20 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΩΣΤΑΣ ΓΑΒΡΑΣ

ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ

Ο μεγάλος Έλληνας σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς ταξιδεύει με την ταινία του
«Hanna Κ.» στην ακριτική Σύμη. Θα τον ανακηρύξουν επίτιμο δημότη στο πλαίσιο
του 8ου Φεστιβάλ για να τον τιμήσουν για το έργο του, αλλά και για τον
συμβολισμό αυτής της ταινίας, που «θέλει» να «φέρει» την ειρήνη στη Μέση
Ανατολή. Ετοιμάζεται για την προβολή στην Ελλάδα του τελευταίου του έργου
«Amen» και όπως πάντα δηλώνει ότι κάθε φορά που γυρνάει στον τόπο του
συγκινείται περισσότερο.

Η ταινία σας «Amen» θα παιχτεί στην Αθήνα στις αρχές Δεκεμβρίου. Στέλνετε
κάποιο μήνυμα μ’ αυτό σας το έργο…

Ναι, δεν μπορεί οι μεγάλοι να σιωπούν όταν σήμερα στον κόσμο υπάρχουν δράματα.

Τι εννοείτε;

Όπως στην ταινία καυτηριάζεται η στάση της ηγεσίας της Καθολικής Εκκλησίας,
γιατί αδιαφόρησε για την τραγωδία των Εβραίων στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έτσι
και σήμερα πρέπει να καυτηριάζεται κάθε ηγεσία που αδιαφορεί π.χ. για την
αιμορραγούσα Αφρική.

Δίνετε ιδιαίτερο βάρος…

Στις ηθικές δυνάμεις που πρέπει να υπάρχουν. Και δεν εννοώ μόνο την πολιτική.
Πρέπει αυτές οι ηθικές δυνάμεις να υπάρχουν στην κορυφή κάθε Εκκλησίας και
στην κορυφή της Δικαιοσύνης.

Γιατί και στην πολιτική δεν είναι πολύ σοβαρό το αν κυριαρχούν ή όχι ηθικές δυνάμεις;

Ασφαλώς, γιατί δείτε τι έγινε στη Ρουάντα της Αφρικής.

Μιλάτε για τη μεγάλη σφαγή…

Δεν αρκεί να το λέτε έτσι.

Δηλαδή;

Εκεί, μέσα σε δέκα μέρες σφαγίασαν ένα εκατομμύριο κόσμο.

Ασφαλώς και είναι πολύ τραγικό…

Πού ήταν όλες αυτές οι λεγόμενες ηθικές δυνάμεις της Ευρώπης όταν
δολοφονούνταν εκατό χιλιάδες άνθρωποι την ημέρα; Μα, καταλαβαίνετε τι θα πει
εκατό χιλιάδες νεκροί την ημέρα;

Τι μπορούσε να γίνει;

Μα, ασφαλώς να σταματήσουν τη σφαγή. Υπήρχαν τόσοι χριστιανοί στο κόμμα που έσφαζε!

Για το Φεστιβάλ της Σύμης επιλέξατε όμως μία παλιά ταινία σας, τη «Ηαnna
Κ». Γιατί;

Το πρόβλημα σήμερα στη Μέση Ανατολή είναι τρομερό.

Η ταινία σας…

Την έκανα το ’82 και βγήκε προφητική.

Λέτε για τις αμερικανοϊσραηλινοπαλαιστινιακές συνομιλίες;

Στην ταινία η Hanna κάθεται στο ίδιο τραπέζι με τον εν διαστάσει σύζυγό της,
έναν Γάλλο, τον άνδρα που απέκτησε ένα παιδί, Εβραίο εισαγγελέα, και τον φίλο
της τον Παλαιστίνιο. Ήταν όπως με τους Αμερικανούς, τον Ράμπιν και τον Αραφάτ.

Άκρως συμβολικό…

Ναι, γιατί σήμερα σκοτώνονται και από τις δύο πλευρές.

Και δεν υπάρχει λύση;

Ναι, όπως στην ταινία…

Λέτε για το ίδιο τραπέζι όπου κάθησαν όλοι;

Πρέπει να ανεχθεί ο ένας τον άλλο. Η γη είναι για όλους. Δεν υπάρχει άλλη λύση.

Γι’ αυτό επιλέξατε την ταινία αυτή;

Νομίζω ότι πρέπει να δοθεί αυτό το μήνυμα. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή, από να να
ζήσουν μαζί.

Πάτε σ’ ένα μικρό νησί…

Για μένα δεν υπάρχουν μικρά και μεγάλα νησιά. Υπάρχει η Ελλάδα. Να ξέρετε ότι
πάω με πολύ συγκίνηση.

Αλήθεια, σήμερα πώς «βλέπετε» την ταινία σας «Ζ»;

Έγινε πριν από πολλά χρόνια. Και ξέρετε, κάθε ταινία είναι ένα παιδί. Πρέπει
να το αφήνεις να κάνει τη ζωή του.

Παίζεται όμως ακόμα σε όλο τον κόσμο…

Αυτό μου είπε και η Ειρήνη Παπά, που την είδε πρόσφατα στο εξωτερικό…

Δεν έχει δίκιο;

Να σας πω, εγώ δεν τη βλέπω.

Η Ελλάδα για σας;

Έφυγα πολύ νέος. Και κάθε φορά που επιστρέφω την αγαπώ περισσότερο. Αγαπώ τους
Έλληνες, τον τόπο μας.