[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Όταν είδα το μπλοκ να πλησιάζει, αισθάνθηκα ένα σφίξιμο. Από τη μια οι
κινήσεις των ΜΑΤ, από την άλλη η εχθρότητα απέναντι στους δημοσιογράφους και η
μπερδεμένη ιδεολογικοπολιτική πλατφόρμα της διαδήλωσης (από την κρατική
καταστολή μέχρι το Αφγανιστάν και το Κόσοβο), άνετα δεν αισθανόμουν. Ύστερα
άρχισαν να περνούν οι πρώτοι διαδηλωτές – και το σφίξιμο έδωσε τη θέση του
στην ντροπή. Τα πρόσωπα ήταν οικεία, γνωστοί από τα παλιά, άνθρωποι σοβαροί,
θύματα δημοσιο-γραφικής αλητείας οι ίδιοι (όπως ο Κοροβέσης), αγωνιστές
συνεπείς και έντιμοι. Αυτοί θα προκαλούσαν; Αυτούς φοβόμουν; Προς στιγμήν
χαλάρωσα. Μα ήταν λίγοι, και πέρασαν γρήγορα. Κι ύστερα είδα τα «παιδιά».
Έκανα ενστικτωδώς λίγο πίσω. Άρχισα να μετράω τις κουκούλες και τα ξύλα.
Άκουσα πως τα συνθήματα που τους ενώνουν αφορούν τα γουρούνια τούς μπάτσους
και τους ρουφιάνους τους δημοσιογράφους. Τις «θανατολάγνες χυδαιότητές» τους
δεν έτυχε να τις ακούσω. Τις διάβασα την άλλη μέρα στις εφημερίδες. Διάβασα
επίσης ότι το Δίκτυο Κοινωνικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων δεν συμφωνεί με
ορισμένα από τα συνθήματα που ακούστηκαν. Αλλά ότι θεωρεί την τρομολαγνεία και
την τρομοϋστερία πιο επικίνδυνα κι από τη 17 Νοέμβρη.

Παλιότερα, με αφορμή τους φόνους διαδηλωτών από την Αστυνομία, ένα από τα
συνθήματα αυτού του χώρου ήταν: «Εσείς μιλάτε για βιτρίνες, εμείς μιλάμε για
ζωές». Γιατί άραγε δεν μιλούν πλέον για ζωές; Γιατί δεν βρίσκουν λέξη να πουν
για τα θύματα της τρομοκρατίας, αλλά ανέχονται ανάμεσά τους – ουσιαστικά
νομιμοποιώντας τους – εκείνους που αποπατούν στους τάφους του Μπακογιάννη και
του Σόντερς; Τα μέλη της 17 Νοέμβρη που έχουν συλληφθεί μπορεί να είναι
πολιτικοί κρατούμενοι, μπορεί και όχι. Το καίριο ερώτημα όμως, ερώτημα
πολιτικό, ιδεολογικό, ηθικό, συνειδησιακό, είναι άλλο: είναι επιτρεπτή σε μια
σύγχρονη δημοκρατία η αφαίρεση μιας ανθρώπινης ζωής για οποιονδήποτε λόγο; Εδώ
δεν χωρά παρά ένα ΝΑΙ ή ένα ΟΧΙ. Και ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του.