Το χρυσό δεν ξεπλένει τόσο αίμα!

«Ο Παναθηναϊκός έδωσε πολλά σε εμένα, όμως πολλά τού έδωσα κι εγώ. Δεν πρέπει να το ξεχνούν ορισμένοι και νομίζω ότι αξίζω σεβασμού!», λέει ο Μποντίρογκα, που παρ’ ότι πανηγυρίζει μεθυσμένος την κατάκτηση του Μουντομπάσκετ, δεν ξεχνά τον Παναθηναϊκό και την Ελλάδα

Αυτός ο «άρχοντας των δαχτυλιδιών» αξίζει Όσκαρ α’ ανδρικού ρόλου! Γιατί πολύ
απλά είναι πραγματικός, και δεν χρειάζεται τη βοήθεια του Άντριου Λέσνι
(φωτογραφία), των Πίτερ Όουεν, Ρίτσαρντ Τέιλορ (μακιγιάζ), του Χάουαρντ Σορ
(μουσική), Τζιμ Ράιγκελ (οπτικά εφέ) που σάρωσαν τα εφετινά Όσκαρ του
Χόλιγουντ για να πρωταγωνιστήσει και να… κλέψει την παράσταση.

Ο Ντέγιαν Μποντίρογκα, λοιπόν, αν για κάθε πρωτάθλημα που κατακτούσε έπαιρνε
(όπως στο ΝΒΑ) ένα χρυσό δακτυλίδι, δεν θα του έφθαναν πλέον ούτε και τα
δάχτυλα των… ποδιών του για να τα φορέσει όλα! Ο πρώην σούπερ σταρ του
Παναθηναϊκού, τον οποίο οδήγησε σε 5 τίτλους, ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής του
τελικού και ο άνθρωπος που έκρινε με την απόδοσή του τον τελικό νικητή.
«Γεννήθηκα μπασκετμπολίστας», είχε πει στην πρώτη συνέντευξη που παραχώρησε
όταν ήρθε στην Ελλάδα (3/8/98), τονίζοντας το σλόγκαν του: «Μόνο όταν νικάς
γράφεις ιστορία».

Ο Μποντίρογκα τελικά, μάλλον γεννήθηκε για τους τελικούς και στην ιστορία του
μπάσκετ θα γραφτεί ως ένας από τους κορυφαίους παίκτες της Ευρώπης! «Δεν ξέρω
αν γεννήθηκα για τους τελικούς. Ξέρω όμως ότι ολόκληρη τη χρονιά
προετοιμάζομαι για να παίξω σε τελικούς, αντιμετωπίζοντας το κάθε σουτ στην
προπόνηση σαν είναι το τελευταίο τού μεγαλύτερου τελικού στην ιστορία του
μπάσκετ! Μου αρέσουν οι τελικοί. Με πορώνουν! Το συναίσθημα να μπω και να
αγωνιστώ σε ένα κατάμεστο, έστω και από αντιπάλους, γήπεδο, με κάνει να
τρελαίνομαι. Λατρεύω αυτά τα παιχνίδια και ζω γι’ αυτά κάθε μέρα της ζωής μου.
Όμως είναι σημαντικό ότι έχω χάσει και τελικούς και έτσι μπορώ να ξέρω πόσο
δυσάρεστα συναισθήματα σού προκαλεί η απώλεια του κυπέλλου. Δεν θέλω να τα
γεύομαι και κάνω τα πάντα για να τα αποφύγω».

Το ίδιο έγινε και πέρυσι στο Ευρωμπάσκετ. Στη Μπολόνια με τον
Παναθηναϊκό. Τι συμβαίνει και στα τελευταία λεπτά, όπως
χθες, φθάνεις στο 100% της απόδοσής σου και σχεδόν επισκιάζεις τα
πάντα;

«Χθες αισθάνθηκα ότι έπρεπε να πάρω την ομάδα στις πλάτες μου και το έκανα.
Πιστεύω στις ικανότητές μου και ήμουν σίγουρος ότι θα νικήσουμε ακόμη και όταν
χάναμε με 8 πόντους διαφορά στο 38! Στο τάιμ αουτ ένιωσα την ανάγκη να μιλήσω:
“Μένουν τέσσερα λεπτά και είναι αρκετά για να πάρουμε τη νίκη. Είμαστε
καλύτεροι και θα τα καταφέρουμε. Εγώ το πιστεύω”, είπα και το απέδειξα στο
γήπεδο. Το πίστεψαν μαζί μου και τα άλλα παιδιά».

Τι σημαίνει για σένα και τη Γιουγκοσλαβία αυτός ο τίτλος και μάλιστα σε ένα
Μουντομπάσκετ όπου οι ΗΠΑ έπαιξαν με παίκτες του ΝΒΑ;

«Απέραντη ευτυχία και ατέλειωτη ευχαρίστηση. Τους νικήσαμε και τους
αποκλείσαμε μέσα στο σπίτι τους. Νικήσαμε και αποκλείσαμε την εθνική ομάδα της
χώρας όπου γεννήθηκε το μπάσκετ. Για εμάς, μετά τα όσα έχουμε περάσει από
αυτούς, ήταν και μια μορφή ρεβάνς. Φυσικά, με μια νίκη και ένα χρυσό μετάλλιο
δεν μπορείς να πάρεις ρεβάνς για τόσους αδικοχαμένους! Να ξεχάσεις τόσο αίμα
που χύθηκε στην πατρίδα σου. Όμως αποδείξαμε ότι μπορεί αυτοί να έχουν τη
δύναμη, τα λεφτά, μπορεί να διοικούν τον πλανήτη, αλλά εμείς είμαστε πιο πάνω
από εκείνους. Είμαστε καλύτεροι. Έχουμε μεγαλύτερη καρδιά και πάθος. Η
μεγαλύτερη ικανοποίηση ήταν ότι κάναμε τους συμπατριώτες μας υπερήφανους!».

Τι άλλο περιμένεις για την καριέρα σου;

«Να δώσω στη Μπαρτσελόνα ό,τι έδωσα στον Παναθηναϊκό. Να δώσω το μάξιμουμ των
δυνατοτήτων μου και να κατακτήσουμε τίτλους. Να δώσω το 100% των δυνάμεών μου
και της ποιότητάς μου. Δεν πρόκειται να παίξω αν βρεθώ στο 50%. Όσο είμαι στο
μάξιμουμ θα συνεχίζω, μετά θα πάω σπίτι μου».

Επόμενος στόχος για τη Γιουγκοσλαβία το χρυσό στους Ολυμπιακούς της
Αθήνας;

«Είναι πολύ μακριά το 2004. Θέλω να απολαύσω αυτόν τον τίτλο. Εκείνο που
σκέπτομαι τώρα, είναι αν θα βρω χρόνο να έρθω με τον Στογιάκοβιτς στην Ελλάδα
και να τα σπάσουμε στα μπουζούκια. Ο Αντώνης Ρέμος μίλησε με τον Πέτζα και μας
περιμένει. Ελπίζω να έρθω. Στην Αθήνα δεν ξέρω αν θα είμαι».

Θεωρείς ότι η Ινδιανάπολη αποτελεί το καλύτερο φινάλε σου για την Εθνική
Γιουγκοσλαβίας;

«Από χθες βράδυ αυτή η σκέψη υπάρχει έντονη μέσα στο μυαλό μου. Οκτώ χρόνια
παίζω στην ομάδα. Νιώθω μεγάλη κούραση. Δύο μήνες κάθε καλοκαίρι προετοιμασία
και αγώνες. Θα σκεφτώ σοβαρά να εγκαταλείψω και θα είναι οριστικό. Χωρίς
διακοπές, χωρίς επιστροφές. Θα δούμε».

Έλληνες απεσταλμένοι μετέδωσαν ότι τραγουδούσαν στα ελληνικά για τον
Παναθηναϊκό!

«Είναι αλήθεια. “Πανάτα μου, τρελαίνομαι και σύλλογκος μεγκάλος ντεν υπάρχει
άλλος”! Νομίζω είναι φυσιολογικό που μόλις είδα τους Έλληνες πέρασαν από το
μυαλό μου οι υπέροχες αναμνήσεις που έχω από τον Παναθηναϊκό. Ήταν σπουδαία
χρόνια. Έκανα πολλούς φίλους. Οι οπαδοί με αγάπησαν και τους αγάπησα κι εγώ. Ο
Παναθηναϊκός έδωσε πολλά σε εμένα, όμως πολλά τού έδωσα κι εγώ. Δεν πρέπει να
το ξεχνούν ορισμένοι και νομίζω ότι αξίζω σεβασμού!».

Το χθεσινό το θεωρείς μια απάντηση σε όσους άσκησαν κριτική εις βάρος
σου;

«Όχι βέβαια. Έδινα απαντήσεις όταν ήμουν στον Παναθηναϊκό. Τέσσερα χρόνια,
πέντε τίτλοι νομίζω ότι λένε πολλά. Ξέρουν όλοι ποιος είμαι, τι αξίζω ως
παίκτης και ως άνθρωπος. Δεν χρειάζεται να αποδείξω τίποτα. Δηλαδή αν χάναμε
τον τελικό στην παράταση, θα δικαιώνονταν όσοι υποστηρίζουν ότι πλέον έχω
τελειώσει;».

Η απόδοσή σου σχολιάστηκε ιδιαιτέρως από τα ΜΜΕ των ΗΠΑ, κυρίως
επειδή έχεις πάει κόντρα στο ρεύμα, γυρίζοντας την πλάτη στο ΝΒΑ.
Ωστόσο σε δηλώσεις άφησες ανοιχτό το ενδεχόμενο...

«Πότε δεν λέω ποτέ. Όμως για εμένα παίζουν κι άλλα πράγματα ρόλο. Προτιμώ τις
βόλτες στη Βουλιαγμένη για ψαράκι. Τα μπουζούκια, την παέλια, τα σπαγγέτι και
την ιταλική μόδα. Τι να κάνω στις ΗΠΑ; Να τρώω στα Burger King ή να αρχίσω
τώρα να φοράω τζιν παντελόνες και αθλητικά παπούτσια… Τόσες μέρες εδώ μου
έχει λείψει η πατρίδα μου και ο ήλιος της Ελλάδας. Ευτυχώς είμαι ήδη στο
πούλμαν για Σικάγο, από εκεί σε λίγες ώρες αεροπορικώς στο Λονδίνο και μετά
Βελιγράδι για να συνεχίσουμε το μεθύσι! Ξεκίνησε χθες βράδυ στην Ιντιανόπολη.
Μαζευτήκαμε σε ένα σπίτι φίλου, όπου εντελώς μεθυσμένοι καταλήξαμε όλοι μαζί
στην πισίνα. Μας περιμένει ένα μεγάλο πάρτι στους δρόμους του Βελιγραδίου και
θα ολοκληρωθεί με… “έλα να με τελειώσεις” στη Θεσσαλονίκη! Χαιρετισμούς στην
Ελλάδα και εις το επανειδείν…».