Για θυμήσου…

Ο δημοφιλέστερος παίκτης του Παναθηναϊκού (1958-1969) Ανδρέας Παπαεμμανουήλ στα αποδυτήρια της ΑΕΚ, με τον Στέλιο Σεραφείδη (γκολκίπερ της «Ένωσης») με τον οποίο ήταν χρόνια αντίπαλοι και από τον Οκτώβριο 1969 συμπαίκτες! Κάτι που ξάφνιασε το πανελλήνιο φίλαθλο κοινό

Στη μεγάλη σύγχυση που επικρατούσε στον αθλητισμό κατά τη διάρκεια της
στρατιωτικής δικτατορίας (1967-1974) συνέβησαν πολλά γεγονότα που ξάφνιαζαν
τους φιλάθλους αλλά και τους παράγοντες που ήταν αντίθετοι με την πολιτική της
χούντας. Ο δικτάτορας του αθλητισμού Ασλανίδης, που έφτιαχνε και άλλαζε τους
νόμους για να ευνοήσει κάποιους μεγάλους συλλόγους επειδή τού το ζητούσαν οι
διορισμένοι από τον ίδιο παράγοντες (λοχαγοί, ταγματάρχες και συνταγματάρχες)
κατά την περίοδο 1969-1970 έκανε ένα νόμο που επέτρεπε τις μετακινήσεις
ποδοσφαιριστών εκτός της κανονικής περιόδου των μεταγραφών κάθε Ιούλιο και
Δεκέμβριο. Έτσι τον Οκτώβριο του 1969 γνωστά ονόματα, μεγάλες δόξες του
Παναθηναϊκού, εγκατέλειψαν τον ιστορικό σύλλογο και μεταγράφηκαν σε ομάδες του
κέντρου και της επαρχίας. Συγκεκριμένα αποτέλεσαν μεγάλες εκπλήξεις στο
πανελλήνιο φίλαθλο κοινό οι μεταγραφές του Παπαεμμανουήλ στην ΑΕΚ(!), του Τάκη
Λουκανίδη (στον Άρη Θεσσαλονίκης) και των Πιτυχούτη και Μπέλλη στην Παναχαϊκή.
Δηλαδή παίκτες που αγάπησαν τον σύλλογό τους και ήταν σύμβολα φόρεσαν φανέλες
ομάδων που ούτε μπορούσαν να φανταστούν. Στις συμφωνίες υπήρχε και κάποια
δέσμευση, να μην αγωνίζονται κατά του Παναθηναϊκού με τις καινούργιες τους
ομάδες. Αλλά αυτό δεν τηρήθηκε γιατί ο δικτάτορας Ασλανίδης έδωσε «πράσινο»
φως ότι δεν υπάρχει από την πλευρά του καμιά τέτοια δέσμευση. Η κατάσταση αυτή
δημιούργησε – όπως αναμενόταν – μεγάλη κρίση στον Παναθηναϊκό και παραιτήθηκαν
εκείνες τις ημέρες διορισμένα από την χούντα στελέχη στην ομάδα του
«Τριφυλλιού», όπως ο πρόεδρος Ματθαίος Κουμαριανός (συνταγματάρχης
Πυροβολικού), ο Παναγιώτης Ρουσσάκος (πλωτάρχης) και ο Σπύρος Ανέστης
(αντιδήμαρχος Αθήνας).

Στην πρώτη προπόνησή του με την ομάδα της ΑΕΚ ο Παπαεμμανουήλ αποθεώθηκε με τη
φανέλα του «δικεφάλου» από 5.000 φιλάθλους στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας.
Γεγονός πάντως είναι ότι τότε ακριβώς (1969-70) τελειώνουν οριστικά οι
συναισθηματισμοί για το ελληνικό ποδόσφαιρο, σβήνουν τα οράματα ότι
«αγωνιζόμαστε και ματώνουμε για τα χρήματα του συλλόγου μας και για τη
φανέλα», όλα μυρίζουν χρήμα, πολύ χρήμα και εκμετάλλευση και το ελληνικό
ποδόσφαιρο μπαίνει στην τελική ευθεία για τον επαγγελματισμό.