ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Γεροντοέρωτες

Το τράφικ των ειδήσεων για τη 17Ν με βάζει σε σκέψεις. Νομίζω ότι αυτός ο
ανελέητος ερεθισμός πρέπει να μπει σε μια ρέγουλα. Βλέπω με φρίκη ομηλίκους
μου υπό το κράτος των εξελίξεων να βουτάνε χωρίς καμιά προφύλαξη στο κενό της
πρώτης τους νιότης. Να ξεκλειδώνουν ιδεολογικά ερμάρια, να θυμιατίζουν
πολιτικές θητείες, περίπου ασυνείδητες. Να μαστουρώνουν εν τέλει από
αναμνήσεις, δυστυχώς, αταξινόμητες.

Πώς αλλιώς να το πω; Κινδυνεύει η υγεία μας, η ψυχική κυρίως, από αυτήν την
ελεύθερη πτώση. Τείνω μάλιστα να πιστέψω, γιατρέ μου, ότι η αδρεναλίνη είναι
κάτι σαν τη χοληστερίνη. Υπάρχει η καλή, υπάρχει και η κακή. Η πρώτη
ξεβουλώνει το μυαλό, η δεύτερη το μπαζώνει. Είναι, λοιπόν, τόσο κακό που
ενδιαφέρομαι για το ψυχικό μου well being; Αρκετοί σαρδανάπαλοι κυκλοφορούν
ελεύθεροι ανάμεσά μας. Προσωπικά, δεν θέλω να στραβογεράσω.

Δεν θέλω να μείνω το κολλημένο εφηβάκι της δεκαετίας του ’70 που ό,τι θυμάται
χαίρεται. Μήπως, γιατρέ μου, είμαι τελείως μουρλή; Μήπως θα ήταν καλύτερα να
μαζέψω τα βρεγμένα μου και να παραστώ κι εγώ σ’ αυτήν την αξιοθρήνητη γρανίτα
από λεμόνι; Να χορέψω, βρε αδερφέ, ένα παθιασμένο σλόου με την πάλη των
τάξεων, την πάλη των φύλων, την πάλη του καλού και του κακού, την ώρα που
δίπλα μου σκάνε οι μπόμπες της γενετικής, της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας,
της Ευρώπης των τριών θαλασσών και των τεσσάρων ηπείρων;

Θέλω την αλήθεια γιατρέ μου. Πειράζει ν’ αφήσω τους άλλους στον γάμο και να
πάω εγώ για πουρνάρια; Με αηδιάζουν οι γεροντοέρωτες.