ΕΛΕΝΗ ΡΑΝΤΟΥ «Η δική μου κωμωδία βγαίνει από το δράμα»

«Δεν είμαι φύσει κωμική ηθοποιός», λέει η Ελένη Ράντου. «Με κινητοποιεί το ζόρι και το ρίσκο. Η προσωπική μου αλήθεια με οδηγεί σ’ έναν δρόμο, όπου το αστείο βγαίνει από την κατάσταση στην οποία πέφτω θύμα της. Η ταλαιπωρία του θύματος είναι το κωμικό αποτέλεσμα»

Συνεσταλμένη στις ιδιωτικές της στιγμές. Και, ξαφνικά, κάποιες ρωγμές
ελευθερώνουν ένα ανατρεπτικό χιούμορ. Ιδιοσυγκρασιακό και πλούσιο. Από νωρίς,
αυτή η ενστικτώδης διάθεσή της να ξορκίζει τη σοβαροφάνεια με σαρκαστική
διάθεση, την καθιέρωσε ως κωμική ηθοποιό. Ιδιότυπα κωμική, γιατί δεν έχει
τυποποιήσει κάποιον κωμικό κώδικα. Ένα πλάσμα που κινείται στο μεσοδιάστημα,
ανάμεσα στο κορίτσι και τη γυναίκα. Τολμάει να «τσαλακωθεί», και δεν
καταδέχεται να γελοιοποιηθεί για να κάνει τον άλλον να γελάσει. Είναι ένας
θηλυκός, σύγχρονος κλόουν, που «παίζει» με την κατάσταση.

Όταν πριν από χρόνια έγραφε τα σενάρια της τηλεοπτικής σειράς «Αχ Ελένη», όπου
και πρωταγωνιστούσε, δεν ξάφνιασε κανέναν. Γιατί διέβλεπες ότι η υποκριτική
της στην κωμωδία ήταν πολύ προσωπική και τα αστεία της έδειχναν πηγαία. Από
τότε πολλοί περίμεναν το επόμενο έργο. Η δουλειά της στις διασκευές των
θεατρικών που ανέβασε και έπαιξε – «Βότκα Μολότοφ», «Δείπνο με τον Έλβις» –
επιβεβαίωναν τις δυνατότητές της ως κωμωδιογράφου.

Εφέτος γράφει το πρώτο της θεατρικό έργο, με τίτλο «Πεθαίνω για σένα». Θα
ανέβει στο θέατρο «Διάνα», σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, με την ίδια στον
βασικό γυναικείο ρόλο και συμπρωταγωνιστές της την Κατιάνα Μπαλανίκα, τον
Βασίλη Χαραλαμπόπουλο και τον Πασχάλη Τσαρούχα. Έχοντας ανεβάσει η ίδια τον
πήχη, οδηγεί το κοινό στην αναμονή μιας κωμωδίας καλής ποιότητας Αυτό μέλλει,
βεβαίως, να αποδειχθεί. Έως τότε η συγγραφέας, θιασάρχης, πρωταγωνίστρια και
παραγωγός της παράστασης «Πεθαίνω για σένα», κοντρολάροντας τις αγωνίες της,
αφοσιώνεται στις πρόβες. Μέσα από την πρακτική των δοκιμών τεστάρει τον ρυθμό,
τους διαλόγους, τις ατάκες. «Φοβάμαι πως βγαίνει περισσότερο αστείο απ’ όσο
ήθελα. Φοβάμαι μήπως μέσα από αυτά χαθεί η αλήθεια της ιστορίας. Παλεύω να μην
αφαιρέσω πολλά κωμικά».

Η Ελένη Ράντου μας δίνει τις πρώτες πληροφορίες για το θέμα και για το είδος
της κωμωδίας.

«Είναι μια μαύρη κωμωδία, με κωμικές καταστάσεις και θέμα κανιβαλικό,
αλλά τρυφερό. Μια οικογένεια σε κρίση. Τα πρόσωπα σέρνονται σε μια γλυκιά
ρουτίνα. Ένα ζευγάρι, βουλιαγμένο στην πλήξη του δεκαπεντάχρονου γάμου του.
Ένας έφηβος γιος που “ψάχνεται”. Μια γιαγιά θεόκουφη που “βλέπει” με το
ένστικτο. Στην πιο κρίσιμη στιγμή της κοινής τους ζωής εισβάλλει ένας απλός
άνθρωπος. Αν και δεν έρχεται να τους καταδείξει το “κομ ιλ φο” της ζωής τους,
γίνεται άθελά τους ο καταλύτης των σχέσεών τους. Η παράσταση θα αρχίζει με το
θανατηφόρο ατύχημα του εισβολέα. Το πνεύμα του, που δεσμεύεται στη γη, ψάχνει
να δει αν θα έχει θέση στην αθανασία. Ανακαλεί, λοιπόν, μέσα από φλας μπακ,
την έντονη εμπειρία του με την οικογένεια που σχετίστηκε και μ’ αυτούς τους
ανθρώπους που επηρεάστηκαν από την παρουσία του. Μέσα από την αφήγηση του
πεθαμένου θα δούμε πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε στη ζωή τους».

Ο σκοτωμένος στοιχειώνει σ’ αυτό το σπίτι, όπου η μνήμη εκείνων που το
κατοικούν τον αιχμαλωτίζει και δεν τον αφήνει να «ταξιδέψει».

«Η δομή είναι κινηματογραφική. Πενήντα μικρές σκηνές διαδραματίζονται σε
διαφορετικούς χώρους, οι οποίοι συνδέονται μέσα από την αφήγηση του πεθαμένου.
Οι εικόνες του ζωντανεύουν και η παρακολούθηση της ιστορίας ρέει μέσα από
γεγονότα και καταστάσεις κωμικοτραγικές. Ο σύζυγος είναι τροχονόμος με
φιλοδοξίες σουξεδιάρη στιχουργού. Η σύζυγος είναι δασκάλα χορού, με
ματαιωμένες φιλοδοξίες μεγάλης μπαλαρίνας. Ο δεκαπεντάρης γιος αναζητάει τον
σεξουαλισμό του γιατί, ενώ έχει σχέση με μια κοπέλα, καταλαβαίνει ότι αλλού
τον πάει η φύση του, στον καθηγητή του της Φυσικής. Αυτόν (είναι ο πεθαμένος)
θα ερωτευθεί ο πιτσιρικάς, μ’ αυτόν θα κάνει δεσμό η μάνα, αυτόν θα έχει πηγή
έμπνευσης ο πατέρας. Ένα κουβάρι. Ο καθένας τους αισθάνεται προδομένος από τον
άλλον. Βγάζουν τα άντερά τους. Η γιαγιά, παρότι είναι στην κοσμάρα της, βλέπει
πιο καθαρά απ’ όλους πως έφτασαν στα όριά τους κι “ακούει” τον κίνδυνο που
τους απειλεί…».

Η πρώτη γραφή προοριζόταν για ταινία. «Έναν χρόνο μετά αποφάσισα τη
μεταγραφή της σε θεατρικό. Συνεργάστηκα με τον φίλο μου, Φίλιππο Δεσύλα, που
μ’ ενεθάρρυνε και με τη σταθερότητά του προχωρήσαμε στην τελική μορφή. Δεν
αισθάνομαι συγγραφέας, γιατί δεν νομίζω πως έχω στυλ στη γραφή, αλλά μια
ικανότητα επικοινωνιακή με τον θεατή. Μ’ αρέσει που στηρίζομαι στην αφέλεια
του ερασιτεχνισμού. Περιμένω πολλά από τις πρόβες και τη συνεργασία με
ανθρώπους που μιλάμε την ίδια γλώσσα. Με τον Γιάννη Κακλέα (σκηνοθετεί την
παράσταση) δουλεύουμε για τρίτη φορά μαζί. Ξεκινάμε από μια βάση εμπιστοσύνης,
μοιραζόμαστε την ίδια μανία για τον ρυθμό και μου ζητάει πάντα τα πιο
δύσκολα… Η Κατιάνα κι ο Βασίλης είναι έτοιμοι να κάνουν τη μεγάλη ανατροπή,
παίζοντας την τρομερή γιαγιά και τον πεθαμένο διανοούμενο αντίστοιχα. Ο
Πασχάλης Τσαρούχας κι εγώ είμαστε οι μόνοι που κάνουμε ρόλους κοντά στο
“φυζίκ” και στην ηλικία μας».

«Πέρασαν 17 χρόνια; Περίεργο…»

Πόσο νερό κύλησε από το θεατρικό της ντεμπούτο, τη «Στρίγγλα που έγινε αρνάκι»
έως τώρα, που έχει πια κερδίσει μια καλή θέση στον θεατρικό χώρο, αφήνοντας το
κλασικό ρεπερτόριο;

«Ξεκίνησα το 1985. Πέρασαν 17 χρόνια; Περίεργο. Δεν τό ‘χα καταλάβει – ίσως
μόνο στον σεβασμό στο βλέμμα των νεωτέρων. Πάντως δεν άφησα κάτι συνειδητά. Το
ρίσκο ήταν αυτό που με κινητοποιούσε και συνεχίζει. Μπήκα στην κωμωδία από
κέφι. Κάτι έγινε και συνέχισα. Δεν είμαι επιρρεπής στους πολλούς επαίνους και
πολλές φορές θέλω να το βάλω στα πόδια. Πιστεύω πως η δική μου αίσθηση της
κωμωδίας βγαίνει από το ζόρισμα. Δεν είμαι φύσει κωμική. Ίσως γι’ αυτό και δεν
έκανα τίποτα στην επιθεώρηση. Μία φορά έπαιξα κι έτρεμα. Η προσωπική μου στάση
στα πράγματα είναι κωμική. Ένας αντίθετος, προσωπικός δρόμος, που ήθελε κότσια
για να επιβληθεί. Η δική μου κωμωδία βγαίνει από το δράμα. Ένας άνθρωπος που
ταλαιπωρείται, υποφέρει, γλιστράει μέσα σε ανάποδες καταστάσεις. Συχνά
αναρχικές, εν τέλει κωμικές».