν μεγαλώνουν απλά ως νευρωτικά, κάτι που μπορεί να συμβεί και
στην Ευρώπη, λόγω του άγχους και του ότι μεγαλώνουν σε άσχημα κτιριακά
συγκροτήματα. Τα παιδιά της Γάζας δεν είναι ποτέ παιδιά. Μπορούν να κάνουν το
οτιδήποτε. Να διαβάσουν, να παίξουν τον πόλεμο, να πετάξουν πέτρες. Δεν είναι
φυσιολογικά παιδιά».

Ο Ράγουα Σάγουα, ο οποίος διατηρεί την εκπομπή «Ανοιχτή γραμμή με τον κόσμο»
της δορυφορικής παλαιστινιακής τηλεόρασης, με τη μεγαλύτερη ακροαματικότητα,
δείχνει κι αυτός απελπισμένος.

Η αισιοδοξία. Το σπίτι τους μπορεί να το γκρέμισαν οι Ισραηλινοί. Γι’ αυτούς, όμως, πατέρα και γιο, «ο αγώνας για μια λεύτερη πατρίδα συνεχίζεται με χαμόγελο»

«Έχουμε ένα παιδί τεσσάρων χρόνων. Και δεν είναι μόνον ότι μας κόβεται το νερό
ή το ηλεκτρικό κάθε λίγο και λιγάκι. Το σοβαρότερο είναι ότι το παιδί μας
ντύθηκε προχθές με μια κορδέλα στα μαλλιά, θέλοντας να μιμηθεί έναν μάρτυρα
που ως καμικάζι έχασε τη ζωή του στη Χάιφα. Αν αυτό συμβαίνει στη δική μας
οικογένεια, που έχει και κάποια χρήματα να ζήσει… Αν σκεφθείτε ότι το παιδί
μας είναι μόλις τεσσάρων χρόνων. Και αν με πιστέψετε, ότι δεκάδες παιδιά στη
γειτονιά μας κάνουν το ίδιο γιατί δεν βλέπουν άλλες επιλογές, τότε θα
καταλάβετε μια πραγματικότητα: Τα παιδιά της Γάζας δεν έχουν μέλλον».

Ο Σάγουα, ο οποίος έχει αρκετές πληροφορίες ότι «στο τέλος οι Ισραηλινοί θα
χτυπήσουν ανοιχτά και με εισβολή τη Γάζα, γιατί πιστεύουν ότι εκεί κρύβονται
60 αρχηγοί – τρομοκράτες» είναι απαισιόδοξος.

«Αν γίνει και ο νέος πόλεμος με το Ιράκ, εμάς τους Παλαιστινίους δεν μας
πνίξουν μόνον στο αίμα, αλλά και στη λησμονιά!».

Οι Ισραηλινοί δεν ξέρουν ακόμα πώς να λύσουν το Παλαιστινιακό

Διχασμένοι είναι οι Ισραηλινοί εξαιτίας του παλαιστινιακού ζητήματος. Δεν
έχουν καταλήξει ακόμη πώς μπορεί να λυθεί: με στρατιωτική δράση, με μονομερή
μέτρα αποκλεισμού ή με διαπραγματεύσεις; Σύμφωνα με δημοσκόπηση, κατά την
οποία τέθηκε το ερώτημα πώς μπορεί να σταματήσει η βία που ξέσπασε με την νέα
ιντιφάντα τον Σεπτέμβριο του 2000, το 33% των ερωτηθέντων Ισραηλινών υπέδειξαν
τη λύση της μονομερούς αποχώρησης, η οποία συνεπάγεται την απόσυρση των
Ισραηλινών από ένα μεγάλο μέρος της Δυτικής Όχθης χωρίς ειρηνευτική συμφωνία.
Σήμερα το Ισραήλ ανεγείρει περίφραξη κοντά στη διαχωριστική γραμμή με τη
Δυτική Όχθη, προκειμένου να ελέγξει τις παλαιστινιακές επιθέσεις. Σε ποσοστό
29%, οι Ισραηλινοί πιστεύουν ότι μια συμφωνία με τους Παλαιστινίους θα ήταν η
καλύτερη λύση για τον τερματισμό της βίας. Τέλος, το 28% των Ισραηλινών θα
προτιμούσαν τη στρατιωτική δράση. Ποσοστό 10% δεν εξέφρασε γνώμη. Σύμφωνα με
την ίδια δημοσκόπηση, που έγινε για λογαριασμό της εφημερίδας «Μααρίβ», το 51%
των ερωτηθέντων δήλωσε ότι θεωρεί εφικτή την επίλυση της διαφοράς, έναντι
ποσοστού 41% που εξέφρασε την αντίθετη άποψη. Όσον αφορά στην πολιτική ηγεσία
της χώρας, ο Αριέλ Σαρόν φέρεται να συγκεντρώνει την προτίμηση του 50%-57% των
ερωτηθέντων, έναντι ποσοστού μόλις 20%-27% των ηγετών του Εργατικού Κόμματος.