Περίπου… όλα

Για την ιστορία (και την αποκατάσταση της… ουσίας). «Τα Τραγούδια της
Λιλιπούπολης», που παρουσιάζονται απόψε στο Ηρώδειο, από τη Συμφωνική Ορχήστρα
Βόλου, είναι περίπου… όλα τα τραγούδια της «Λιλιπούπολης». Της τόσο
επιτυχημένης, δηλαδή, ραδιοφωνικής «σειράς», που είχε βγει στον αέρα από το
Τρίτο Πρόγραμμα, τη «θρυλική» εποχή του Μάνου Χατζιδάκι. Περίπου, διότι όπως
φαίνεται απέχει ένας από τους – τέσσερις – συνθέτες τους, ο (μαέστρος, έργων
κυρίως Σκαλκώτα, πολλά από τα οποία έχει ηχογραφήσει για τη σκανδιναβική
δισκογραφική Bis) Νίκος Χριστοδούλου (οι άλλοι είναι οι Λένα Πλάτωνος, Νίκος
Κυπουργός, Δημήτρης Μαραγκόπουλος). Όπως απέχει και ένας από τους
τραγουδιστές, ο βαρύτονος (και διευθυντής χορωδίας) Αντώνης Κοντογεωργίου. Και
οι δύο «απόντες» είχαν συμμετάσχει στην πρώτη – έκτοτε… – παρουσίαση των
τραγουδιών της «Λιλιπούπολης» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και στις συναυλίες
για το Κέντρο Μουσικού Θεάτρου Βόλου, που δισκογραφήθηκαν, και στη σειρά
συναυλιών στο «Αερικό» του Ψυρή – πάντα με τον Λόγο της Μαριανίνας Κριεζή.
Όμως, όπως φαίνεται, η εκτέλεση και το τελικό ηχογραφημένο αποτέλεσμα δεν
βρήκαν απολύτως σύμφωνο τουλάχιστον τον συνθέτη Νίκο Χριστοδούλου, όπως και η
πρόταση για παρουσίαση στο Φεστιβάλ Αθηνών, εν αγνοία των περισσότερων
συντελεστών. Φαίνεται δε πως υπήρξε διαφωνία και ως προς τη «συμφωνική»
παρουσίαση (εσχάτως έχει γίνει πληγή αυτή η «συμφωνική παρουσίαση»…) των
τραγουδιών, γραμμένων αρχικά για λίγα όργανα. Θέμα γούστου, θα πει κανείς.
Αλλά σε μια τέτοια – ιστορική, θα τολμήσει να πει κανείς – σειρά τραγουδιών,
το γούστο δεν έχει λόγο;