«Αυτό το μωρό με ξανάφερε στη ζωή»

Πέρυσι, τέτοια εποχή, τα φώτα της δημοσιότητας τούς «πυρπόλησαν». Η
ηθοποιός Ειρήνη Βελημαχίτη και ο επιχειρηματίας Θανάσης Παπαδάς έζησαν μια
πρωτόγνωρη περιπέτεια που καταγράφηκε στα παγκόσμια χρονικά.

Αυτή η μικρούλα ήρθε να λύσει «όλα τα μυστήρια του κόσμου και να δώσει απαντήσεις σε βασανιστικά ερωτηματικά…»

Εκείνος ξυλοκοπήθηκε έως λιποθυμίας και εκείνη απήχθη και υπέστη πολύμορφη
κακοποίηση από τρεις μισθωμένους μπράβους υπό την καθοδήγηση της πρώην
γυναίκας του επιχειρηματία που ήταν… παρούσα! Η Ειρήνη Βελημαχίτη ήταν
έγκυος δύο μηνών. Εγκαταλείφθηκε στο βουνό και διασώθηκε χάρις στο… κινητό
της.

Ένα χρόνο πριν βίωνε αυτό που εκείνη πια αποκαλεί «ώρα μηδέν». Ένιωσε τον
χρόνο να σταματάει, τον κόσμο να συρρικνώνεται, τον ουρανό να γίνεται ένα με
τη γη κι ανάμεσά τους το δικό της σώμα να συμπιέζεται και να εκμηδενίζεται.

Οι βασανιστές της είχαν αποτελειώσει το έργο τους και είχαν φύγει. Κι εκείνη
θυμάται τον εαυτό της να σέρνεται στη λάσπη και στο χώμα, να ψάχνει στα τυφλά
να πιαστεί απ’ τα αχριόχορτα και να ανασηκωθεί και να ξέρει ότι είναι
ολομόναχη, μέσα στη μαύρη νύχτα, εγκαταλελειμμένη στις παρυφές ενός άγνωστου
βουνού, κακοποιημένη, ματωμένη και ανυπεράσπιστη. Εκείνες τις στιγμές η
ανθρώπινή της υπόσταση αποποιήθηκε τις ιδιότητες που κάνουν τον άνθρωπο να
ξεχωρίζει. Το μόνο συναίσθημα που κυριαρχούσε «ήταν το ένστικτο της
αυτοσυντήρησης, της επιβίωσης…».

Νέο ξεκίνημα. Ένα χρόνο μετά, λαμπερή και γαλήνια, κρατά στην αγκαλιά
της ένα πανέμορφο πλασματάκι, την κόρη που απέκτησαν με τον σύντροφό της, τον
επιχειρηματία Θανάση Παπαδά, «αυτή τη μικρούλα που ήρθε να λύσει όλα τα
μυστήρια του κόσμου και να δώσει απαντήσεις σε βασανιστικά ερωτηματικά»! Και
ήταν η ημέρα της δικής της γέννησης – στις 16 του περασμένου Ιουνίου – η
οριακή εκείνη στιγμή που σηματοδοτούσε ένα νέο ξεκίνημα ζωής για την Ειρήνη.

Ειρήνη Βελημαχίτη: «Ήμουν ένα ζωντανό πλάσμα, γεμάτο όνειρα, ενέργεια και δύναμη, που έγινε “σπλατς” στο χώμα…»

Μέχρι τότε, απλώς υπήρχε… «Είμαι καλά, πολύ καλά» έλεγε σε όλους – τους
λιγοστούς εκείνους «όλους» που απέμειναν στη ζωή τους – αλλά δεν το εννοούσε.
Ήταν στιγμές που ο στρατηλάτης νους της κατάστρωνε σχέδια που εκείνη με
βιασύνη εκπλήρωνε: «… ήθελα να προλάβω, δεν ξέρω τι, πάντως να προλάβω.
Ζούσα έναν μεγάλο πανικό, λες και ήταν ελάχιστες οι ώρες της ύπαρξής μου»! Δεν
γεύτηκε την εγκυμοσύνη της – το στερήθηκε κι αυτό: «Η εγκυμοσύνη λειτουργούσε,
σε υποσυνείδητη πάντα εγγραφή, σαν κινητήρια βιολογική δύναμη να αντέξω, να
αποπερατώσω την αποστολή μου…».

Άντεξαν – και εκείνη και το μωρό της. Ήταν και οι δυο τους ο «στόχος» στις 23
του περασμένου Οκτωβρίου. Και στην ολοκληρωτική «εξαφάνισή» τους αποσκοπούσε ο
νοσηρός εγκέφαλος που μίσθωσε τρεις μπράβους και πραγμάτωσε το σχέδιο της
απαγωγής (μέσα από το καφενείο του χωριού Αρχαίες Κλεωνές), του ξυλοδαρμού και
της πολύμορφης σωματικής και ψυχικής κακοποίησης της Ειρήνης Βελημαχίτη…

«Σπλατς στο χώμα». Προσπαθώ να τραβήξω για λίγο την κουρτίνα, να πάμε
μαζί «πίσω», να επιστρέψουμε στο γεγονός κι αν μπορεί να θυμηθεί τα πιο
κυρίαρχα συναισθήματα που βίωσε μέσα από εκείνα τα στάδια που μόνο μια
γυναίκα, θύμα ανείπωτης βίας, διατρέχει και γνωρίζει. Θυμάται μια άσκηση, από
την εκπαίδευσή της στο θέατρο: «Έπρεπε εμείς οι μαθητές να φαντασθούμε ότι
γινόμαστε μια άμορφη μάζα που πέφτει από τον ουρανό και γίνεται “σπλατς” στη
γη. Ύστερα αυτό το “σπλατς” έπρεπε να αναγεννηθεί, να αποκτήσει χέρια, πόδια,
μάτια, σώμα και να γίνει ένα ζωντανό πλάσμα. Εκείνο το βράδυ, σε μένα συνέβη
ακριβώς το αντίθετο. Ήμουν ένα ζωντανό πλάσμα, γεμάτο όνειρα, ενέργεια και
δύναμη που έγινε “σπλατς” στο χώμα..».

Ύστερα, το ένα «σπλατς» έφερε το δεύτερο και το δεύτερο το τρίτο… Ξημερώματα
εκείνης της μέρας, ξαπλωμένη σ’ ένα κρεβάτι στο νοσοκομείο της Κορίνθου,
ματωμένη και με ανυπόφορους πόνους στο σώμα, το πρώτο πράγμα που βλέπει «είναι
μια φωτεινή επιγραφή που τρέχει στην οθόνη μιας τηλεόρασης και λέει με
κεφαλαία γράμματα “Η ερωμένη και ο επιχειρηματίας”! Κλείνω τα πονεμένα μου
μάτια αλλά η επιγραφή συνεχίζει να τρέχει… Το παιχνίδι της δημοσιότητας είχε
ξεκινήσει και εγώ δεν ήμουν το θύμα μιας απίστευτης – σε παγκόσμια χρονικά –
ιστορίας βίας, δεν ήμουν η γυναίκα που αγάπησε έναν άνδρα σε διάσταση, ζούσε
μαζί του και περίμεναν το παιδί τους, ήμουν η… ερωμένη, ο τρίτος άνθρωπος
που “διέλυσε” ένα σπιτικό, άρα λίγο – πολύ, καλά να πάθω;».

Κοινωνικός αποκλεισμός. Και ύστερα ήρθαν τα συμπαρομαρτούντα και μαζί
τους ο κοινωνικός αποκλεισμός, που για την Ειρήνη ήταν «πολλαπλός θάνατος! Δεν
υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να πεθαίνεις ξαφνικά κοινωνικά με επιλογή…
άλλου! Φίλοι και φίλες χρόνων χάθηκαν αστραπιαία από τη ζωή μας. Βρεθήκαμε οι
δυο μας στο κέντρο της δίνης με ελάχιστους φίλους δίπλα μας… ».

Ήταν τόσο ισχυρά τα διαδοχικά σοκ που βιώνανε, που η σχέση τους κλονίστηκε:
«Ήταν κι αυτή μια από τις καταστροφές που ήρθαν. Δεν κατάφεραν να με
εξαφανίσουν από προσώπου γης εκείνο το βράδυ, αλλά κατάφεραν να με εξαφανίσουν
στα μάτια του αγαπημένου μου – δεν φοβάμαι να το πω. Περάσαμε μια μεγάλη
κρίση…».

Από πού αντλούσε δύναμη. Ξεπέρασαν την κρίση και επαναπροσδιορίστηκαν
ως ζευγάρι. Έπεσαν με τα μούτρα στη δουλειά. Η απάντησή τους στη βία που
δέχθηκαν και στον διασυρμό που υπέστησαν ήταν «ένα δισκογραφικό έργο που
σύντομα θα κυκλοφορήσει και για το οποίο πολύ καμαρώνουμε. Ήταν έμπνευση του
Θανάση η μελοποίηση της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, με μουσική, χορωδία
και αφηγήσεις – του Χ. Τσάγκα και δικές μου. Εκεί δώσαμε όλες τις δυνάμεις και
από εκεί αντλούσαμε δύναμη…».

Ήταν πέντε μηνών έγκυος όταν στάθηκε μπροστά στον αρχηγό «μπράβο» – τον Νίκο
Δουλγερίδη, τον μόνο από τους τρεις που συνελήφθη. Τι ένιωσε; Όχι πάντως
αισθήματα οργής ή εκδίκησης. Μονάχα λύπης, οίκτου. Εκείνος τι είπε; Τίποτα,
απολύτως τίποτα. Τι νιώθει για τον εγκέφαλο της όλης ιστορίας, την πρώην κ.
Παπαδά; «Ακόμα και για εκείνη που προκάλεσε τόσο πόνο και τόσες καταστροφές,
δεν έχω αισθήματα εκδίκησης. Σώθηκα, δεν πέθανα. Και της εύχομαι να βρει το
μυαλό της, να συγχρονισθεί και να συντονισθεί, να βρει τον τρόπο να αγαπήσει
τους ανθρώπους…».

Η μικρούλα τους με τον υπέροχο ερχομό της «έστρωσε» τα πράγματα. Οι πανικοί
καταλάγιασαν, οι φοβίες ξεπερνιούνται. Μπορεί πια να κυκλοφορεί και βράδυ στον
δρόμο δίχως να τρέμει στο ανθρώπινο συναπάντημα. Να κοιμάται δίχως εφιάλτες.
Μπορεί να βλέπει τη ζωή «μόνο κάτω από το πρίσμα της αγάπης. Μόνο η αγάπη
κάνει θαύματα…».

«Καμία ποινή δεν σβήνει τη ζημιά που μου έγινε»

Η δίκη δεν έγινε ακόμα κι ούτε που θέλει να την σκέπτεται. Μακάρι, λέει, να
ήταν δυνατόν να μην πάει! «Αλλά πρέπει να παραβρεθώ, να βιώσω, να θυμηθώ και
πάλι…». Υπάρχει κάποια ποινή (η Παπαδά και ο Ν. Δουλγερίδης βαρύνονται με
κακουργηματικές πράξεις) που θα μπορούσε να την «δικαιώσει»; «Καμιά ποινή,
μικρή ή μεγάλη, δεν αποκαθιστά τη ζημιά που έγινε. Αυτό που μου συνέβη δεν
ξεγράφεται, δεν απαλείφεται. Η κοινωνία είναι που πρέπει να αποφασίσει τι
στάση θα κρατήσει απέναντι σ’ ένα τέτοιο θέμα. Κυρίως οι γυναίκες που πρέπει
να κρατούν μια ξεκάθαρη θέση. Είδα άγνωστές μου γυναίκες να μου γλυκαίνουν τον
πόνο. Αλλά δεν είδα ούτε μια γυναικεία οργάνωση από τις τόσες που υπάρχουν να
βγει με δυο λόγια, μια μικρή ανακοίνωση, να υπερασπισθεί το θύμα βίας και να
καταδικάσει αυτό που συνέβη…».

Ο γιος της ο Δομήνικος ωρίμασε πρόωρα. Είδε και άκουσε στην τηλεόραση πολλά.
Είδε και τη μητέρα του ένα ανθρώπινο κουρέλι. «Είναι δυνατό παιδί, ελπίζω να
το ξεπεράσει. Είναι κοντά μας και λατρεύει τη μικρή μας… Και ο Θανάσης τη
λατρεύει. Όπως λατρεύει και τα τέσσερα άλλα παιδιά του. Θέλω να τους στείλω το
μήνυμα της αγάπης του πατέρα τους. Να τους παρακαλέσω να τρέξουν να τον
αγκαλιάσουν. Και να τους πω ότι έχουμε πάντα ανοικτή την πόρτα. Ας σταματήσει
επιτέλους εδώ το κακό…»

Είναι σαν να έζησε δυο ζωές. Υπάρχει η Ειρήνη που έζησε από τη γέννησή της έως
και τις 23 Οκτωβρίου του 2001. Και εκείνη που αναγεννήθηκε ύστερα από αυτή τη
σημαδιακή ημερομηνία. Επιλέγει τη δεύτερη Ειρήνη. Που δεν ζει σ’ έναν απέραντο
κόσμο αλλά στον μικρόκοσμό της. Είναι περισσότερο κατασταλαγμένη και λιγότερο
συγκαταβατική. Αγαπά όλο τον κόσμο, αλλά στρέφει την ουσιαστική της αγάπη σε
λιγοστούς. Ασχολείται, λέει, πια με το κύτταρο αλλά έτσι «διασώζεται ολόκληρος
ο οργανισμός»!