Η… ρομφαία του «Μιχαήλ» – Σάββα

Στον δυτικό εξώστη της Αγίας Σοφίας, στο τύμπανο της μεσαίας βασιλικής
πύλης, σώζεται ακόμα η «Δέησις». Πρόκειται για εκπληκτική σύνθεση ψηφιδωτού,
που αναπαριστά τον Χριστό με τον Ιωάννη τον Βαπτιστή και την Παναγία, και
προκαλεί δέος στον επισκέπτη με το βάθος του συναισθήματος που του υποβάλλει.

Είναι δυνατόν ο αγιογράφος να επέλεξε το «Μιχαήλ» χωρίς να έχει μπροστά του την εικόνα της τρομερής ρομφαίας του αγίου «επί των αδίκων»;

Συγκινησιακή φόρτιση όμως δεν προκαλεί στον αμέτοχο αναγνώστη η απολογία του
αγιογράφου Σάββα Ξηρού, και ας την χαρακτηρίζει ο ίδιος “δημόσια εξομολόγηση
ενώπιον του Θεού και των ανθρώπων” για το “έργο” της ζωής του.

Μπορεί να ρίχνει φως στις μεθόδους και στα εγκλήματά της, όχι όμως και στα
πρόσωπα της οργάνωσης. Και πολύ λίγα πράγματα φανερώνει για τον “Μιχάλη” της
17Ν.

Οι επιρροές του βέβαια δεν κρύβονται. Παιδί παπά, με θητεία στα κατηχητικά της
Φλώρινας και στις κατασκηνώσεις του Αυγουστίνου Καντιώτη, έχει καταβολές που
φυσιολογικά θα τον έφερναν σε αντιπαράθεση με ό,τι αντιπροσωπεύει ο κοσμικός
και υπερόπτης Γιωτόπουλος – με τον οποίον πράγματι έρχεται σε αντίθεση, όταν
θίγεται ο δικός του μικρόκοσμος.

Η απόπειρα δολοφονίας του Γιώργου Πέτσου είναι αποκαλυπτική: “Ο Λάμπρος είχε
συντάξει και σχετική χειρόγραφη προκήρυξη.

Τη διάβασα, αλλά δεν την πίστεψα, γιατί ήξερα ότι ο Πέτσος είναι άνθρωπος της
Εκκλησίας”, αναφέρει ο Σάββας Ξηρός και προσθέτει: “Επίτηδες πάτησα το μπουτόν
του τηλεχειρισμού καθυστερημένα για να μη σκοτωθεί ο Πέτσος, γιατί δεν πίστευα
σ’ αυτήν την ενέργεια”.

Από όλους τους στόχους, μόνο για τον άνθρωπο της Εκκλησίας εκδηλώνει
ενδοιασμούς. Με τους υπόλοιπους φόνους συμφωνεί: Στον μικρότερο αδελφό του
Βασίλη δικαιολογεί τις επιθέσεις εναντίον του Σόντερς – “ο Εγγλέζος της
Αεροπορίας που είχε λάβει μέρος στους βομβαρδισμούς της Περσίας” – και του
Περατικού: “Όπως μου δήλωσε ο αδελφός μου, η επόμενη ενέργεια ήταν να
σκοτώσουμε τον Περατικό γιατί είχε απολύσει πολλούς εργαζομένους, χωρίς να
σκέφτεται τόσες οικογένειες που θα έμεναν στον δρόμο”, κατέθεσε ο Βασίλης
Ξηρός.

Πονόψυχος

Στην απολογία του όμως προσπαθεί να φανεί “πονόψυχος”, όταν πλήττονται απλοί
άνθρωποι. Στην επίθεση εναντίον του λεωφορείου των ΜΑΤ καταθέτει πως “χτύπησε
το λεωφορείο αρκετά ψηλά, αλλά δυστυχώς υπήρξε νεκρός και τραυματίας. Εγώ όταν
έριξα την ρουκέτα νόμισα ότι στο λεωφορείο δεν υπήρχαν αστυνομικοί”.

Για την επιχείρηση εναντίον της οικίας του Γερμανού πρέσβη καταθέτει ότι
“έριξα τη ρουκέτα αρκετά ψηλά για να μην μπει στο σπίτι”, αφήνοντας να
εννοηθεί ότι δεν ήθελε να χτυπήσει το προσωπικό.

Στην επίθεση εναντίον του Παλαιοκρασσά μάλιστα, όπου σκοτώθηκε ο Αξαρλιάν, δεν
θέλει να είναι παρών, κι ας καταθέτει ο αδελφός του Χριστόδουλος το αντίθετο.

Ο Βασίλης Ξηρός αναφέρει στην κατάθεσή του ότι στις συμπλοκές με τους
αστυνομικούς “σε αντίθεση με τον φαρμακοχέρη, ο αδελφός του πυροβολούσε
χαμηλά, για να μην τους σκοτώσει”. Ο ίδιος ο Σάββας υποστηρίζει, ότι η
επιχείρηση στο Βύρωνα ήταν αναίμακτη, “για να δείξουμε ότι είμαστε οι καλοί”.

Ασφαλώς, όλα αυτά δείχνουν μια ιδιότυπη αντίληψη, ασυνήθιστη για έναν κατ’
εξακολούθηση ψυχρό δολοφόνο, ο οποίος επεδίωξε συνειδητά να γίνει το “πρώτο
πιστόλι” της 17Ν. Μιας τρομοκρατικής οργάνωσης, που σύμφωνα με ό,τι αποδίδεται
στον Κουφοντίνα “βρισκόταν σε πόλεμο” και έπρεπε να υπολογίζει σε απώλειες.
Είναι πολύ πιθανό, ο πόλεμος του Σάββα να ήταν πολύ πιο διαφορετικός από τον
πόλεμο του Γιωτόπουλου.

Το ψευδώνυμο

Αποκαλυπτικό είναι το ψευδώνυμο, αν σκεφτεί κανείς την επιλογή του απλοϊκού
αδελφού του: «Παναής – από το “μην τον είδατε”».

Είναι δυνατόν ο αγιογράφος να επέλεξε το “Μιχαήλ” χωρίς να έχει μπροστά του
την εικόνα της τρομερής ρομφαίας του αγίου «επί των αδίκων»;

Για έναν άνθρωπο με τις καταβολές του Σάββα Ξηρού, άδικοι είναι οι Φαρισαίοι,
οι άνθρωποι τής κατά κόσμον εξουσίας. Άδικοι οι ξένοι που απειλούν τις
παραδόσεις του Ελληνισμού.

Αυτός άλλωστε κατηχεί τον μικρότερο αδελφό του Βασίλη στην οργάνωση, μιλώντας
του για τους “φραγκάτους που μας πίνουν το αίμα και τους Αμερικανούς που είναι
ανεξέλεγκτοι”. Το ίδιο κάνει και με τον Γεωργιάδη.

Αυτό το ιδιότυπο “ιερό αίσθημα δικαίου” τον οδηγεί στην οργάνωση του
Αλέξανδρου Γιωτόπουλου στα 23 του χρόνια. Είναι ένας νέος άνθρωπος που όλοι
τον περιγράφουν ως πράο και μειλίχιο και που ονειρεύεται τον γάμο, την
οικογένεια, αλλά οπωσδήποτε όχι τη σοσιαλιστική επανάσταση, κι ας είχε επαφές
με αριστερίστικους κύκλους.

Ο ίδιος σήμερα αυτοχαρακτηρίζεται ως “θύμα της 17 Νοέμβρη”. Πρέπει, όπως
άλλωστε και τα περισσότερα μέλη της οργάνωσης, να είχε απογοητευτεί.

“Με τον χρόνο συνειδητοποίησα πως με τις ενέργειές μας δεν μπορούσαμε να
ελπίζουμε σε θαύματα” – αυτή η φράση ερμηνεύεται αλλιώς, αν πιστεύεις ότι τα
θαύματα γίνονται κατ’ εντολήν του Κυρίου.

Μετανιωμένος

Είχε μετανιώσει και ήθελε να σταματήσει. Ενδεχομένως να ήθελε να επιστρέψει
στον «δρόμο της Εκκλησίας»; Δεν είναι τυχαίο ότι είναι ο πρώτος τρομοκράτης
που συλλαμβάνεται και μιλάει.

Ούτε ότι θέλει και μέσα από τη φυλακή να παντρευτεί την Αλίσια Ρομέρο. Την
οποία παρεμπιπτόντως προσπαθεί να προστατεύσει, λέγοντας πως δεν γνώριζε
τίποτε για τις ενέργειές του.

Ένα αίνιγμα πάντως παραμένει. Το Νο 3 της 17Ν δεν βρίσκει ούτε μία λέξη στην
απολογία του για να περιγράψει τις σχέσεις του με τον “Λάμπρο”.

Δεν λέει λέξη για τη μακρόχρονη σχέση του με τον “Λουκά”, με τον οποίον τον
συνδέει κοινή επιχειρησιακή δράση 17 ετών, η ίδια γυναίκα και οι κοινές
διακοπές στη Γαύδο. Περιορίζεται στη φράση «αποκλείεται να με πρόδωσε ο
Λουκάς», χωρίς να την εξηγεί.

Αυτή η «δημόσια εξομολόγηση ενώπιον του Θεού και των ανθρώπων» δεν είναι
πλήρης. Δεν έρχεται εκ βαθέων, όπως η εικόνα της «Δεήσεως» στην Αγία Σοφία.