[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Το παράδειγμα είναι ενδεικτικό του κλίματος των ημερών. Συμπαθής δήμαρχος
μεγάλου νησιού του Αιγαίου εμφανίσθηκε σε πολλούς τηλεοπτικούς σταθμούς. Με
πολύ γλαφυρό τρόπο αφηγήθηκε την τελευταία του «περιπέτεια», αυτή τη φορά με
τη 17Ν.

«Στο νησί μας έκανε πολλή εντύπωση που έβαψαν ένα σπίτι με το ίδιο χρώμα που
είχε βάψει το σπίτι του ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος στους Λειψούς», δήλωσε. «Το
ψάξαμε… Βρήκαμε ότι εκεί έμενε προ καιρού κι ένας μελισσοκόμος! Κάτοικοι μού
έφεραν διάφορες πληροφορίες για τον καταζητούμενο Δημήτρη Κουφοντίνα. Ήμουν κι
εγώ υποχρεωμένος να ενημερώσω αμέσως τις προϊστάμενες διωκτικές αρχές»,
κατέληξε.

Ίσως, σε άλλες εποχές, αυτό να φαινόταν απίστευτο, ένας προοδευτικός δήμαρχος
ενός όμορφου νησιού να ασχολείται με τέτοιες «ιστορίες», κυρίως να θεωρεί και
αυτός ένοχο, ή να ψάχνει μήπως είναι ένοχος, κάποιος που έβαψε το σπίτι του…
σομόν. Και το χειρότερο να ενημερώνει τις… προϊστάμενες – έτσι είπε –
διωκτικές αρχές.

Το φαινόμενο ασφαλώς δεν είναι το μοναδικό. Και γι’ αυτό δεν έχει νόημα να
ονοματίσει κανείς πρόσωπα και καταστάσεις. Το ζήτημα που προκύπτει είναι ότι
με τη λογική που εδώ και μήνες – πριν από τις αποκαλύψεις για τη 17Ν – έχει
αρχίσει να επικρατεί στον τόπο, σε λίγο χιλιάδες θα θεωρούνται… ύποπτοι.

Το θέμα είναι σοβαρό. Γιατί δεν είναι μόνο ότι κάθε μέρα που περνάει όλο και
περισσότερο φαίνεται πως κάποιες υπηρεσίες ή τμήματά τους «ήξεραν» στην Ελλάδα
και στο εξωτερικό από χρόνια για ορισμένους της 17Ν ( π.χ. ξένοι που έψαχναν
τον Κουφοντίνα). Το πρόβλημα είναι ότι ένας λαός που είχε βρει την ησυχία του,
έπειτα από αντιδημοκρατικές περιπέτειες δεκαετιών, βρέθηκε ξανά – με
διαφορετικό τρόπο – στη δίνη μιας χωρίς προηγούμενο τρομολαγνείας.

Και δεν είναι μόνο που μπορεί να ενοχοποιούνται πρόσωπα, ακόμα και μεγάλες
προσωπικότητες που επέδρασαν στην παγκόσμια ιστορία, έτσι για… ψύλλου
πήδημα. Το πρόβλημα είναι ότι με το κυνήγι μαγισσών διαμορφώνονται
αρρωστημένες συνειδήσεις. Η ευθύνη είναι μεγάλη! Κυρίως για τη δημοκρατία, την
ποιότητά της και τη βιωσιμότητά της.