Δίχασε το χειροκρότημα

Ένας Μπετόβεν χώρεσε την Ευρώπη στο Ηρώδειο. Ενάτη συμφωνία, «Ωδή της χαράς»
και η Ορχήστρα Νέων της Ευρώπης με μαέστρο τον Βλαντιμίρ Ασκενάζυ ήταν ένας
συνδυασμός ελκυστικός για να γεμίσει ο χώρος στο πάνω και το κάτω διάζωμα όχι
μόνο με Αθηναίους αλλά και με Ευρωπαίους. Όμως αυτό το «όλοι οι καλοί παντού
χωράνε» έχασε μερικές φορές την ισχύ του. Καθώς στις μεγάλες παύσεις της
Ορχήστρας το ηρωδειακό κοινό, κατά το σύνηθες, έσπευδε να χειροκροτεί. Και
εξανίσταντο κάποιοι ημέτεροι, φανατικοί της κλασικής μουσικής, που δεν άντεχαν
την έλλειψη αγωγής του κοινού. Και γκρίνιαζαν διαρκώς και μουρμούριζαν μέσα
από τα δόντια τους για το τι χώρα είναι αυτή και πού ζούμε. Φτάνει λοιπόν αυτή
η μεμψιμοιρία των ειδημόνων. Άλλωστε, τα μέλη της Ορχήστρας, νέοι τους όλοι,
γεννημένοι μεταξύ 1978-1987, θα εκτίμησαν πολύ περισσότερο το θερμό
«απαράδεκτο» χειροκρότημα από το ρυθμικό στο τέλος της εκδήλωσης. Γιατί το
πρώτο ήταν χαλαρωτικό, ενώ το δεύτερο ήταν τυπικό, ως επιβράβευση μιας
κοινοτικής προσπάθειας.