Δικαιοσύνη και όχι εκδίκηση

Βρέθηκαν στο κέντρο του κύκλου του αίματος. Οι δικοί τους δεν ήταν παρά
απλοί εργαζόμενοι. Βρέθηκαν δίπλα σε στόχους τρομοκρατικών οργανώσεων και
τελικά έπεσαν και οι ίδιοι θύματα. Πίσω τους, οι δικοί τους άνθρωποι, θύματα
και αυτοί, με ένα πελώριο «γιατί» να τους συντροφεύει, συνέχισαν τη ζωή τους
μέσα από δυσκολίες χωρίς ποτέ να καταλάβουν τι συνέβη ξαφνικά και άλλαξαν τα
πάντα γύρω τους.

Η Αλεξάνδρα Ρουσσέτη ήταν μόλις επτά χρόνων όταν έχασε τον πατέρα της

Από τις αρχές Ιουλίου, αυτά τα άλλα θύματα της τρομοκρατίας, βλέπουν τα
πρόσωπα των τρομοκρατών, γυρίζουν πίσω σε κείνες τις μοιραίες στιγμές, στην
αγωνία τους και τον αγώνα τους να επιβιώσουν, πολλές φορές αβοήθητοι. Τα
παιδιά του Νίκου Βελούτσου, του Παναγιώτη Ρουσσέτη, του Αναστάσιου Βενάρδου,
του Παντελή Πέτρου, οι γονείς των αστυνομικών Γιάννη Βαρή και Νίκου
Γεωργακόπουλου μιλούν στα «ΝΕΑ» για το πώς βίωσαν την έλλειψη των δικών τους
ανθρώπων. Όπως λένε, δεν ζητούν εκδίκηση. Δεν μισούν κανέναν. Τους φτάνει που
27 χρόνια μετά, είδαν πολλούς από τους υπεύθυνους για την τραγωδία τους στα
χέρια της Δικαιοσύνης.

Αλεξάνδρα Ρουσσέτη. Η Αλεξάνδρα Ρουσέτη ήταν επτά χρόνων όταν ο
πατέρας της Παναγιώτης Ρουσσέτης, οδηγός του εκδότη Νίκου Μομφερράτου,
δολοφονήθηκε από τρομοκράτες της 17 Νοέμβρη. «Ένα ατέλειωτο γιατί εξακολουθεί
να με βασανίζει ακόμα και σήμερα. Γιατί έγιναν όλα αυτά, γιατί στερήθηκα τον
πατέρα μου και τόσα από τη ζωή μου. Και σε αυτό το ερώτημα ακόμα και σήμερα
που αποκαλύφθηκαν οι δράστες δεν έχω βρει απάντηση».

Η Αλεξάνδρα σήμερα είναι 24 χρόνων, σπουδάζει Ψυχολογία στο Πάντειο
Πανεπιστήμιο. «Η έλλειψη του πατέρα στην οικογένεια ήταν μεγάλη».

«Τον πυροβόλησαν 13 φορές και συνειδητά ήθελαν να τον σκοτώσουν. Έναν απλό
οδηγό… Γιατί; Βρεθήκαμε μετέωροι. Ο πατέρας ήταν το στήριγμα. Η μητέρα μου
έμεινε μόνη της και με μια μικρή σύνταξη. Πριν από επτά χρόνια αποφασίσθηκε να
δοθεί ένα βοήθημα για τα θύματα της τρομοκρατίας. Με έκπληξη η μητέρα μου
διαπίστωσε ότι ο πατέρας μου είχε εξαιρεθεί, επειδή ήταν ιδιωτικός υπάλληλος.
Ύστερα από προσπάθειες τριών χρόνων της δόθηκε τελικά το βοήθημα».

Για τους δράστες η Αλεξάνδρα δεν αισθάνεται μίσος. «Περισσότερο αισθάνομαι
θυμό. Δεν ζητάω εκδίκηση».

Σοφία Γεωργακοπούλου. Οι πληγές για την κ. Σοφία Γεωργακοπούλου, τη
μητέρα του αστυνομικού των ΜΑΤ Νίκου Γεωργακόπουλου, ο οποίος βρήκε τραγικό
θάνατο από την έκρηξη σε λεωφορείο των ΜΑΤ στην Καισαριανή, δεν έχουν
επουλωθεί.

Η υγεία της από τότε κλονίσθηκε και η μία εγχείρηση διαδέχεται την άλλη.
«Πρόλαβα και έμαθα ποιοι δολοφόνησαν τον γιο μου, ποιοι κατέστρεψαν την
οικογένειά μου.».

Η κ. Σοφία είναι πολύ ταραγμένη και υποφέρει καθε φορά που μιλάει για τα
τραγικά γεγονότα. «Ακόμα και τώρα που αποκαλύφθηκαν οι δράστες, ο πόνος ο
δικός μου είναι ίδιος. Τίποτα δεν πρόκειται να φέρει πίσω τον γιο μου. Θέλω να
τιμωρηθούν για τα εγκλήματα που έκαναν».

Λεπτό προς λεπτό η κ. Σοφία περιγράφει τις φοβερές σκηνές που έζησε εκείνο το
βράδυ, στις 26 Νοεμβρίου του 1985.

Από τότε η κ. Σοφία δεν έχει βγάλει τα μαύρα. Το παράπονό της είναι ότι τόσα
χρόνια δεν είχε τη συμπαράσταση που έπρεπε από την Πολιτεία. «Δεν έχω ανάγκη
από χρήματα. Τι να τα κάνω. Ήθελα όμως μεγαλύτερη ηθική συμπαράσταση από την
υπηρεσία του».

Η Άντζελα Πέτρου, το παίδι του Παντελή Πέτρου, ήταν 8 χρόνων όταν έχασε τον πατέρα της

Άντζελα Πέτρου. Η Άντζελα Πέτρου, το μοναχοπαίδι του υποδιευθυντή των
ΜΑΤ Παντελή Πέτρου, ήταν οκτώ χρόνων όταν δολοφονήθηκε ο πατέρας της στις 16
Ιανουαρίου 1980.

Ύστερα από 22 χρόνια είναι η πρώτη φορά που λύνει τη σιωπή της. Με σπουδές στη
Φιλοσοφική και μεταπτυχιακά στο εξωτερικό η κ. Άντζελα Πέτρου περιγράφει τη
δύσκολη πορεία της οικογένειάς της.

«Για τον βίαιο θάνατο του πατέρα μου έμαθα ένα μήνα μετά τη δολοφονία. Μέχρι
τότε η μητέρα μου για να με προστατεύσει με έστειλε να μείνω στο σπίτι της
νονάς μου. Εκεί πέρασα τις πρώτες ημέρες του πένθους. Αμυδρά θυμάμαι τις
περιγραφές για ύποπτες κινήσεις έξω από το σπίτι μας, που προηγήθηκαν. Για τον
πατέρα μου υπήρξε μια μεγάλη παρεξήγηση. Επί δικτατορίας ο πατέρας μου ήταν σε
δυσμένεια και είχε πάρει δυσμενή μετάθεση για την Κέρκυρα. Οι τρομοκράτες τον
μπέρδεψαν με τον βασανιστή Πέτρου».

Η οικογένεια τα πρώτα χρόνια αντιμετώπισε και οικονομικά προβλήματα.
«Χρειάσθηκε να γίνει δικαστικός αγώνας ώστε ύστερα από πέντε χρόνια να
καταβληθεί η σύνταξή του, ως αστυνομικού θύματος».

Τις εξελίξεις για την τρομοκρατία τις αντιμετωπίζει με ανακούφιση και
σκεπτικισμό. «Είναι δύσκολο να εκφράσω πώς αισθάνομαι για τους δράστες.
Εξαιτίας τους στερήθηκα μια φυσιολογική ζωή και αναρωτιέμαι γιατί έγιναν όλα
αυτά».

«Οι φωνές εκδίκησης που ακούστηκαν δεν μας αντιπροσωπεύουν», λέει η κ. Ελ. Βελούτσου

Ελένη Βελούτσου.Στον κύκλο της τρομοκρατίας η κ. Ελένη Βελούτσου έχασε
τον πατέρα της Νίκο Βελούτσο, οδηγό του Αμερικανού πλοιάρχου Τζορτζ Τσάντες.
Από τα πρώτα θύματα της τρομοκρατίας τον Νοέμβριο του 1983. «Η δολοφονία του
πατέρα μου δεν έχει ακόμα εξιχνιασθεί. Ήταν από τις πρώτες δολοφονικές
επιθέσεις της οργάνωσης, που δεν έχουν ακόμα διαλευκανθεί». Η ίδια, όπως λέει,
βρίσκεται σε αναμονή «Η αδημονία της προσμονής είναι κουραστική. Το συναίσθημα
που κυριαρχεί είναι η ανακούφιση. Ύστερα από 27χρόνια δολοφονικής δράσης αυτής
της οργάνωσης, ήλθε το τέλος της. Το κυριότερο είναι να κλείσει οριστικά ο
κύκλος της βίας και να μην υπάρχει επανάληψη.». Οι σφαίρες των τρομοκρατών
σημάδεψαν την οικογένεια της κ. Ελένης Βελούτσου, που ακολούθησε μια οδυνηρή
πορεία. Ένα μήνα μετά τη δολοφονία του πατέρα της, η μητέρα της έπαθε το πρώτο
εγκεφαλικό επεισόδιο. Το ένα εγκεφαλικό διαδεχόταν το άλλο. Λίγα χρόνια
αργότερα ακολούθησε τον σύντροφό της.

Η κ. Ελένη Βελούτσου, τεχνολόγος ιατρικών εργαστηρίων, παρά τις τραγικές
εμπειρίες της δεν άφησε ποτέ την οργή και το μίσος να κυριαρχήσουν στη ζωή
της. Με ψυχραιμία και προβληματισμό αντιμετωπίζει τα γεγονότα. «Οι κραυγές
εκδίκησης που ακούσθηκαν στη φόρτιση των ημερών, δεν μας αντιπροσωπεύουν».

Πόπη Βενάρδου. Ο πατέρας της αντεισαγγελέας, δολοφονήθηκε από την «1η Μάη»

Πόπη Βερνάρδου. Σε αναμονή για τις εξελίξεις βρίσκεται και η οικογένεια
του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αναστάσιου Βερνάρδου, ο οποίος δολοφονήθηκε
από την τρομοκρατική οργάνωση 1η Μάη στις 23 Ιανουαρίου 1989.

Οι συλλήψεις μελών της οργάνωσης 17 Νοέμβρη, ήταν για την κ. Πόπη Βερνάρδου
μια σημαντική επιτυχία. «Έγινε μια σημαντική αρχή και οι έρευνες συνεχίζονται.
Το θέμα είναι να ολοκληρωθούν σε όλο το φάσμα της τρομοκρατίας». Για τους
δράστες των τρομοκρατικών επιθέσεων η κ. Πόπη Βερνάρδου λέει: «Μια θλιβερή
εικόνα.Παρουσιάζονταν σαν τιμωροί, σαν εκδικητές και προσπαθούσαν να καλύψουν
τις δολοφονίες με ιδεολογικό πέπλο».

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΒΑΡΗ

Ο Γιάννης «ξαναζεί»

Η οικογένεια του αστυφύλακα των ΜΑΤ Γιάννη Βαρή, βιώνει έντονα τις εξελίξεις.
Η Αγγελική Βαρή δεν ξεπέρασε ποτέ τον θάνατο του 26χρονου Γιάννη. Σε αυτόν
έπεσε ο κλήρος, από τα θραύσματα της ρουκέτας που έπληξαν το λεωφορείο των ΜΑΤ
τον Νοέμβριο του 1991. «Τους πονάει πολύ αυτό το θέμα. Ειδικά με τις εξελίξεις
των τελευταίων ημερών βιώνουν πολύ έντονα τα γεγονότα», λέει η αδελφή τού
θύματος Γεωργία. Μοναδική παρηγοριά για την Αγγελική Βαρή είναι πια το εγγόνι
της (φωτό), το παιδάκι της κόρης της, που έχει το όνομα του θείου του,
Γιάννης.