ΜΑΤΙΕΣ Μποντίρογκα

Τον καιρό που κάπνιζα – μου το «κόψανε», πριν από δώδεκα χρόνια – όποτε
αισθανόμουν υπέροχα και ήθελα «να το γλεντήσω», άναβα διπλό τσιγάρο! Και
φουμάριζα το διπλοτσίγαρο με μισόκλειστα μάτια και κατέβαζα τον καπνό ίσαμε τ’
ακροδάχτυλα των ποδιών και ήμουν έτοιμος ν’ ανοίξω τα φτερά μου και ν’
απογειωθώ! Γινόμουνα, δηλαδή, «σκέτος δερβίσης», όπως μου έλεγε ένας ρεμπέτης
παλιόφιλος… Λοιπόν: διπλό τσιγάρο μου ‘ρθε να καπνίσω, μόλις διάβασα στα
«ΝΕΑ», την παρακάτω δήλωση του Ντέγιαν Μποντίρογκα, στον Σωτήρη Βετάκη, για
την κατάκτηση του «Μουντομπάσκετ» από τη Γιουγκοσλαβία:

«Νικήσαμε και αποκλείσαμε τους Αμερικανούς, μέσα στο σπίτι τους! Νικήσαμε και
αποκλείσαμε την εθνική ομάδα της χώρας, όπου γεννήθηκε το μπάσκετ. Για εμάς,
μετά τα όσα έχουμε περάσει απ’ αυτούς, ήταν μια μορφή ρεβάνς. Φυσικά,
με μια νίκη και ένα χρυσό μετάλλιο, δεν μπορείς να πάρεις ρεβάνς για τόσους
αδικοχαμένους! Να ξεχάσεις τόσο αίμα που χύθηκε στην πατρίδα σου. Όμως,
αποδείξαμε, ότι μπορεί αυτοί να έχουν τη δύναμη, τα λεφτά, μπορεί να διοικούν
τον πλανήτη, αλλά εμείς είμαστε πιο πάνω από εκείνους. Είμαστε καλύτεροι.
Έχουμε μεγαλύτερη καρδιά και πάθος. Η μεγαλύτερη ικανοποίηση ήταν ότι κάναμε
τους συμπατριώτες μας υπερήφανους!».

Είναι ένα παιδί ο Μποντίρογκα… Με τους ενθουσιασμούς του, με το άχτι του, με
τη δίψα του για «ρεβάνς». Αλλά, παίρνεται, ποτέ, ρεβάνς, όταν, ανάμεσα στον
«νικητή» και τον «ηττημένο», κυλάει ένα ποτάμι με αίμα; Μπορεί να ξαναφέρει
στη ζωή, τους χιλιάδες αθώους που σκότωσαν οι «έξυπνες βόμβες», μια επιτυχία
στο μπάσκετ; Όχι, βέβαια. Αλλά στην ψυχή ενός νέου κι αυτό γίνεται! Η
ταπείνωση των Αμερικανών αθλητών, από την εθνική ομάδα μιας χώρας, την οποία
θέλησαν να σβήσουν από τον χάρτη τα αφεντικά του πλανήτη, για τον νεαρό
Μποντίρογκα, τον όποιο νεαρό Μποντίρογκα, προσλαμβάνει γιγαντιαίες διαστάσεις.
Αυτό το «αποκλείσαμε τους Αμερικανούς μέσα στο σπίτι τους», δείχνει τη μέγιστη
ικανοποίηση. Που την αισθάνομαι κάπως, πρέπει να πω, κι εγώ. Γιατί κι εγώ –
όπως κι’ εσείς, άλλωστε – είμαι από τους κυνηγημένους, τους φτωχούς, τους
ανίσχυρους, τους ανυπεράσπιστους…

Και για να περάσω και στο «Μουντομπάσκετ»: βλέποντας να παίζουν, στους πιο
κρίσιμους αγώνες, μπασκετμπολίστες που φορούσαν, επί χρόνια, φανέλλες
ελληνικών ομάδων, είχα, ώρες ώρες, την ψευδαίσθηση, ότι ήταν και η εθνική μας
παρούσα, στη σπουδαία αυτή αθλητική γιορτή. Και νομίζω, ότι πρέπει να βάλουμε
τα δυνατά μας και να στραφούμε και πάλι στο μπάσκετ. Είναι ένα άθλημα, στο
οποίο μπορούμε να πετύχουμε, ξανά, πάρα πολλά.