Πληθαίνουν οι κυνηγοί του «γαλάζιου χρυσού»

Την ώρα που ποταμοί και λίμνες πλημμυρίζουν σ’ ένα μεγάλο μέρος του κόσμου, το
γλυκό νερό εξαντλείται με ταχείς ρυθμούς στον πλανήτη, με αποτέλεσμα να έχει
ξεκινήσει μια μεγάλη συζήτηση. Ιδιωτικές εταιρείες είναι ελεύθερες να
εκμεταλλεύονται το πετρέλαιο, τον “μαύρο χρυσό”, αλλά τι γίνεται με τον
απείρως πολυτιμότερο “γαλάζιο χρυσό”; Μόνο δύο γαλλικές εταιρείες, η Suez και
η Vivendi Environnement, προμηθεύουν νερό σε 230 εκατομμύρια ανθρώπους σ’ όλο
τον κόσμο, από πόλεις των ΗΠΑ, όπως η Ατλάντα, ώς αστικά κέντρα σε ολόκληρο
τον Τρίτο Κόσμο. Και ενώ ουδείς ασχολούνταν με αυτό μέχρι πριν από λίγα
χρόνια, το θέμα της ιδιωτικοποίησης του νερού είναι πιθανό να γίνει μείζον
θέμα στη διάσκεψη κορυφής του Γιοχάνεσμπουργκ.

Το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: Άραγε το νερό είναι αγαθό ή η χρήση του
αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα; “Το πρόβλημα είναι πως είναι και τα δύο”, λέει ο
Πήτερ Γκλικ, του Ινστιτούτου Ειρηνικού στο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας.

Η νέα τάση

Όλοι έχουν δικαίωμα σε ασφαλές, καθαρό νερό – διευκρινίζει – αλλά εξαιτίας των
κακών χειρισμών κυβερνήσεων 1,1 δισεκατομμύριο άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σ’
αυτό. Και μία νέα τάση είναι ήδη φανερή. Τόσο η Suez όσο και η Vivendi
εκτιμούν πως οι δουλειές τους με το νερό θα σημειώνουν διψήφιους ετήσιους
ρυθμούς ανάπτυξης και καθεμιά τους έχει ήδη συμβόλαια συνολικού ύψους άνω των
10 δισεκατομμυρίων δολαρίων τον χρόνο. Το Πόρτο Ρίκο μόλις μίσθωσε τις
υπηρεσίες της Suez για να διανέμει το νερό του. Και ο γερμανικός ενεργειακός
όμιλος RWE αγοράζει μικρές εταιρείες νερού για να ανταγωνιστεί τις δύο
γαλλικές. Μολονότι στις εταιρείες δίνονται δικαιώματα εμπορίας του νερού, και
όχι ιδιοκτησίας επ’ αυτού, ο Γκλικ και άλλοι ανησυχούν μήπως η αναπόφευκτη
επέκταση του ιδιωτικού τομέα διαφύγει τελικά από τον απαραίτητο δημόσιο
έλεγχο. “Η ιδιωτικοποίηση έχει δυνατότητες να αναπτυχθεί απεριόριστα λόγω της
απελπιστικής ανάγκης για νερό στον αναπτυσσόμενο κόσμο”, τονίζει.