ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εμείς στον δρόμο, πάντα τραγουδάμε…

«Πάει, λαλήσανε!»… «λες να ‘ναι τρελές;»… «από πού να ξέφυγαν;»…

Όλο και κάτι από αυτά, ή άλλα παρόμοια, θα περάσει από το μυαλό σας αν μας
δείτε καμιά μέρα στον δρόμο. Κάποιοι θα κοντοσταθείτε να μας κοιτάξετε
επίμονα, με παραξενεμένο βλέμμα, για λίγο, πριν συνεχίσετε τον δρόμο σας.
Κάποιοι άλλοι, κάτι μπορεί να ψιθυρίσετε κρυφογελώντας στην παρέα σας. Σας
βλέπουμε που μας κοιτάτε περίεργα. Γελάμε κι εμείς δυνατά. Τόσο μόνο, όσο
διαρκεί το γέλιο μας, ασχολούμαστε μαζί σας.

Έχουμε, άλλωστε, καλύτερα πράγματα να κάνουμε. Να παρακολουθήσουμε τη στάθμη
της αγάπης που πάει να βρει πόσοι κρύβονται στη λάσπη θησαυροί.

Ύστερα ανεβαίνουμε ψηλά, εκεί που μοιάζει η γη με ζωγραφιά… Ή κατηφορίζουμε
στου γιαλού τα βοτσαλάκια, σ’ εκείνη τη θάλασσα που μισάει την προδοσία.

Λέμε και ιστορίες. Ήτανε μια φορά, μάτια μου, κι έναν καιρό. Ο μικρός Κεμάλ
ζούσε στης Ανατολής τα μέρη… ο Σαρακηνός κουρσάρος ο Αλής ­ ήτανε λέει στη
φύση του καράβια να κουρσεύει και πολιτείες μακρινές κι άγνωστες να γυρεύει.

Θα μπορούσαμε να περπατάμε στα βουβά. Να πηγαίνουμε παρέα με σιωπηλές σκέψεις.
Να προγραμματίζουμε απλώς τη μέρα, να κανονίζουμε με το μυαλό μας τις
δουλειές, να ταξινομούμε τους λογαριασμούς κατά ημερομηνία λήξης της
προθεσμίας.

Έχουμε άλλη γνώμη. Αφήνουμε ανοιχτή τη χαραμάδα, ν’ αδειάσει ο νους από όλα τα
άλλα και να πλημμυρίσει με χρώματα, μουσικές και «αλλού» ιστορίες. Τραβάμε απ’
τα συρτάρια του μυαλού μια λευκή κόλλα χαρτί και τη γεμίζουμε, όχι με
μουντζούρες, με στίχους. Ζωγραφίζουμε λουλούδια ή γαλανά νερά.

Κι ας μας κοιτάζουν περίεργα. Εμείς στον δρόμο πάντα τραγουδάμε.