ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η μεγάλη ευρω-απόδραση

Νόμιζα στην αρχή ότι ήταν δικό μου μόνο το πρόβλημα. Του τύπου «κάνει
ζέστη ή εγώ ζεσταίνομαι;» – αν και σ’ αυτή την περίπτωση όλοι ζεσταίνονται
συνήθως. Μετά υπέθεσα ότι είναι η δυσκολία της γενιάς Χ (Ψ και κάτι ψιλά) να
οργανώσει χρόνο, χρήμα, τη μέρα της από το πρωί ώς το βράδυ. Ούτε γι’ αυτό
επρόκειτο, όμως. Ώσπου κατάλαβα. Τα ευρώ είχαν αποδράσει. Είχαν γίνει καπνός.
Γίνονται της αναλήψεως από τη στιγμή της εμφάνισής τους στο ταμείο. Αν τυχόν
βρουν τον δρόμο κατά ‘κεί. Και σας διαβεβαιώ, δεν τα έχει πάρει κανένας.

Κάποιος – δεν ξέρω ποιος – αφήνει συνεχώς την πόρτα ανοιχτή και τα ευρώ
εξαφανίζονται μέρα μεσημέρι. Υποθέτω πως αλλάζουν ονόματα, φοράνε περούκες,
προσέχουν να μην αφήσουν αποτυπώματα και κάπου κυκλοφορούν. Μαρτυρίες
υπάρχουν, αλλά όχι αυτές που θα οδηγήσουν στη σύλληψή τους, μετά τη μεγάλη
ευρω-απόδραση. Γιατί, σε μία άδεια Αθήνα του Αυγούστου, προφανώς θα μπορούσαν
πιο εύκολα να εντοπιστούν. Αλλά σε ποια άδεια Αθήνα του Αυγούστου; Τα ευρώ
έφυγαν πριν από τους παραθεριστές. Εκείνοι έμειναν στην πόλη.

Μετά, σκέφτηκα, υπάρχουν πάντα τα παράθυρα του πλαστικού χρήματος, έτοιμα να
ανοίξουν για να μπει καθαρός καταναλωτικός αέρας. Γελάστηκα και πάλι. Γιατί
και αυτά πλαστικοποιήθηκαν πάνω από τα όριά τους. Έτσι που έμειναν μόνο οι
τράπεζες να εγκαινιάζουν καινούργια υποκαταστήματα, με πολυτελείς εισόδους,
ακριβά έπιπλα, ωραία διακόσμηση και αληθινά φυτά που φροντίζει ο κηπουρός
τους. Με ένα – πώς να το πω; – τραπεζικό γούστο, όλα αυτά. Στο μεταξύ, τα ευρώ
άφαντα. Ούτε ίχνος. Μερικοί στέλνουν τις αναφορές τους για το πού τα ευρώ
εθεάθησαν τελευταία και αναλυτές (πάντα υπάρχουν άφθονοι) επιμένουν πως
παραμένουν αιχμάλωτα της νέας οικονομίας. Άλλοι πάλι πέφτουν από τα σύννεφα,
αλλά αυτό είναι γενικά ένα σπορ του καλοκαιριού.