ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στο μικρό χωριό μας…

Κάθε εφημερίδα είναι σαν ένα μικρό χωριό. Έχουμε μια έντονη εσωτερική ζωή,
μαλώνουμε, αγαπιόμαστε, κουτσομπολεύουμε, μοιραζόμαστε χαρές και δυσκολίες,
διεκδικούμε εξειδικεύσεις και προσφέρουμε αλληλοϋποστήριξη, διαθέτουμε τους
σοφούς και τους χωρατατζήδες και κυρίως έχουμε πολλές κοινές αναφορές.

Όμως ο δημοσιογράφος δεν ανήκει μόνο στο χωριό του. Και το διπλανό χωριό, η
διπλανή εφημερίδα, πάλι δικιά μας είναι – τη διαβάζουμε κάθε μέρα,
καταλαβαίνουμε τον μόχθο των άλλων, τι πέρασαν για να βγάλουν το κάθε
ρεπορτάζ, φανταζόμαστε τα γέλια που κάνουν κι αυτοί στις συσκέψεις τους,
πολλούς από αυτούς τους συναντάμε ξανά και ξανά σε διάφορα θέματα, είμαστε
φίλοι, μας βοηθάνε και τους βοηθάμε. Και τα χρόνια περνάνε. Και μεγαλώνουμε
όλοι μαζί. Διπλανά χωριά. Που είναι, στην ουσία, ένα…

Από την αίθουσα του τρίτου ορόφου στη γωνία Ακαδημίας και Σίνα, πέρασαν γενιές
και γενιές δημοσιογράφων. Εμείς που δεν είμαστε πια νέοι στο επάγγελμα αλλά
ούτε και επαρκώς παλιοί – και είμαστε μοιρασμένοι σε όλα τα ΜΜΕ – έχουμε να
θυμόμαστε τους δασκάλους μας. Κι ένας από αυτούς ήταν ο Σταύρος Απέργης, ο
διευθυντής σύνταξης της «Ελευθεροτυπίας» που κηδεύεται σήμερα. Το μάθημά του,
σύνταξη κειμένου ή κάτι τέτοιο, ήταν από τα λίγα που γέμιζαν την αίθουσα.
Πολλές φορές βέβαια, μόνο σύνταξη κειμένου δεν κάναμε. Ξέραμε όμως όλοι – και
περιμέναμε πώς και πώς – τα καυστικά του σχόλια και τις ατάκες που
συνοδεύονταν από το γνωστό βλέμμα. Μας έμαθε ότι σε όλα τα θέματα, ακόμα και
στα πιο δύσκολα, χωράει το χιούμορ. Και η ευαισθησία. Σήμερα αποχαιρετάμε έναν
δικό μας άνθρωπο. Καλό κατευόδιο…