Ο Επιτάφιος ενός μύθου

Τόλμησα λοιπόν να προσβάλω τα ιερά και τα όσια! Με πρωτάκουστη αναίδεια
επιχείρησα να εξηγήσω πως η Αριστερά δεν έχει ουσιαστικές πολιτικές
περγαμηνές. Πως ο βασιλιάς είναι γυμνός και πως οι μαντατοφόροι του τα έχουν
στην πραγματικότητα χαμένα. Στο «δημοκρατικό» όμως περιβάλλον της σύγχρονης
ελληνικής πραγματικότητας κανένας δεν νομιμοποιείται να επιχειρηματολογεί
επικριτικά για την Αριστερά. Διότι θίγονται έτσι πολιτικά θέσφατα. Σε μια
τέτοια περίπτωση ο λόγος του δεν μπορεί παρά να είναι ύποπτος, ρεβανσιστικός
και υστερόβουλος. Αναμοχλεύει υποτίθεται τα πάθη και μας γυρίζει στο παρελθόν.
Δεν μπόρεσα ομολογώ να καταλάβω πώς και γιατί.

Ακόμα και η συνεργασία μου με αμερικανικά think tanks προβλήθηκε σαν στοιχείο
υπονόμευσης της αξιοπιστίας μου. Ενώ αν είχα βέβαια θητεύσει σε σχολειά της
Αριστεράς, όπως η ΚΝΕ λ.χ. η κάποια άλλη αριστερή νεολαία, η αντικειμενικότητά
μου θα ήταν εγγυημένη! Η Αριστερά είναι και πρέπει να παραμείνει στο
απυρόβλητο. Κανένας δεν δικαιούται να την απορρίψει. Το γιατί είναι που
δυσκολεύομαι να κατανοήσω…

Το επιχείρημά μου είναι απλό. Η Αριστερά μετετράπη σε πολιτικό θρύλο στην
Ελλάδα απλά και μόνον επειδή τα στελέχη της διώχθηκαν βάναυσα, άδικα και
ανεγκέφαλα από τα μετεμφυλιακά καθεστώτα της χώρας. Και μόνο γι’ αυτό. Δεν
υπάρχει τίποτε άλλο που να δικαιολογεί το σημερινό της στάτους και την
ιεροποίηση περίπου των αντιλήψεων και των ιδεών της. Ούτε όμως η αντίσταση
κατά του κατακτητή ούτε και η στάση της απέναντι στη δικτατορία δικαιολογεί
τον μύθο που έχει καλλιεργηθεί. Υπάρχουν ευρωπαϊκές χώρες με σημαντικότερη
δράση της Αριστεράς ενάντια στις γερμανικές κατοχικές δυνάμεις, με αντίπαλο
μάλιστα πανίσχυρες ντόπιες κυβερνήσεις συνεργασίας (λ.χ. Γαλλία). Σε άλλες
χώρες πάλι οι παρτιζάνοι ανέτρεψαν οργανωμένα φασιστικά καθεστώτα και
εκτέλεσαν δικτάτορες (λ.χ. Ιταλία). Πουθενά όμως η Αριστερά, όπως έγινε στη
χώρα μας, δεν ενδύθηκε τον χιτώνα του μάρτυρα και δεν μονοπώλησε τον
φωτοστέφανο του αγωνιστή.

Τη διαφορά την έκαναν οι διώξεις. Αψυχολόγητες, ακατανόητες, άχρηστες. Οι
ακρότητες της Δεξιάς έκρυψαν τις τραγικές αδυναμίες και τα σφάλματα της
Αριστεράς. Όλοι γνωρίζουν έτσι σήμερα τις εξορίες αριστερών σε ξερονήσια του
Αιγαίου. Ελάχιστοι όμως έχουν ακούσει για τις εκτοπίσεις Ζαχαριαδικών
κομμουνιστών από τους Κολιγιαννικούς τους συντρόφους στα μολυσμένα από χημικά
νησιά της Θάλασσας της Αράλης, στα βάθη της Κεντρικής Ασίας.

Η πολιτική κληρονομιά λοιπόν της Αριστεράς στην Ελλάδα είναι κατά βάση
αρνητική. Με την έννοια πως έχτισε τον θρύλο της όχι πάνω σε θετικές για τον
τόπο πολιτικές και έργα αλλά αρνητικά – πάνω στις εξορίες, τις διώξεις και τις
κοινωνικές εξαιρέσεις που υπέστησαν τα μέλη της μετά τον εμφύλιο από τους
πολιτικούς της αντιπάλους. Καμιά πολιτική που εισηγήθηκε δεν σημάδεψε την
αναπτυξιακή πορεία του τόπου. Κανείς δεν θυμάται μέτρα αριστερής έμπνευσης που
να βελτίωσαν τη ζωή των ανθρώπων και να μην έκαναν μακρόχρονα ζημιά στη χώρα.
Τον θρύλο όμως αυτό των διώξεων η Αριστερά ως σύνολο τον εξαργύρωσε παίρνοντας
σημαντικό μερτικό από τη μετα-δικτατορική ελληνική κοινωνία.

Πολλοί δικοί της καλλιτέχνες και διανοούμενοι καταξιώθηκαν πανηγυρικά –
κάποιοι ίσως και πέρα από τις δυνατότητές τους. Στην πολιτική οι ιδέες της
κυριάρχησαν και τα κόμματα που τις έφεραν σαν προμετωπίδα διεκδίκησαν αξιώματα
και εξασφάλισαν αφύσικα μακρόχρονη πολιτική παρουσία. Είμαστε μία από τις
ελάχιστες χώρες στη Δύση αλλά και στον κόσμο ολόκληρο που στο πολιτικό μας
στερέωμα διατηρούμε ακόμη ισχυρό ένα αρχαϊκής δομής και προέλευσης
κομμουνιστικό κόμμα. Στελέχη του χώρου και επίγονοι «αγωνιστών» κυριαρχούν
στην οικονομική και την κοινωνική ζωή μονοπωλώντας κρατικές εργολαβίες και
προμήθειες. Συνδικαλιστές μεγαλούργησαν και έχτισαν ζηλευτές προσωπικές
καριέρες, ενώ οι δημόσιες συντεχνίες κατοχύρωσαν προκλητικά ατομικά προνόμια
και προτεραιότητα στην ενθυλάκωση των δημοσίων εσόδων.

Τέλος, κάποιοι άλλοι, που απέτυχαν να εκπορθήσουν νόμιμα το σύστημα, κατέφυγαν
στην άρνηση και την «ένοπλη πάλη». Σε όλο τον κόσμο οι τρομοκράτες υπήρξαν
άτομα που είχαν κατακτήσει το σύστημα και είχαν απογοητευθεί. Μοναχά στην
Ελλάδα η τρομοκρατία υπήρξε καταφύγιο περιθωριακών «ιδεολόγων» που βρήκαν
διέξοδο για την ατομική τους επιβεβαίωση και πλουτισμό. Το προφίλ της 17
Νοέμβρη αποδεικνύεται έτσι κυνικό, στενά συμφεροντολογικό και μικρόθωρο.

Δεν υπήρξε λοιπόν αλτρουιστικός αριστερισμός στην Ελλάδα!! Ούτε υπάρχουν
βέβαια και αντίστοιχες περγαμηνές. Ο μύθος αρκετά κράτησε. Το απυρόβλητο
τελειώνει. Σήμερα, και παρά τις αντιδράσεις, αντικρύζουμε την περιφορά του
Επιταφίου ενός ξεπερασμένου θρύλου.