Ο πόλεμος στο Ιράκ σώζει τη συμπολίτευση στο Βερολίνο;

Η τελευταία εβδομάδα προ των γενικών εκλογών της 22ας Σεπτεμβρίου άρχισε στη
Γερμανία με ένα ασύνηθες φαινόμενο: τα αρνητικά γεγονότα της κακοκαιρίας του
Αυγούστου από τη μια και την άμεση απειλή πολέμου στο Ιράκ από την άλλη, να
ευνοούν τις προοπτικές νίκης του καγκελαρίου Σρέντερ. Σύμφωνα με αξιόπιστη
σφυγμομέτρηση, το 80% όσων ρωτήθηκαν ειδικά για τις θέσεις του καγκελαρίου
απέναντι σε εκστρατεία με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον της
Βαγδάτης, απάντησαν ότι συμφωνούν με αυτές.

Ο Σρέντερ, υποστηριζόμενος από τον υπουργό Εξωτερικών Γιόσκα Φίσερ, τόνισε
επανειλημμένα στους προεκλογικούς λόγους του ότι, ενώ η υπόσχεση αμέριστης
ηθικής υποστήριξης προς την Ουάσιγκτον στο θέμα αντιμετώπισης της τρομοκρατίας
παραμένει, η Γερμανία υπό δική του κυβέρνηση δεν θα πάρει μέρος σε
εχθροπραξίες κατά του Ιράκ. Σε συνέντευξή του προς τους «Τάιμς της Νέας
Υόρκης» προσδιόρισε ότι και σε περίπτωση που το Συμβούλιο Ασφαλείας θα
ενέκρινε επίθεση εναντίον του κράτους αυτού, το Βερολίνο θα απείχε. Η έγκυρη
ελβετική εφημερίδα «Νόιε Ζσίρχερ Τσάιτουνγκ» σε κύριο άρθρο υποστήριξε ότι σε
ερωτήσεις δημοσιογράφων αν θα επέτρεπε να χρησιμοποιήσουν αμερικανικά
αεροπλάνα τον γερμανικό εναέριο χώρο από τις βάσεις τους στη Γερμανία – που
είναι οι σημαντικότερες στην Ευρώπη – κατά του Ιράκ, άφησε ο Σρέντερ το θέμα
ανοιχτό.

Οι φιλειρηνικές αυτές θέσεις των ηγετών της σημερινής συμπολίτευσης δεν
βρίσκουν θετική υποστήριξη μόνο σε ευρύ χώρο της γερμανικής κοινής γνώμης.
Υποδηλώνουν, παράλληλα, ότι το σημερινό Βερολίνο – μετά την ενοποίηση – μπορεί
να ακολουθεί δική του πολιτική σε παγκόσμιας σημασίας προβλήματα. Κι αυτό,
μάλιστα, όταν το Λονδίνο ταυτίζεται με τις κατευθύνσεις των ΗΠΑ.

Σε αυτό το κλίμα, ο υποψήφιος καγκελάριος των χριστιανοδημοκρατών Έντμουντ
Στόιμπερ αναγκάστηκε να προσαρμοστεί επί το μετριοπαθέστερον στο βασικότερο
τώρα πρόβλημα εξωτερικής πολιτικής. Η γραμμή του επικεντρώθηκε έτσι στην
ανάγκη λήψης απόφασης για την κήρυξη πολέμου από μέρους του Συμβουλίου
Ασφαλείας του ΟΗΕ, άποψη που υποστήριξε και ο Γάλλος Πρόεδρος Ζακ Σιράκ.
Πρόσθεσε όμως, καταθέτοντας υποθήκη για την περίπτωση που θα ληφθεί τελικά μια
τέτοια απόφαση και θα είναι ο ίδιος καγκελάριος, ότι με τις περικοπές που
επέβαλε η κυβέρνηση Σρέντερ στις ένοπλες δυνάμεις, ο γερμανικός στρατός δεν
είναι ίσως τώρα σε θέση να πάρει μέρος σε ένοπλη επίθεση κατά του Ιράκ. Έτσι
«διά της τεθλασμένης» συνοδοιπορεί με τον Σρέντερ και η κοινή γνώμη θα
αποφασίσει ποιος από τους δύο θα είναι ικανότερος να διαδραματίσει στην
Ευρωπαϊκή Ένωση πρωταγωνιστικό ρόλο στο κεντρικό πρόβλημα των Βρυξελλών:
μπορεί η Ενωμένη Ευρώπη να διαδραματίσει μέσα στο πέλαγος της παγκοσμιοποίησης
και του μονοπολισμού της υπερδύναμης δική της ειρηνική και ανεξάρτητη
εξωτερική πολιτική;