ΕΓΡΑΨΑΝ

Διονύσης Τσακνής:

(ο καλλιτέχνης, θυμάται τη θητεία του)

«Χίλιες διακόσιες πενήντα έξι ώρες σκοπιάς μέτρησα στο ημερολόγιό μου όταν
απολύθηκα. Ώρες χαμένες στην πλειονότητά τους, μια και οι χώροι φύλαξης ήταν
κυρίως άχρηστοι και άνευ ουδεμίας «στρατηγικής» σημασίας. Και όταν πάλιωσα
πλέον και τόλμησα (με το θάρρος του παλιού) να το πω στον λοχαγό μου (ήταν το
«αφεντικό» μου, βλέπεις, στο Γραφείο Κινήσεως), εισέπραξα ένα κούνημα της
κεφαλής σαν εκκρεμές τοίχου και μια κουβέντα που τη θυμάμαι πάντα: «Κοίτα να
απολυθείς και άσε τα στραβά του στρατεύματος να υπάρχουν. Έχουν τον λόγο
τους».

Πέρασαν χρόνια για να ερμηνεύσω τα λόγια εκείνου του (ειρήσθω εν παρόδω)
δημοκράτη αξιωματικού, αν και δεν είμαι σίγουρος ότι τα έχω καταλάβει πλήρως.
Πολύ θα ήθελα, πάντως, να τον συναντήσω κάποια μέρα (ζει υποθέτω) και να τον
ρωτήσω: Άλλαξε τίποτα αλήθεια, κύριε λοχαγέ, από τότε»;

(«Ελευθεροτυπία»)