Στην… πυρά οι καπνιστές στις ΗΠΑ

Αν οι Έλληνες καπνιστές έχουν αρχίσει να παραπονούνται ότι τελούν υπό
διωγμό, τι θα πρέπει να πουν οι Αμερικανοί καπνιστές; Και υπάρχουν ακόμη
Αμερικανοί καπνιστές, δεν έχουν εκλείψει, απλώς έχουν γίνει πολίτες δεύτερης
κατηγορίας. Ζουν σε μια κοινωνία που τους έχει κηρύξει τον πόλεμο και
απορρίπτει, ένα προς ένα, τα δικαιώματά τους.

Στην Καλιφόρνια και το Ντέλαγουεαρ, στο Ελ Πάσο και τη Χονολουλού, το κάπνισμα
απαγορεύεται διά ροπάλου τόσο στα εστιατόρια όσο και στα μπαρ.

Στο Μέιν, την Ούτα και το Βερμόντ επιτρέπεται ακόμα στα μπαρ, απαγορεύεται
όμως στα εστιατόρια.

Στο Οχάιο, ένας δικαστής επέβαλε ως όρο σε μία γυναίκα να σταματήσει να
καπνίζει μέσα στο σπίτι της προκειμένου να της αναθέσει την κηδεμονία του
παιδιού της.

Στην Ουάσινγκτον, το υπουργείο Εξωτερικών επέβαλε πρόσφατα στους εργαζομένους
όχι μόνο να βγαίνουν έξω για να καπνίζουν – αυτό ίσχυε από καιρό – αλλά και να
απομακρύνονται μερικές δεκάδες μέτρα από τις πόρτες εισόδου.

Σε ολόκληρες τις ΗΠΑ, δεν περνά ούτε μία εβδομάδα χωρίς να ανακοινωθεί μια νέα
πρωτοβουλία εναντίον του καπνίσματος.

Πριν από μισόν αιώνα, κάπνιζε το 45% του αμερικανικού πληθυσμού. Σήμερα,
καπνίζει το 25%. Το κάπνισμα τείνει να εκλείψει σε ορισμένες κατηγορίες του
πληθυσμού, όπως, για παράδειγμα, στους άνω των 50 ετών με ανώτερες σπουδές. Ο
συνολικός αριθμός των καπνιστών, όμως, τείνει να σταθεροποιηθεί τα τελευταία
χρόνια. Είναι οι «τελευταίοι καπνιστές», οι αποδιοπομπαίοι τράγοι μιας
ολόκληρης κοινωνίας.

Τζον Μοντς

Ετών: 43

Κατοικία: Ουάσιγκτον

Απασχόληση: διευθυντής δικηγορικού γραφείου που ειδικεύεται στο διεθνές
εμπόριο

Αριθμός τσιγάρων: δύο πακέτα την ημέρα

«Στην Ουάσιγκτον, το κάπνισμα στους χώρους εργασίας απαγορεύεται. Από καιρό σε
καιρό, λοιπόν, βγαίνω να καπνίσω ένα τσιγάρο στον δρόμο – στο “παράρτημα του
γραφείου” μου. Είναι ο μόνος χώρος όπου μπορώ να σκεφτώ χωρίς να με ενοχλούν.
Μου αρέσει, όμως, και η “κοινωνική” πλευρά αυτών των διαλειμμάτων, η κουβέντα
με καπνιστές από άλλες εταιρείες, με τους άστεγους… Πολλοί περαστικοί μας
αγριοκοιτάζουν. Οι κυρίες περνούν από δίπλα κάνοντας ενοχλημένες αέρα με το
χέρι. Αναφωνούν με δυσφορία “Jesus Christ!”. Υπάρχει μία τηλεοπτική σειρά,
λέγεται The West Thing, που εμφανίζει τον Αμερικανό πρόεδρο να
καπνίζει: είναι μόνο και μόνο για να τονιστούν οι αδυναμίες του. Αυτό
κουβαλούν σήμερα οι καπνιστές: την αδυναμία τους».

Κάριν Κίμπερλινγκ

Ετών: 52

Κατοικία: Άρλινγκτον, Βιρτζίνια

Απασχόληση: πρώην διευθύντρια επιχείρησης, ενεργό μέλος του
Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (εργάστηκε στην προεκλογική εκστρατεία του Ρίγκαν),
μέλος του Forces, συλλόγου υπεράσπισης των καπνιστών

Αριθμός τσιγάρων: δέκα την ημέρα

«Τις προάλλες, πήγα στη Λέσχη Τζόκεϊ μαζί με τον σύζυγό μου. “Καπνίζοντες ή μη
καπνίζοντες”, μας ρωτά ο ταξιθέτης. “Καπνίζοντες”, απαντούμε. Στο τραπέζι, δεν
υπάρχει τασάκι. Του ζητώ ένα και εκείνος με κοιτά έκπληκτος: “Θα…
καπνίσετε;”. Το θέατρο του παραλόγου. Γύρω μας, υπήρχαν δεκαπέντε τραπέζια για
καπνίζοντες αλλά δεν κάπνιζε κανείς. Μόλις, όμως, άναψα ένα τσιγάρο, έξι ακόμη
άνθρωποι έσπευσαν να με μιμηθούν! Κι αυτό τα λέει όλα. Στις ΗΠΑ σήμερα, οι
καπνιστές νιώθουν σαν να βρίσκονται υπό διωγμό. Φοβούνται τα βλέμματα, τα
σχόλια, την κατακραυγή».

Τόνι Ράιντ

Ετών: 45

Κατοικία: Ουάσιγκτον

Απασχόληση: Δημοσιογράφος της εφημερίδας Washington Post

Αριθμός τσιγάρων: δέκα την ημέρα

«Στην εικόνα που έχουμε στο μυαλό μας, τα γραφεία των εφημερίδων είναι μονίμως
γεμάτα καπνό και τασάκια. Αν ερχόταν κάποιος στην Washington Post, όμως, θα
ξαφνιαζόταν: καπνίζουν λιγότεροι από 30 σε σύνολο 500 ανθρώπων. Και το
καπνιστήριο, είναι ένας πραγματικός θάλαμος αερίων. Εγώ, βγαίνω πάντα στον
δρόμο, ακόμα και τον χειμώνα. Προτιμώ όμως να καπνίζω στο σπίτι μου. Το να
καπνίζεις σε δημόσιο χώρο, είναι σαν να εκθέτεις την αδυναμία σου. Νιώθεις το
βλέμμα των άλλων, αισθάνεσαι σαν απόβλητος. Όλοι μου οι φίλοι κάπνιζαν κάποτε,
σήμερα όμως το έχουν κόψει. Απεχθάνομαι την ηθικολογική και περιφρονητική
στάση των μη καπνιστών. Έχω την αίσθηση ότι ανήκω στην ομάδα των “τελευταίων
καπνιστών”».

Γκαμπριέλ Κορέ

Ετών: 32

Κατοικία: Νέα Υόρκη

Απασχόληση: υπάλληλος γκαλερί τέχνης

Αριθμός τσιγάρων: ένα πακέτο την ημέρα

«Όταν εργάζομαι, είμαι υποχρεωμένη όχι μόνο να βγαίνω έξω αλλά και να
απομακρύνομαι μερικές δεκάδες μέτρα για να καπνίσω. Ο ιδιοκτήτης δεν θέλει να
καπνίζουμε μπροστά στη βιτρίνα. Είναι τρομερό αυτό που συμβαίνει σε αυτή την
πόλη. Ξέρω μόνο ένα εστιατόριο όπου μπορεί κανείς να καπνίσει χωρίς να νιώθει
άβολα. Από τις αρχές του 1990, η αμερικανική κοινωνία έχει μετατρέψει τους
καπνιστές σε αποδιοπομπαίους τράγους. Και η κατάσταση πάει από το κακό στο
χειρότερο. Οι φόροι επί των τσιγάρων, έχουν γίνει απαγορευτικοί. Προσωπικά,
αγοράζω τσιγάρα μέσω Ίντερνετ, από την Καραϊβική. Αρνούμαι να δώσω έστω και
ένα σεντ σε ένα κράτος που κάνει τον ηθικολόγο στους καπνιστές τσεπώνοντας
παράλληλα τα χρήματά τους».