ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η βολική μοναξιά του Ι.Χ.

Τις προάλλες τσακώθηκα με τους μισούς μου φίλους. Αιτία ήταν τα μέτρα για τα
Ι.Χ. στο κέντρο της πόλης. Η Χαρά ήταν έξαλλη, ο Βαγγέλης το ίδιο, ο Κώστας
ακόμα περισσότερο. Όλοι μένουν σε προάστια και μετακινούνται με το Ι.Χ.
καθημερινά. Όλοι θεώρησαν αυτονόητο πως θα κατέβουν όπως κάθε μέρα στο κέντρο,
δηλαδή με το Ι.Χ. τους, κι ας ήταν από αυτούς που ήξεραν για τα μέτρα.
Απέναντι στα επιχειρήματά τους, περί ανεπάρκειας των μέσων μαζικής μεταφοράς,
δεν είχα και πολλά να πω.

Αυτό που κατάλαβα όμως συζητώντας είναι ότι μεταξύ των φίλων μου και των μέσων
μαζικής μεταφοράς έχει ορθωθεί πλέον ένας γιγαντιαίος τοίχος από μπετόν αρμέ.
Το να μπουν σε ένα λεωφορείο ή τρόλεϊ σχεδόν ισοδυναμεί με ψυχαναγκασμό. Το
λεωφορείο, πολύ περισσότερο το τρόλεϊ, ισοδυναμεί με μια δημόσια έκθεση ενός
κομματιού του εαυτού τους που με τίποτα δεν είναι έτοιμοι να «παραχωρήσουν».

Πίσω από την άρνησή τους να δοκιμάσουν έστω και για δυο ώρες τη μετακίνηση με
δημόσια μέσα μεταφοράς υποψιάζομαι πως κυριαρχεί ο φόβος του συγχρωτισμού. Η
πιθανότητα και μόνο ότι θα στριμωχτούν όρθιοι για μία-μιάμιση ώρα, θα σπρώξουν
και θα σπρωχτούν σε μια πόρτα, θα εκνευριστούν για μία θέση και στο τέλος θα
«διαπραγματευτούν» την αξιοπρέπειά τους δημιουργεί αισθήματα πανικού.

Προτιμούν τη βολική μοναξιά του Ι.Χ. και το μποτιλιάρισμα. Αισθάνονται πως
έτσι περιφρουρούν τουλάχιστον την ιδιωτικότητά τους.

Όσο κι αν προσπαθώ να τους πείσω πως «δεν είναι έτσι», άλλο τόσο τους κατανοώ.

Άλλωστε όλοι το ίδιο δεν κάνουν; Τουλάχιστον όσοι έχουν δικαίωμα επιλογής.
Γιατί υπάρχουν και χιλιάδες που δεν έχουν…