[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Οι τρομοκράτες αγαπούν τις γυναίκες. Ή τους αφήνουν εντελώς αδιάφορους. Δεν
τις «εκτελούν», δεν τις επιλέγουν καν ως στόχο. Φοβούνται μήπως χαρακτηριστούν
άνανδροι; Ή μήπως θεωρούν ότι η επιχείρηση θα πάει στράφι; Είτε έτσι είτε
αλλιώς φαίνεται πως διακατέχονται από… αναχρονιστικές τάσεις, αφού τηρούν
πιστά την παράδοση, που επιβάλλει μεν σεβασμό στη γυναίκα, αποδίδοντάς της
όμως συχνά ιδιότητες φυτού! Ως προς το πρώτο σκέλος η εξέλιξη – μάλλον κακώς
εννοούμενη, αν υποτεθεί ότι η δειλία του άνδρα που χειροδικεί εναντίον
γυναίκας λέγεται τώρα μαγκιά – δεν οδηγεί στην πρόοδο. Και καλώς δεν την
ακολουθούν. Το δεύτερο ωστόσο, εκείνη η αντίληψη που επικρατούσε προ δύο
γενεών και βάλε περί του επουσιώδους ρόλου της γυναίκας στην κοινωνία, μάλλον
έχει ξεπεραστεί προ πολλού. Αν λοιπόν δεχτούμε ότι όλα τα μέχρι στιγμής γνωστά
μέλη της 17 Νοέμβρη δεν απείχαν από τη ζωή, πως απολάμβαναν – ο καθένας στον
βαθμό που μπορούσε – τις σύγχρονες ανέσεις, πως κάθε άλλο παρά εκτός εποχής
ήταν, πρέπει να επανέλθουμε στην αρχική μας άποψη. Οι τρομοκράτες αγαπούν τις
γυναίκες! Κι εκείνες – οι γυναίκες του περιβάλλοντός τους δηλαδή – τους το
ανταποδίδουν. Όχι βεβαίως επειδή οι στόχοι τους δεν ήταν γένους θηλυκού, αλλά
γιατί προστατεύουν τις ίδιες μέχρι αυτοθυσίας. Και μόνο η εξαίρεση των όποιων
γυναικών της παρέας – περιφερειακών ή ενεργών μελών – από την πάγια πλέον
τακτική των αλληλοκαρφωμάτων τεκμηριώνει του λόγου το αληθές. Εκτός από μια
ασαφή περιγραφή μιας ξανθιάς, ψηλής που συναντάται στην απολογία ενός εκ των
μελών της οργάνωσης, ουδείς άλλος αναφέρεται σε γυναίκα. Ο Σάββας Ξηρός, ο πιο
φλύαρος απ’ όλους, καταβάλλει προσπάθεια να καλύψει τις δύο γυναίκες της ζωής
του, δίνοντας σε πολλούς την αφορμή να μιλήσουν για συμφωνία με τις Διωκτικές
Αρχές. Την ίδια ώρα κι ενώ όλοι αναζητούν τη λεία των ληστειών (ένα ποσό
καθόλου ευκαταφρόνητο), οι γυναίκες-σύντροφοι των πρωταγωνιστών, που
παραμένουν αλώβητες, έχουν στην κατοχή τους ακίνητα ιδιαίτερης αξίας. Κι
όμως… Κάτω τα χέρια από τις γυναίκες. Εκτός αν τις χαϊδέψετε!