Για θυμήσου…

Τον αποκαλούσαν «καλλιτέχνη» της μπάλας, «αρτίστα» των γηπέδων, αισθηματία
ποδοσφαιριστή. Τα είχε αυτά και άλλα πολλά προσόντα ο Δημήτρης Θεοφάνης,
παλαιός διεθνής άσος του Παναθηναϊκού που εκπροσώπησε επάξια και τα εθνικά μας
χρώματα. Υπήρξε αναμφισβήτητα από τους κορυφαίους Έλληνες ποδοσφαιριστές της
μεταπολεμικής περιόδου. Πρωτόπαιξε μπάλα από μικρή ηλικία στον Αθηναϊκό και
μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό το 1955, όπου αποτέλεσε για δέκα συνεχή χρόνια
ένα από τα μεγάλα επιθετικά ατού του θρυλικού «Τριφυλλιού».

Ο Μίμης Θεοφάνης ήταν πολυσύνθετο ταλέντο. Αγωνίστηκε διαδοχικά σ’ όλες τις
θέσεις της πεντάδας του Παναθηναϊκού: έξω αριστερά, μέσα αριστερά, σέντερ φορ,
μέσα δεξιά, έξω δεξιά και στη θέση του χαφ.

Εκεί τον είχε τοποθετήσει ο Γιουγκοσλάβος προπονητής του Παναθηναϊκού
Γκλίσοβιτς το 1956. Αυτός αξιολόγησε τα προσόντα και το ταλέντο του και του
έδωσε τη μεγάλη ευκαιρία ν’ αγωνισθεί τότε στην πρώτη ομάδα των «πρασίνων»,
όπου ξεκίνησε ως μέσος και καθιερώθηκε ως κυνηγός. Ήταν πολύ ταχύς, με
φαντασία και αυτοσχεδιασμούς στο παιχνίδι του, σουτέρ και με τα δυο πόδια,
γινόταν πάντα «εφιάλτης» και για τον πιο έξυπνο και γρήγορο οπισθοφύλακα της
αντίπαλης ομάδας.

Όσοι προπονητές κι αν πέρασαν από τον Παναθηναϊκό υπολόγισαν στον Μίμη
Θεοφάνη, τον θρυλικό «Λώρη» όπως ήταν το παρατσούκλι του, και στα επιθετικά
προσόντα του. Μεταξύ αυτών ο Ούγγρος Γιάννος Ζόνλαϊ (1957-59), οι Μηγιάκης –
Τσούτσος – Σίμος, ο Άγγλος Χάρι Γκέιμ (1960-62), ο Γιουγκοσλάβος Στέφαν
Μπόμπεκ (1963-67), ο Ουρουγουανός Χουάν Χόχμπεργκ (1968). Ο Θεοφάνης
αγωνίστηκε πλάι σε κορυφαίους παίκτες στον Παναθηναϊκό, όπως ο «δάσκαλος»
Γιάννης Παπαντωνίου και οι Κώστας Λινοξυλάκης, Θόδωρος Αλούπης, Βαγγέλης
Παναής, Γιάννης Νεμπίδης, Μίμης Δομάζος, Ανδρέας Παπαεμμανουήλ, Γιώργος
Ανδρέου και άλλοι γνωστοί.

Έχει διακριθεί ιδιαιτέρως σε παιχνίδια που έδωσε ο Παναθηναϊκός στα Κύπελλα
Πρωταθλητριών Ευρώπης όπως με τη Σπάρτακ Χράντετς (1960), τη Γιουβέντους
(1961), την Πολώνια Μπίτομ (1962), τη Φερεντσβάρος (1964). Εκείνο που θα
μείνει αλησμόνητο στους παλαιότερους φιλάθλους είναι η τεχνική που διέθετε ο
Θεοφάνης και σημείωνε γκολ με απευθείας φάουλ (και με πολύ φάλτσο) έξω από τη
μεγάλη περιοχή. Έφερνε πάντα σε πολύ δύσκολη θέση τους τερματοφύλακες και τους ξεγελούσε.