ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το προσωπικό μου «λούκι»

Το προσωπικό μου «λούκι». Το περιφέρω από παρέα σε παρέα, ενίοτε με μια γλυκιά
θλίψη σε γλαρό μάτι. Συχνότερα με κατεβασμένα μούτρα και ξινισμένο βλέμμα.

Είμαι εξαρτημένη από το προσωπικό μου «λούκι».. Μαζί του ξυπνάω, μαζί του
κοιμάμαι. Το κουβαλάω στη δουλειά και στο σούπερ μάρκετ. Μου χαρίζει
γλυκόπικρες στιγμές, του στυλ πονάω αλλά μ’ αρέσει, και προκαλεί τα
«χαϊδολογήματα» των κολλητών μου – όταν δεν γίνομαι εντελώς ανυπόφορη.

Συχνά είναι άλλοθι και «φωτοστέφανο» το προσωπικό μου «λούκι». Βγαίνω από τα
όρια και αντί για θυμό απολαμβάνω την κατανόηση.

Έχει μια γοητεία το προσωπικό μου «λούκι». Είναι το πάθος μου και με κάνει να
ζω μέσα σε ένταση και συγκίνηση.

Το θαυμάζω το προσωπικό μου «λούκι». Είναι ισχυρότερο από μένα. Του
αντιστέκομαι, αλλά μου αντιστέκεται και αυτό… Μέχρι τελικής πτώσης – δικής
μου φυσικά.

Με κάνει να φιλοσοφώ το προσωπικό μου «λούκι», άπονη ζωή, άντε και κάποτε θα
πιάσουμε και πάτο, να ανέβουμε λίγο ψηλότερα…

Θα το διασχίσω μέχρι τέλους το προσωπικό μου «λούκι». Στην άκρη του τούνελ θα
το έχω νικήσει.

Μέχρι τότε, θα το αγαπάω το προσωπικό μου «λούκι».

Άλλωστε, ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό…

Λες;